Saturday, May 31, 2008

திமிர் எங்கே போனது?

நான் பதினைந்து வருடங்களாக டூ-வீலர் ஓட்டிக்கொண்டிருக்கிறேங்க.. (என்ன .. இடையில் ரெஸ்டே எடுக்காமலா என்று கடிக்க வேண்டாம்). ஆனால் ஒரு கெட்ட பழக்கம்.! வண்டியை ஸ்டார்ட் செய்து ஓட்ட ஆரம்பித்த பிறகுதான் பெட்ரோல் நாப் -ஐ திருகுவேன். இத்தனை வருடங்களாக ஒன்றும் ஆகவில்லைதான். ஆனால் போன வாரம் எஸ் ஆர் பி சந்திப்பில் திரும்பும் போது பெட்ரோலைத் திருகும் கணநேரத்தில் ஒரு ஆட்டோ என் மீது மோதி தூக்கி வீசி விட்டது. நல்ல வேளையாக பெரிய வாகனங்கள் எதுவும் அப்போது வரவில்லை. ஹெல்மெட்டும் அணிந்திருந்தேன்.

இருப்பினும் சாலையில் அத்தனை பேர் வேடிக்கை பார்க்க உருண்டு புரண்டு ரத்தக் காயங்களோடு சட்டை பேன்ட் கிழிந்து நின்றது மறக்க முடியாத அனுபவம். எனது திமிர், ஆணவம் எல்லாம் ஒரு நிமிடம் எங்கே போனதென்றே தெரியவில்லை. யாராவது உதவ மாட்டார்களா என்ற பரிதாப நிலை. இந்த நிலை உங்களுக்கு வரவேண்டாமல்லவா..?

மறக்காமல் முதலிலேயே பெட்ரோலை திறந்து கொள்ளுங்கள்.!

3 comments:

Vijay said...

ஈகோ காலி ஆவற செகண்டு ஒரு அற்புதமான கணம்ங்க. அது வரைக்கும் யாரு சொன்னாலும் கேட்ருக்க மாட்டோம். அந்த செகண்டுலதாங்க மாற்றமே ஏற்படுது. அந்த மாற்றம் ரொம்ப நாளைக்கு நெலக்கவும் செய்யுது. உடல் நலத்துடன் கூடிய நீண்ட ஆயுளுக்கு வாழ்த்துகள்.

தாமிரா said...

மிகத்தெளிவான பின்னூட்டம், ஐ லைக் இட்! நன்றி விஜய்.!

cheena (சீனா) said...

அறிவுரை இரண்டு - உண்மை உண்மை

திமிர் ஆணவம் அழிந்து என்ன செய்வது எனத் தெரியாமல் நிற்கும் நிலை எல்லோருக்கும் ஒரு கட்டத்தில் வரும். அதிலிருந்து நாம் கற்க வேண்டும் பாடம்.