நீங்கள் அலுவலகத்துக்கு/ கல்லூரிக்கு தினமும் லேட்டாக செல்கிறீர்களா? இதோ ஒரு மற்றுமொரு லேட் ஸ்டோரி. ஒரு நல்ல மாணவனுக்கு அல்லது ஊழியனுக்கு திறன் எவ்வளவு முக்கியமோ அந்த அளவு ஒழுக்கமும் முக்கியம்தானே, பிற ஒழுக்கங்களை விட்டு விடுவோம்.. இன்று நாம் பேசவிருக்கும் தாமதமாக செல்தல் என்பதை மட்டுமே எடுத்துக்கொண்டால் அது ஒரு மிக முக்கியமான ஒழுக்கம்தானே..
ஒரு மாணவன் வீட்டிலிருந்து 20 கிமீ தூரமுள்ள கல்லூரிக்கு தாமதமாக செல்லக்கூடாது என்பதால் 1 கிமீ தூரத்தில் அறை எடுத்து தங்குகிறான், அன்று அவனது வீட்டிற்கு வெளியேயான வாழ்க்கை துவங்குகிறது. அப்படியும் அவனால் முதல் நாள் முதல் வகுப்பிற்கு நேரத்தோடு செல்ல முடியவில்லை. 20 நிமிடம் தாமதமாகிறது. மறுநாளும் அவ்வாறே. அடுத்தடுத்த நாட்களும் அவ்வாறே. முதலில் வெளியே நிறுத்தப்படுகிறான். பின்னர் பிரின்ஸிபாலைப்பார், அதைச்செய், இதைச்செய் என அலைக்கழிக்கப்படுகிறான். அவன் தாமதமாக வருவது மட்டும் சரியானபாடில்லை. படிப்பில் அவனது திறன் சோதிக்கப்பட்டு ஒரு கட்டத்தில் அவன் தாமதமாக வருவதே ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது. பின்னாட்களில் 5 நிமிடம் தாமதமான மாணவன் வெளியே நிற்க நேர்வதும், அவனுக்கு பின்னே வந்த இவன் உள்ளே வருவதும் சகஜமானது. இது சக மாணவர்கள், ஆசிரியர்களாலேயே ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. இது போல வேறெங்கும் நிகழ்ந்திருக்குமா? அப்படி இருப்பினும் அது சரியா?
அவன் பள்ளிப்பருவத்திலும் இதையேதான் செய்துகொண்டிருந்தான். அதற்காகவே பெற்றோரை பலமுறை அழைத்துச்சென்றிருக்கிறான். இப்போதும்நான்கைந்து நிறுவனங்களில் பணிபுரிந்த அனுபவமிருப்பினும், ஒவ்வொரு இடத்திலும் திறனுக்காக ஓரிருவராவது அவனை நினைவுகூர்ந்தாலும் அனைத்து இடங்களிலும் மாற்றமில்லாத அவனது லேட் சாதனை தொடரத்தான் செய்கிறது. மாலை நேரங்களில் நேரம்பாராது உழைப்பதை காரணமாக அவன் சொன்னாலும் அது ஏற்புடையதா?
அவன் எத்தனை முறைகள் ரயிலைத்தவற விட்டிருக்கிறான்? எத்தனை திருமணங்களுக்கு முகூர்த்தம் தவறி சென்றிருக்கிறான்? எத்தனை படங்கள் அவன் உள்வருமுன்னேயே டைட்டில் முடிந்து ஆரம்பித்திருக்கின்றன?
இப்போது, இனி அலுவலகத்துக்கு சீக்கிரமே செல்வது என தீவிரமாக உறுதி ஏற்கிறான் அவன், ஒவ்வொரு வருடமும் போலவே..
குறிப்பு : சமீபத்தில்தான் இந்த புதிரை நான் அறிந்து ஆச்சரியப்பட்டேன். ஆனால் இது ஒன்றும் புதிய புதிர் அல்ல, தாத்தா காலத்து ஐட்டம் என்றான் ஒரு நண்பன். இதற்கு ஒரு பெயருண்டு, சொன்னால் கூகுளிட்டு தெரிந்துகொள்வீர்கள் என்பதால் அது வேண்டாம். தெரிந்தவர்கள் கம்மென்று அடுத்த விளையாட்டை விளையாடப்போகலாம் வாருங்கள்.
அடுத்து விளையாட்டு :
நான் என்னைப்பற்றி மூன்று அறிக்கைகள் தருவேன். அதில் ஒன்று நிச்சயமாக பொய். மற்ற இரண்டும் நிச்சயமாக உண்மை. பொய் எதுவென நீங்கள் கண்டுபிடிக்க வேண்டும். நம்மைப்பற்றிய சுவாரசியங்களை பகிர்ந்து கொள்வதற்கான வாய்ப்பைத்தரும் கேம் இது.
நான் :
1. எனது கவிதைகள் ஒரு பிரபல இதழில் வெளியாயிருக்கின்றன.
2. நான் செய்து கொண்டது காதல் திருமணம் அல்ல.
3. முதல்வர் கலைஞர் கருணாநிதியை நான் ஒருமுறை சந்தித்திருக்கிறேன்.
எந்த வாக்கியம் பொய் எனக் கண்டு பிடியுங்கள், பின்னூட்டமிடுங்கள். இந்தக்கடைசி பகுதியை மட்டும் தொடர் விளையாட்டாக்கி அறிக்கை விட நான் அழைக்கும் அன்பு நண்பர்கள்.. (இந்த டேக் மூன்று மூன்று பேராக போக வேண்டும் என விரும்புகிறேன்)
வடகரை வேலன்
கார்க்கி
நர்சிம்
‘சிக்ஸ் சிக்மா : ஓர் அறிமுகம்’ முதல் பகுதியை நான் எழுதினாலும் எழுதினேன், நல்ல பேர் கிடைத்து சில பெரிய மனிதர்களின் (அதாவது டெக்னிகல் பெர்சுங்க) நட்பு கிடைத்தது ஒருபுறமிருக்க அடுத்த பகுதி எப்போ எப்போ என்று ரசிகர் பட்டாளத்தின் அன்புத்தொல்லை தாங்கமுடியவில்லை (நிஜமாங்க). இவனை இப்படியே டெக்னிகல் பாடம் நடத்த வெச்சு மற்ற சப்ஜெக்ட்லயிருந்து ஓரம்கட்டிடலாம்னு ஏதும் எனக்கெதிரா சதி நடக்குதோன்னு வேற சந்தேகமாயிருக்குது. இப்ப கூட பாருங்க மூன்று பகுதின்னு சொல்லிட்டு இரண்டாம் பகுதியையே நிறைவுப்பகுதியா ஆக்கினதுக்கு சண்டைக்கு வந்தாலும் வருவாங்க. நம்ம குறிக்கோள் அதில்லையே.. இப்படியே பத்தி எழுதி.. அப்புறம் சிறுகதை எழுதி.. நாவல் எழுதி.. குறும்படம் எடுத்து.. பெரும்படம் எடுத்து.. அப்புறம் அரசியல்ல இறங்கி.. அடுத்துதான் உங்களுக்கே தெரியுமே.!
சரி, ஆரம்பிச்சாச்சு.. சட்டுபுட்டுனு முடிச்சுடலாம். கொஞ்சம் டெக்னிகலா ஆழமா போகாம இந்த விஷயத்தை அவ்வளவு சீக்கிரம் முடிக்கமுடியாது. ஆகவே இந்தப்பகுதி ட்ரையா இருந்தா நான் பொறுப்பு கிடையாது. கவனமா கூடயே வாங்க, முதல் பகுதியை படிக்காதவங்க இருந்தா போய் படிச்சுட்டு வந்துடுங்க.. இப்போ விஷயத்துக்குள்ள போகலாம்.
சிக்ஸ் சிக்மாவின் பயன் என்ன என்பதை பார்த்தோம். இப்போது அதன் வழிமுறைகளை (கொஞ்சமாக) பார்க்கலாம். சிக்மா என்பது என்ன? அது ஒரு குறியீடு. இதை நாம் கணக்கிட்டு தெரிந்துகொள்ளலாம். பரீட்சையில் நீங்கள் எவ்வளவு மார்க் வாங்கியுள்ளீர்கள் என்று நான் கேட்கிறேன். கூச்சமில்லாவிட்டால் 100க்கு 32 என என்னைப்போல டாண் என பதில் சொல்லிவிடுவீர்கள். அதாவது மார்க் என்பது என்ன? நீங்கள் எழுதின லட்சணத்துக்கு தகுந்தாற்போல வாத்தியார் தரும் மதிப்பு. நன்கு எழுதியிருந்தீர்களானால் நல்ல மார்க் கிடைக்கும். அதைப்போலவே ஒரு செயல் தொடர்ந்து சரியாக நடக்குமானால் சிக்மா எண் கூடிக்கொண்டே போகிறது.
சரி, பரீட்சைக்கு படிப்பது என்றால் என்ன? என்ன முழிக்கிறீர்கள்.? குண்டக்கன்னா குண்டக்க.. மண்டக்கன்னா மண்டக்க.. ‘படிப்பதுன்னா.. படிப்பது!’ என்று வடிவேலு மாதிரி சொல்கிறீர்களா.. அதேதான். ‘சிக்ஸ் சிக்மான்னா.. சிக்ஸ் சிக்மாதான்’ அது ஒரு வழிமுறையியல் (Methodology). 100 மார்க்கு வாங்கு வாங்குன்னு உங்க கணக்கு வாத்தியார் மண்டையிலேயே போட்டிருப்பாரே.. (எல்லா கணக்கு வாத்தியாருமே அப்படித்தான் இருப்பாங்க போல, அதான் எனக்கு எங்க தமிழ் வாத்தியாரை ரொம்ப பிடிக்கும். மார்க்கைப்பற்றி பேசவே மாட்டாரே) ஏன்? அதற்கு மேல் வாங்கமுடியாதுன்னு இப்போ குசும்பன் குசும்பா பதில் சொல்லுவார். அதேதான், அதற்கு மேல் வாங்க முடியாது. அதே போல அதிக பட்ச சிக்மா எண் 6. (இப்போதைக்கு ஆறு. எதிர்காலத்துல 7, 8 என இதை இன்னும் அதிகப்படுத்திவிடுவான்கள் நமது டெக்னிகல் புலிகள். இப்போதே சிக்மா 6ஐத்தாண்டிய செயல்கள் மிகச்சில உள்ளன, அதெல்லாம் இப்போதைக்கு வேண்டாம் நமக்கு) ஒரு செயல் உச்ச பட்ச திறனோட தவறின்றி நடக்கையில் அதன் சிக்மா எண் 6ஐ நோக்கிச்செல்கிறது.
இன்னிக்கு எல்லாத்துறைகளிலும் நடக்கும் செயல்கள் அனைத்தையும் பர்பெக்டாக நடத்தி சிக்மா 6ஐ அடையுங்கள் என்று நம்மையெல்லாம் நமது மானேஜர்கள் புண்ணாக்கிக்கொண்டிருப்பதை நீங்கள் அறிவீர்கள். ஒரு மெஷினை இயக்கி பொருட்கள் தயாரிப்பதாகட்டும், ஸாப்ட்வேர் எழுதுவதாகட்டும், கஸ்டமர் கம்ப்ளெயிண்ட் கால் க்ளோஸ் செய்வதாகட்டும், டெலிவரி செய்வதாகட்டும், போக்குவரத்து இயக்கமாகட்டும்.. விதிவிலக்கேயில்லாமல் அனைத்து செயல்களுக்கும் இது பொருந்தும்.
இவ்வாறாக செயல்கள், சிக்மா எண் 6ஐ அடைவதற்கு என்ன செய்யவேண்டும்? சின்னப்பிள்ளைக்கூட சொல்லிவிடும்.. சொல்லுங்க பார்க்கலாம்.. ம்.. அதேதான்.. அதில் நடக்கும் தவறுகளை களையவேண்டும், செயல் இன்னும் முன்னேற்றமடைய என்ன என்ன வழிகள் உள்ளதோ அதை அனைத்தையும் செய்ய வேண்டும். அதே சமயம் செயலை முன்னேற்றுகிறேன் பேர்வழி என்று விளைபொருளின் விலையை கூட்டுமளவு அதிக பணம் செலவழியும் காரியங்களைப்பண்ணக்கூடாது. உதாரணத்துக்கு நீங்கள் கொசுவத்தி தயார் பண்ணுகிறீர்கள் என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள் (நம்ப எல்லோரும் அடிக்கடி பண்ணுவதுதானே). நூறு கொசுவத்திகள் பண்ண ஆயிரம் ரூபாய் உற்பத்திச்செலவு ஆகுதுண்ணு வச்சுக்கலாம். 20% லாபம் வெச்சு 1200 ரூபாய்க்கு விற்றுக்கொண்டு இருக்கிறீர்கள். எல்லோரும் உங்களைப்போலவே 100 ரூபாய் முன்னப்பின்ன செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள். நீங்கள் மட்டும் என் செயலை சூப்பராக்குறேன் பார், வட்டக்கொசுவத்தியை உருண்டைக் கொசுவத்தியாக்கி காமிக்கிறேன் எனச் சொல்லிவிட்டு உற்பத்திச்செலவை 1000லிருந்து 990ஆக குறைப்பதற்கு பதிலாக 2000 ரூபாயாக ஆக்கிவிட்டீர்கள் என்றால் 2400 ரூபாய்க்கு வாங்க ஆளிருக்காது, போண்டியாயிருவீங்க.. அம்புட்டுதான்.!
இப்படியாக உங்கள் செயல்களை சரியான முறையில் ஆய்ந்து அதை முன்னேற்ற உதவும் வழிமுறைகளை சொல்லித்தருவதே ‘சிக்ஸ் சிக்மா வழிமுறையியல்’ (Six sigma methodology) எனப்படுகிறது. அது ஒன்றும் பெரிய வித்தையெல்லாம் இல்லை. எல்லோரும் பெரும்பாலும் ஏற்கனவே வெவ்வேறான இடங்களில் படித்த அல்லது தெரிந்த அல்லது செய்துகொண்டுள்ள Process study, Statistics tools, Probability, Cause & effect, Continues improvement, FMEA, 5S, கழுத, குருத.. இவையெல்லாமும்தான். என்ன ஒண்ணு எல்லாத்தையும் எங்கே எப்போ எப்படி பயன்படுத்துறதுங்கறதுதான் விஷயமே.
ஒரு மாசமா ஆக்சிலேட்டரை விட்டா எஞ்சின் நின்று போய் அவஸ்தைப்பட்டுக் கொண்டிருப்பீர்கள். சிக்னலில் அணைந்து போய்விடக்கூடாதே என ஆக்சிலேட்டரை சும்மானாச்சுக்கும் முறுக்கி உறுமிக்கொண்டிருப்பீர்கள். மெக்கானிக்கிடம் கொண்டுபோனால் ஒரு திருப்புளியைக்கொண்டு அரை நிமிடத்தில் ஒரு ஸ்க்ரூவை முறுக்கி சரிசெய்துவிட்டு 50 ரூபாய் கேட்பார். இந்த குட்டி ஸ்க்ரூவை முறுக்கியதற்கு 50 ரூபாயா என நீங்களும் முறுக்கிக்கொள்வீர்கள். அவரிடம் கேட்டால் ஸ்க்ரூவை முறுக்கியதற்கு 1 ரூபாய்தான், எங்கே பிரச்சினை எனவும் அதை எப்படி சரிசெய்வது எனவும் நான் தெரிந்துவைத்திருப்பதற்குத்தான் அந்த மீதி 49 ரூபாய் என்பார்.
சரி, சரி.. குட்டிக்கதையெல்லாம் போதும், ஒரே ஒரு சந்தேகம்.! எல்லாம் புரிஞ்சுது.. கடைசி வரைக்கும் ஒரு செயலின் தற்போதைய சிக்மா எண்ணை கணக்கிடுவது எப்படி என்று சொல்லவேயில்லையே...
ஆங்.. அஸ்க்கு புஸ்க்கு.!
சென்ற மாதத்தின் ஓர் கடும் மழைநாள். திருவொற்றியூரில் ஒரு நண்பரை பார்க்கச்சென்றுவிட்டு திரும்பிக்கொண்டிருக்கிறோம். முந்தின நாள் கொஞ்சம் அடங்கியிருந்த மழையைப்பார்த்துதான் பைக்கிலேயே சென்று வரலாம் என திட்டமிட்டு வந்திருந்தோம். கிளம்பும் தருணத்தில் தூறலாக துவங்கிய மழை வலுக்கத்துவங்கியிருந்தது. ஏனோ டோல் கேட்டிலேயே கடற்கரைச்சாலை வழியை நோக்கித்திரும்பாமல் தண்டையார் பேட்டை வழியாக மிண்ட் நோக்கி வந்துகொண்டிருந்தோம். மழை வலுக்கத்தொடங்கியது. ரெயின் கோட்டுக்குள் தண்ணீர் புகுந்து ஈரமாகத்தொடங்கியிருந்தது. மணி மாலை 5. கண்ணன் கொஞ்ச நேரம் வெயிட் பண்ணலாம்டா மழை வெறிக்குதான்னு பார்க்கலாம் என்றான். பாண்டியன் திரையரங்கம் அருகே நின்றோம். டீ குடித்துவிட்டு சிகரெட் பிடித்தோம். மழை நாளில் ஈரக்கைகளுடன் சிகரெட் நனையவிடாமல் புகைப்பது அழகான அனுபவம்.
நேரம் செல்லச்செல்ல மழை வலுத்துக்கொண்டிருந்ததே தவிர குறைகிற வழியை காணோம். நன்கு இருட்டியிருந்தது. ஏற்கனவே நனைஞ்சாச்சு, முழுக்க நனைஞ்சாலும் பரவாயில்லை கிளம்பிடலாம், இல்லேன்னா ரிஸ்க் என்றேன். கிளம்பினோம். மிண்ட் வருவதற்குள் ரெயின் கோட் பல்லிளிக்க முழுதும் தொப்பலாக நனைந்திருந்தோம். ஹெல்மட்டின் கண்ணாடி வழியாக பார்க்கமுடியாத அளவு மழை கொட்டியது. கண்ணாடியை தூக்கிவிட்டிருந்ததால் ஹெல்மட்டின் உட்புறமெல்லாம் நனைந்து ஊறி கிடுகிடுக்க வைத்துக்கொண்டிருந்தது. சாலையில் வெள்ளம் பெருக்கெடுத்துக்கொண்டிருந்தது. வெப்பேரியின் தெருக்கள் எப்படியிருக்கும் என்று பயந்ததில் சென்ட்ரல் வழியை மறந்து மீண்டும் பாரிஸ் செல்ல முடிவெடுத்து இதுவரை சென்றிராத பெத்தநாயக்கன்பேட்டைக்குள் புகுந்தோம். தெருக்கள் அதற்குள் வெள்ளக்காடாயிருந்தன. கொத்தவால் சாவடிக்குள் புகுந்தபோது தெருக்கள் நிரம்பி வழிந்தன. வழிநெடுக டூ வீலர்களும், ஆட்டோக்களும் நீரில் சிக்கிக்கொண்டிருந்தன. வண்டி கால வாறிடுச்சுன்னா என்னடா பண்றது? டாக்சி எவனாவது வருவானா? வண்டிய எங்க நிறுத்தறது என்று கண்ணன் புலம்பத்துவங்கியிருந்தான்.
பாரிஸை நெருங்கியபோதுதான் தெரிந்தது பஸ்கள், ஆட்டோக்கள் எதுவுமே ஓடாத அளவில் பல சாலைகள் வெள்ளத்தால் தடைபட்டிருந்தன. ரிஸர்வ் வங்கிக்கு அடுத்த சிக்னலைத்தாண்டிய போது மலைத்தேன். சாலை முழுதும் ஆறாய் ஓடியது வெள்ளம். நிச்சயம் எஞ்சின் முழுகிவிடும். சில பெரிய கார்கள் மட்டுமே தைரியமாய் போய்க்கொண்டிருந்தன. குட்டிக்கார்கள், பைக்குகள் ரிஸ்க் எடுக்கத்தயாரில்லாமல் இருபுறமும் காத்துக்கொண்டிருந்தன. வெயிட் பண்ணலாமா? மழைவிடுவது போலில்லை. சும்மா நின்றுகொண்டிருப்பதை விட இறங்கிப்பார்த்துவிடலாம். வேண்டாம் வேண்டாம் என புலம்பிக்கொண்டிருந்தான் கண்ணன். இந்த ஒரு இடம்தான், இதை தாண்டிட்டோம்னா பீச் ரோட்ல பிராப்ளம் இருக்காது. நம்ப ஆளுடா இவன், சொன்னா தாமிரபரணியிலேயே குறுக்கால இறங்குவாண்டா.. ஆ.:ப்ட்ரால் இந்த சென்னை மழைவெள்ளம் என்றவாறே பெட்ரோல் டாங்கை அணைத்தேன். இறங்கிவிட்டோம். வெள்ளத்தில் இறங்கிய ஒரு டவேராவை நெருக்கமாக பின்தொடர்ந்தோம். அது இருபுறமும் மழையாக வாரியிறைத்த நீரில் நனைந்தோம். செகண்ட் கியரில் பிடியாய் பிடித்தேன். ம்..ம்.. இன்னும் கொஞ்சம்தான், கைவிட்டுடாதே தோழா.. சரியாக வெள்ளத்தைக்கடக்கவும் டுப்.. டுப்.. சத்தம் மாற எஞ்சின் நின்று போக வண்டி நின்றது. கண்ணன் கொலைவெறிப்பார்வை பார்த்தான். சைட் ஸ்டாண்ட் போட்டுவிட்டு வண்டியைத்தழுவியவாறே இறங்கினேன். பொறுடா.. ஒரு தம்மடிக்கலாமா? பக்கத்தில் ஏதும் கடைகளில்லை. ஷவர் போல மழை கொட்டிக்கொண்டிருந்தது. ஒரே நிமிடம்தான். மீண்டும் முயற்சிக்கலாம். முதல் கிக். புகைக்கு பதிலாக மோட்டார் பம்ப் போல சைலன்சரில் இருந்து தண்ணீர் பாய்ந்து வந்தது. இரண்டாவது கிக். இன்னும் நீர். மூன்றாவது கிக். தோழன் உயிர்த்தான். கிர்ர்ர்..கிர்ர்ர்ர்ர்ர்..
கண்ணனைப் பார்த்தேன். “போலாமா.?”
இன்று காலை வியர்த்து விறுவிறுத்து அலுவலகத்திற்குள் நுழைந்தேன். வழக்கமான அதே உடைதான், பாலிஷ் பார்த்து மாதங்கள் ஆகிவிட்ட அதே ஷூக்கள்தான். பிரச்சினைகளின் தீவிரம் இன்னும் குறையவில்லை, அந்த டென்ஷனும் முகத்திலிருக்கிறது. வியர்த்து வழிந்ததற்கான காரணம் பைக் பஞ்சராகிவிட்டதால் மெயின் ரோட்டிலிருந்து உள்ளே அரை கிலோமீட்டர் நடந்து வந்தேன். அறைக்குள் வந்த போது ஏசி வேலை செய்யவில்லை. சந்தைக்கடை போல பொருட்கள், ஆட்கள், பிரச்சினைகள். ..
சிறிது நேரத்தில் டீ குடிப்பதற்காக வெளியே வந்தேன். ஒரு போன் வந்ததால் ஆ.:பீஸுக்கும் கேண்டீனுக்கும் நடுவிலிருக்கும் மரநிழலில் ஒதுங்கினேன்.ஒரு புதிய டெக்னீஷியன் என்னை நெருங்கி 'ஒரு கேஸ்டிங்கில் சந்தேகமா இருக்குது. நீங்க பாத்துட்டீங்கன்னா நல்லது' என்றார். சரி வாங்க போகலாம் என்று போனில் பேசிக்கொண்டே அவருடன் சென்றேன். அவருக்கு 20 வயதிருக்கலாம். அவர் என்னை மேலும் கீழும் பார்க்கிறார், லேசாக புன்னகைக்கிறார். இதற்கு முன்னரும் கவனித்திருக்கிறேன். தூரத்தில் இருந்து கூர்மையாக அவர் கவனிப்பதை நான் கவனித்திருக்கிறேன். என்ன பிரச்சினை நம்மிடம் இன்று? ஸிப் போடவில்லையா? செக் பண்ணிக்கொண்டேன். நேரமின்மையால் முடிகூட வெட்டிக்கொள்ளாததால் ரொம்பதான் கண்றாவியாகி விட்டோமோ? என்று நினைத்துக்கொண்டு அவரிடமே கேட்டுவிட்டேன், 'என்ன தம்பி, ஏன் சிரிக்கிறீங்க?'
"சார், நீங்க ரொம்ப ஸ்டைலா இருக்கீங்க"
டமால்.!
டிஸ்கி 1: இந்த கமெண்டை பலப்பல வருடங்கள் கழித்துக்கேட்ட அதிர்ச்சியில்தான் அந்த டமால்.! அத்தனை பிரச்சினைகளிலிருந்தும் சில விநாடிகள் விடுதலையாகி ஐஸ்லாந்தில் வாழ்ந்தேன்.
டிஸ்கி 2: இது நூறாவது பதிவு. விதவிதமான டாப்பிக்குகள் யோசித்து பின்னர் சமாதானமாகி எண்களுக்கு மயங்கவேண்டாம், வழக்கம் போலவே போகலாம் என இதை எழுதியிருக்கிறேன். வாழ்த்துங்கள் ஆவலாயிருக்கிறேன்.
டிஸ்கி 3: நம்ப கடையைத்தான் அப்பப்ப காத்தாட விடுகிறீர்கள் என்றால் விருந்துக்கு போன இடத்தில் வலைச்சரத்திலும் காத்தாட விடுகிறீர்கள். அங்கேயும் வந்துபோங்கள், நன்றி.!
தொலைபேசி எண்ணை தேடிப்பிடித்து வாங்கி அவரை அழைத்தபோது அந்தக்குரலில் இருந்த நிஜம் என்னை மிகவும் கவர்ந்தது. அவரது வீட்டுக்கு செல்ல நினைத்தது மிகச்சரியான முடிவே என மகிழ்ந்தேன். போக்கிடமில்லாமல் அவரை சந்திக்க முதலில் முடிவு செய்த போது இருவருமே (நானும், கார்க்கியும்) சிறிது தயக்கத்திலிருந்தோம். கார்க்கிக்கு எப்படியோ தெரியவில்லை, எனக்கு பெண் தோழிகளே இருந்ததில்லை. குடும்பத்து பெண்களிடம் தவிர பிறருடன் பேசியது கூட மிகக்குறைவே. பொதுவாகவே பெண்கள் என்றாலே ஒரு பயமும் உண்டு (அதுதான் உங்களுக்குத் தெரியுமே) மேலும் இந்தக்காலத்தில் சில தெரிந்த ஆண்களை பார்க்கச்செல்லும்போதே சில சமயங்களில் வாசலிலேயே வழியனுப்பப்பட்டுத் திரும்புகிறோம். ஒரு பெண்மணியை அதுவும் அவர் வீட்டுக்கே சென்று சந்திக்க வெறும் சக பிளாகர் என்ற ஒரே காரணம் போதுமானதாக தோன்றவில்லை எனக்கு. இவ்வளவுக்கும் அவரது பதிவுகளைக்கூட முழுமையாக படித்ததில்லை. (அடிக்கவரவேண்டாம் தோழி) இருப்பினும் எங்களுக்குத்தோன்றிவிட்டது, செல்லவேண்டும்.. அவ்வளவே. காரை அங்கே செலுத்தினோம்.
எந்த குழப்பமும் இல்லாமல் காரோட்டி தெளிவாக அப்பார்ட்மென்ட் வாசலில் சரியாக நிறுத்திவிட்டார். இப்போதுதான் தோன்றியது, அடடா.. குழந்தைகள் இருக்கும் வீட்டுக்கு கையை வீசிக்கொண்டு வந்திருக்கிறோமே.! கொஞ்சமாவது மண்டையில் ஏதாவது இருக்கிறதா என ரமா அடிக்கடி திட்டுவது நினைவுக்கு வந்தது. சரி, பக்கத்தில் கடைகள் இருப்பது போல தெரியவில்லை, பரவாயில்லை போகலாம் என முடிவு செய்து மேலே சென்றோம்.
சரியாக வாசலிலேயே ஆஷிஷ் நின்று சிரித்தபடி வரவேற்றான். முன்பே அவனுக்கு தகவல் சொல்லப்பட்டிருக்க வேண்டும். வாசலில் உள்ளே நுழையும் போதே டைனிங் டேபிளில் ராம் உணவருந்திக்கொண்டிருந்தார். அது எப்படிடா சரியாக அடுத்தவர்களை தொல்லைபண்ற மாதிரியே நாம் நடந்துக்குறோம்? பாதியிலேயே எழுந்து வந்து வரவேற்றார். அவரை மீண்டும் சாப்பிடச்சொல்லி வற்புறுத்தி அனுப்பிவிட்டு சோபாவில் அமர்ந்தோம். அம்ருதாவும், ஆஷிஷும் எங்களிடம் பேசுவதா வேண்டாமா என குழப்பத்திலிருந்தார்கள். பின்னர் இப்படி முடிவெட்டி பலநாட்களாகி, ஷேவ்கூட செய்துகொள்ளாமல் அநியாயத்துக்கு இருவருமே பூச்சாண்டி ரேஞ்சுக்கு இருந்தால் குழந்தைகள் பயப்படாமல் என்ன செய்வார்கள். இதுவும் நாங்கள் முதலில் தயங்கியதற்கு ஒரு காரணம். முதல் முறையாக ஒருவர் வீட்டுக்குச் செல்லும்போது கொஞ்சமாவது பார்க்கிறமாதிரி செல்லவேண்டாமா?
உள்ளறையில் ஒரு இளம்பெண் கணினியில் அமர்ந்திருப்பது தெரிந்தது. அவர் தென்றலின் சகோதரி என பின்னர் அறிந்தோம். தென்றல் வெளியே சென்றிருப்பதாகவும் சில நிமிடங்களில் வந்துவிடுவார் என்பதாகவும் ராம் தெரிவித்தார். சொன்னது போலவே சில நிமிடங்களிலேயே வந்தார். சிரித்த முகமாக வரவேற்றார். குடும்பம் மொத்தமே மிக அன்பாக நடந்துகொண்டார்கள். இலங்கை, சென்னை, ஹைதராபாத் ஆகிய நகரங்களில் பல்வேறு காலகட்டங்களில் இருந்த வாழ்க்கை குறித்து பகிர்ந்துகொண்டார். ஸ்டைலாக சிரித்தபடி பேசியது கேட்டுக்கொண்டேயிருக்கலாம் போல இருந்தது.
நிறைய சினிமாக்கள் குறித்து பேசினார். தெலுங்கு, ஆங்கிலம், ஹிந்தி, தமிழ் என பரவலாக பேசினார். நான் தமிழ் மற்றும் சில ஆங்கில படங்கள் தவிர வேறு படங்கள் பார்த்தவனில்லையாதலால் மத்தியமாய் தலையாட்டிவைத்தேன். குறிப்பாக தெலுங்குப்படங்களை அவர் சிலாகித்தது ஆச்சரியமாக இருந்தது. முதல் முறையாக ஒருவர் தெலுங்கு படங்களை புகழ்ந்து நான் காண்கிறேன். மேலும் விஜய் படங்களை தங்கையுடன் சேர்ந்து கேலி செய்து கார்க்கியை வெறுப்பேற்றினார். நான் உள்ளூர மகிழ்ந்தேன். பின்னர் ஸ்னாக்ஸ் வந்தது. நாங்கள் அப்போதுதான் சாப்பிட்டுவிட்டு வந்ததால் அதை சாப்பிட திணறினோம். பின்னர் ஒரு பெரிய்ய்ய்ய கப்பில் டீ வந்தது. இது ஒரு லிட்டர் பிடிக்குமா என கார்க்கி காதில் கிசுகிசுத்தார். அதையும் முடித்து விடைபெற்றோம்.
தமக்கு நன்றாக மசாலா டீ போடத்தெரியும் என்பதாகவும் (சரி, நம்பிவிட்டோம்), அன்று மசாலா காலியாகிவிட்டதால் வெறும் டீ தரப்பட்டது எனவும் புதுகைத்தென்றல் தனது பதிவில் தெரிவித்திருக்கிறார். ஒருவேளை டீ காலியாகியிருந்தால் வெறும் மசாலா மட்டும் தந்திருப்பாரோ என நினைத்துக்கொண்டேன். பாவம் ராம்.!
ஒற்றை பெட்டிக்கடையையே நடத்த துப்பில்லாமல் பத்து நாட்களாக அலைபாய்ந்துகொண்டிருக்கும் இந்த நேரத்தில் நம்மையும் நம்பி சீனா அவர்கள் வலைச்சர 'சூப்பர்மார்க்கெட்'டை நடத்த ஒருவாரத்திற்கு அழைப்பு விடுத்துள்ளார். நானும் என்ன ஆனாலும் பார்த்துவிடுவது என்ற தைரியத்தில் ஒப்புக்கொண்டு முதல் பதிவும் போட்டாயிற்று.
வலைச்சரத்தின் இடது புற டாப்பில் நமது லேட்டஸ்ட் பதிவுகளும் தெரிவதால் அதுவும் அநியாயத்திற்கு மொக்கைப்பதிவுகளாக தெரிவதால் (திருநெல்வேலி தவிர) நமது கடையையும் விடாமல் நடத்தி நல்லபேர் வாங்குவது என்று முடிவு செய்துள்ளேன். ஆகவே அடுத்த ஒருவாரத்திற்கு இரண்டு வலைகளுக்கும் வந்து நம்மை ஆதரிக்கும்படி கேட்டுக்கொள்கிறேன். மறக்காமல் வாக்குகளை அளிக்கத்தயங்காதீர்கள்.. வெற்றி உங்கள் கைகளில்.
என்ன பெரிய 'மடகாஸ்கர்' அனுபவங்களா? என்று நக்கல் பண்ணாமல் மேலே போகவும். ஒரே பதிவில் மூன்று பதிவுகள் என்ற கான்செப்டில் இது எழுதப்படுகிறது. (அப்படின்னா, அவியல், பொரியல், கூட்டாஞ்சோறு, காக்டெயில்னு எக்கச்சக்கமா எழுதுறாங்களே அதுக்குப்பேரு என்னாங்கிறமாதிரியெல்லாம் கேட்கக்கூடாது)
********
செகண்ட் ஏசி
இந்த முறை வழக்கம் போலல்லாமல் ரயிலைத் தவறவிட்டுவிட்டேன். ஏற்கனவே பல பிரச்சினைகளில் உழன்று கொண்டிருந்ததால் வேறு வழியில்லாமல் பஸ்ஸில் திரும்ப வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டது. பஸ்ஸில் தொலைதூரம் பயணித்து நீண்ட நாட்கள் ஆகிவிட்டதால் பயமாக இருந்தது. இருப்பினும் 'நல்லாருக்கும் ஸ்லீப்பர் கோச், ஏசி, கிளம்புங்க..' என்று நண்பர் தூண்டியதால் டிக்கெட் எடுத்தேன். ஸ்லீப்பர் கோச்சுன்னு சொல்லிட்டு இருக்கையை சிறிது கூட பின்புறம் சாய்க்கமுடியாது நொந்த பழைய அனுபவங்கள் பயமுறுத்தின. கட்டணமோ கிட்டத்தட்ட ரயிலின் செகண்ட் ஏசி கட்டணம் அப்படியே. 85 ரூபாய் கட்டணத்தில் முதன்முதலில் சென்னைக்கு வந்தது ஞாபகம் வந்தது.
ஒருவழியாக பஸ்ஸில் ஏறியபோது ஆச்சரியப்பட்டுப்போனேன். அப்படியே ரயிலின் செகண்ட் ஏசி பெட்டியில் ஏறிவிட்டதைப்போன்ற உணர்வு. அடுக்குப்படுக்கைகள். அருமையான இன்டீரியர். கூடுதலாக ஒருவொருவருக்கும் தனித்தனியாக சிறிய LCD டிவி. தனியாக ஹெட்போன். அதில் போடப்பட்ட தெலுங்கு போக்கிரி படத்தை பார்த்துவிட்டு தூங்கிப்போனேன். டிரெயினில் கூட குலுக்கல்களை சமயங்களில் உணர்வோம். இதில் எந்த இடைஞ்சலும் இல்லாமல் ஏதோ அறைக்குள் தூங்கியதைப்போல இருந்தது. விழித்தபோது சென்னை வந்திருந்தது.
கொசுறு : பக்கத்து சீட் ஆள் முதலில் போடப்பட்ட ஏதோ ஒரு மொக்கைப்படத்தை (கட்டம்போட்ட சட்டைபோட்ட 50 வயது இளம் ஹீரோ) வம்படியாக நிறுத்திவிட்டு போக்கிரி படத்தை போடவைத்தார். பெரிய மகேஷ்பாபு ரசிகர் போல என நினைத்துக்கொண்டேன். ஆனால் டைட்டில் முடியும் முன்னரே ஆள் ஹெட்போனுடன் தூங்கிவிட்டிருந்தார். அவரது சமூக சேவையை நான் மெச்சினேன். நான் பார்த்த மூன்றாவது தெலுங்குப்படம் இதுதான், போக்கிரி.
********
சாலை ஒழுங்கு : சென்னை-ஹைதராபாத்
ஒரு வாரமாக ஹைதராபாதில் இருக்கையில் (இதற்கு முந்தைய அனுபவங்களிலும்) அதன் சாலை ஒழுக்கத்தை கவனிக்கிறேன். சென்னையை ஒப்பிடும்போது வாகன நெருக்கடி குறைவானதாகவே இருப்பினும் எங்கெங்கும் டிராபிக் ஜாம். சிக்னல்களை மதிக்காத வாகனங்கள். தாறுமாறாக ஓடும் டூ வீலர்கள். எப்படி இப்படியொரு சிட்டியே ஒழுங்கற்று இருக்கிறது என வருந்தினேன். ஒரு டூ வீலர் ஒரு இளம்பெண்ணை இடித்துத்தள்ளிய காட்சியையும் கண்டேன். சிக்னல் விழ சில விநாடிகள் இருக்கும் போதே கிளம்பிய வண்டிகளில் ஒன்று, வண்டிகள் கிளம்பியதைக்கண்ட பிறகும் சாலையை அபாயகரமாக கடந்த பெண் என இருவர் மீதிலுமே தவறு. பெரும்பாலான சிக்னல்களில் போலீஸ் இல்லையெனினும், இருந்தவர்களும் கூட டிராபிக்கை கவனியாமல் சாலையோரங்களில் பேசிக்கொண்டும், டீக்குடித்துக்கொண்டும் இருந்தனர்.
சென்னையில் காலையில் இறங்கி ஆட்டோ பிடித்தேன். இன்னும் காலை மணி எட்டுகூட ஆகியிருக்கவில்லை. ஞாயிற்றுக்கிழமை வேறு. காமராசர்சாலையில் அவ்வளவு போக்குவரத்து இல்லை. நேப்பியர் பாலத்துக்கு முந்தைய சிக்னலில் எனது ஆட்டோவும் சில பைக்குகளும் இயல்பாகவே நின்றன. குறுக்கே எந்த வாகனமும் போகவில்லை. எங்களுக்கு இடதுபுறம் இருந்த கேப்பில் ஒரு கார் வேகமாக வந்து போய்விடத்துணிந்து கோட்டைக்கடந்து சில அடிகளில் அவசரமாக நின்றது. அப்போதுதான் கவனித்தேன். கொஞ்சம் தொலைவில் ஒரு இளம் போலீஸ் நின்றிருந்தார். இடுப்பில் ஒரு வாக்கி டாக்கி செருகப்பட்டிருந்தது. ஸ்டைலாகவும் கம்பீரமாகவும் இருந்தார். இடத்தைவிட்டு ஒரு அடிகூட அவர் நகரவில்லை. அவரது முகபாவமும், வலதுகையும் மட்டுமே கச்சிதமாக அந்த காருடன் பேசின.
"ன்னா.. ன்னாடா? இம்மாம்பேரு நிக்கிறது தெர்ல.? போ பின்னால. நோ பாலுக்கு அம்பயர் பாக்குற மாதிரி பாப்பேன். முன்னாடி வீலு கோட்டுக்கு பின்னாடி இருக்குணும், போ பாக்கலாம்"
பெட்டிப்பாம்பாக அந்தக்கார் ரிவர்ஸ் கியரில் கோட்டுக்கு பின்னால் வந்தது.
********
பிரபல இளம்பதிவர்
கடைசி நாள் வேலைவெட்டியில்லாமல் மாலை வரை இருக்கவேண்டி வந்ததால் அந்த பிரபல இளம்பதிவரை விரும்பி அழைத்தேன். அவரும் பத்துமணி வாக்கில் வந்தார். 'நீண்ட நாட்களாக இங்கு நான் வந்துகொண்டிருந்தாலும் எங்கும் சென்றதில்லை, எங்காவது என்னை அழைத்துச்செல்லுங்கள்' என்றேன் அவரிடம். நல்லதொரு சனிக்கிழமை தூக்கத்தை கெடுத்த கோபமோ என்னவோ அவருக்கு? இவ்வாறாக பதில் தந்தார். 'சார்மினாரை போட்டோவில் பார்த்திருக்கிறீர்கள் அல்லவா? அதேதான் நேரிலும். விசேஷமாக ஒன்றுமில்லை. மதிய வெயில் நேரம் சாகர் ஏரி அவ்வளவு உகந்ததல்ல. ராமோஜி பிலிம் சிட்டி நல்லாருக்கும், ஆனா அங்கே போனா சாய்ந்திரம் பஸ்ஸ புடிக்கமுடியாது, பரவால்லியா? பிர்லா மந்திர் போகலாம். உங்களுக்குதான் கோவில் பிடிக்காதே' 'ஏதோ குண்டு வெடித்த பார்க் இருக்குதாமே, அதைப்பார்க்கலாமே..' என்றேன். 'அங்கே மாலையில்தான் லேசர் ஷோ நடக்கும், மற்றபடி அங்கு ஒன்றுமில்லை' 'ஏதாவது சினிமாவுக்கு போலாமே, ஏதோ ஐமாக்ஸ்னு தியேட்டர் இருக்குதாமே?' 'படம் ஒண்ணும் சரியில்லையே வாரணம் ஆயிரம் பாத்தாச்சு, ட்ரான்ஸ்போர்ட்டர் எப்பிடி இருக்குதுன்னு தெரியல..' என்று இழுத்தார். 'அப்போ என்னதான் பண்ணலான்றீங்க.. நேத்தே நீங்க வருவீங்க, அடிக்கலாம்னு வாங்கிவெச்சேன். அடிச்சிகிட்டு இங்கேயே ஒக்காந்துடலாமா?'
ஈன்னு இளித்துக்கொண்டே 'நல்ல ஐடியா' என்றார்.
பி.கு : ஸாரி பார் தி நீள்பதிவு. ஓட்டுகளை மறக்காமல் குத்துங்கள். நாங்கள் என்ன அரசியல்வாதிகளா? ஒரு வாட்டி சொன்னால் பத்தாதா? ஓயாமல் கேட்டுக்கொண்டிருக்க வேண்டியதிருக்கிறதே..
இளமைத்துள்ளலின் விளக்கமாக அந்தக்காட்சிகள் என்றென்றும் கார்த்திக்கை நிலைநிறுத்தி வைத்திருக்கும். ஒரு தலைமுறை இளைஞர் கூட்டத்தையே கட்டிப்போட்ட கச்சிதம். கெமிஸ்ட்ரி கெமிஸ்ட்ரி என்கிறார்களே அதுமட்டுமில்லாமல் பிஸிக்ஸ், பயாலஜி உட்பட அனைத்தும் நிரம்பி வழிய.. அந்தக்காட்சிகளில் இருந்ததைப்போன்ற உயிரோட்டம் பிரிதொரு படத்தில் நாம் கண்டதில்லை, இனியும் காண்போமா என்பதும் சந்தேகமே.
அந்த ஜோடி: கார்த்திக், ரேவதி
படம் : மௌனராகம்
இயக்குனர் : மணிரத்னம்
டிஸ்கி : இன்னும் அலுவலகத்தில் புயல் ஓயவில்லை ஆதலால் லைட் பதிவுகள் தொடர்கின்றன. ஆதரவு தொடரட்டும்.
தோழர்ஸ், ஆப்பிஸில் நொந்து நோக்காடாகிக் கொண்டிருப்பதால் இந்த வாரம் முழுதும் வரமுடியவில்லை. இன்னும் பிரச்சினை முடிந்தபாடில்லை. தொடர்ந்து ஆப்பிஸ்ல மண்டகப்படி நடந்துகொண்டிருப்பதால்.. மேலும் நாலு நாளைக்கு லீவு சொல்லிக்கிறேன். முந்தைய பதிவு ரொம்ப நல்ல பதிவென நான் நினைத்துக்கொண்டிருந்தால் அதற்கு வரவேற்பு சொல்லிக்கிறா மாதிரியில்லை. அதற்கு பின்னூட்டம் போடாதவர்கள் மருவாதியாக போய் பின்னூட்டிவிட்டு வரவும். புடிக்கலைன்னாலும் சொன்னாத்தானே தெரியும்.! அதற்கும் முந்தைய கும்மிப்பதிவு உங்களுக்கு பிடிக்கலைன்னாலும் சொல்லவேண்டியதுதானே. ஒரு ஆள் ஒரு தடவை கும்மி அடிச்சா தப்பா? அதற்கு வராதவர்கள் நேரில் பார்க்கும்போது கடித்துவைக்கப்படுவார்கள் என எச்சரிக்கிறேன். இப்போதும் ஒண்ணும் கெட்டுப்போகவில்லை. போய் கும்மியில்லாவிட்டாலும் அட்டென்டன்ஸாவது போடவும். போட்டால் பிழைப்பீர்கள், இல்லைன்னா கடி நிச்சயம். நாலு நாளா ஆளைக்காணோமேன்னு ஒருத்தரும் வருத்தப்பட்டாமாதிரியே தெரியலை.. (வினோத் மாதிரி நானும்..)அவ்வ்வ்வ்..
தற்காலிக தண்டனையாக இந்த மீள்பதிவு. உங்களுக்காக இந்தப்பதிவில் கூடுதல் ரசனையான(?) வரிகள் சேர்க்கப்பட்டுள்ளன. ஆகவே இதை மீள்பதிவு என்பதை விட திருத்தப்பட்ட சிறப்புப்பதிவு என சொல்லலாம். நான் ஒரு மீள்பதிவு போட்டதுக்கே என்னிய சுத்தி வெச்சு ரவுண்டு கட்னீங்களே.. கார்க்கி மீள்பதிவா போட்டு தாக்கிட்டிருக்காரே.. அங்கே போய் மட்டும் ஈன்னு இளிக்கத்தெரியுதா.. ஒழுங்கா மருவாதியா இதையும் படித்து ஓட்டு போட்டு பின்னூட்டம் போட்டு விட்டு போகவும். ஜாக்கிரத.!
******
கல்யாணம் ஆகாதவர்களுக்கு ஓர் எச்சரிக்கை! -4
பொதுத்துறையோ, தனியார் துறையோ, சிறிய நிறுவனமோ, பெரிய கார்ப்பரேட்களோ, ஸா.:ப்ட்வேரோ, ஆட்டோமொபைலோ பணியிடம் எப்படிப்பட்டதாக இருந்தாலும் கல்யாணம் ஆகாதவர்களும், ஆனவர்களும் கலந்தே பணிபுரிந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். (என்ன அரிய கண்டுபிடிப்பு என நக்கல் பண்ணாமல் மேலே போகவும், விஷயம் இருக்கிறது)
பொதுவாக நாம் ஒரு பிரச்சினையை அனுபவிக்கும்போது என்ன செய்கிறோம்? ஒரு படத்தைப் பார்க்கிறோம். பின்விளைவுகளை அனுபவிக்கிறோம். நண்பர்கள், வேண்டியவர்களிடம், 'போகாதே.. போனால் ரண்டு நாளைக்கு வயித்தாலே போகும்' அப்படினு எச்சரிக்கிறோம். ஆனால் இந்த கல்யாணம் ஆனவர்கள் என்ன செய்கிறார்கள்.. கல்யாணமாகாதவர்களை ஒருவிதமான பொறாமையோடேயே பார்த்துவிட்டு, இவனுக்கும் கல்யாணம் நடக்கும் இவனும் சீர் கெட்டு போவான் என்று மனதுக்குள் நினைத்துக்கொண்டுஎதைப்பற்றியுமே எச்சரிக்கை செய்யாமல் எதுவுமே நடக்காததுபோல பாவனை செய்துகொண்டு ஒரு வித 'ஸாடிஸ்ட்' போல இருந்துவிடுகிறார்கள்.
யாருக்காவது கல்யாணம் என்றால் சந்தோஷமாக சிரித்து வாழ்த்துகிறார்கள், எவ்வளவு பிஸியாக இருந்தாலும் கல்யாணத்துக்கும் ஒரு எட்டு போய்வந்துவிடுகிறார்கள். நன்றாக உற்றுக்கவனிப்போமேயானால் அந்தச்சிரிப்பின் பின்னால் ஒரு சைக்கோ ஒளிந்துகொண்டிருப்பதையும் அந்த சம்பவத்தை நேரில் பார்த்து உள்ளூர மகிழத்தான் கல்யாணத்துக்கும் போகிறார்கள் என்பதையும் தெரிந்துகொள்ளமுடியும். இதுவரை எனது மூன்று எச்சரிக்கை பாகங்களையும் படித்தவர்களுக்கு லேசாக ஒரு சந்தேகம் வந்திருக்கக்கூடும். இவ்வளவு சொல்றானே இந்த ஆளு, ஏதாவது விஷயம் இருக்குமோ என்று. (சந்தேகம் வராதவர்களும், இந்த எச்சரிக்கைப்பதிவுகளை வெறும் காமெடிப்பதிவுகளாகவும் நினைப்பவர்கள் பிற பதிவுகளைப் படிக்க போகலாம் என்றும் இனி இந்த எச்சரிக்கைப் பதிவுகளை படிக்க வேண்டாம் எனவும் கேட்டுக்கொள்கிறேன்)
அவ்வாறு வந்தவர்களுக்கு இன்னுமொரு காரணம் சொல்கிறேன், படித்துவிட்டு நன்கு சிந்தித்து ஒரு முடிவுக்கு வாருங்கள்.அதே அலுவலகச்சூழல். கல்யாணமாகாதவர்களை கவனியுங்கள். லேட்டாக வந்தாலும் சரியான நேரத்துக்கு வெளியேறிவிடுவார்கள். அவர்களுக்கென்று நிறைய வேலைகள் இருக்கும், யாராவது அவர்களுக்காக வெயிட் பண்ணிக்கொண்டிருக்கக்கூடும், அல்லது இவர்கள் யாருக்காவது வெயிட் பண்ணப்போகவேண்டியிருக்கும். ஷாப்பிங், சினிமா, பார்ட்டி என நிறைய கமிட்மென்ட்ஸ். இப்போது மெதுவாக கல்யாணம் ஆனவர்களைக் கவனியுங்கள். நிச்சயமாக ஆ.:பீஸ் நேரத்துக்கு முன்னமே வந்துவிடுவார்கள். உங்களுக்கு முன்னால் அவர்கள் கிளம்பியதை உங்களால் ஒரு நாள்கூட பார்த்திருக்கமுடியாது. கேட்டால் நாங்கள் என்ன யூத்தா? பெண்டாட்டி, பிள்ளைகுட்டி ஆகிவிட்டது. வேலை, சின்சியாரிட்டி, சம்பாத்தியம் என இருந்தால்தானே முடியும் என்று ஜல்லியடிப்பார்கள். (நிஜம்தானே.. என்று உங்களில் சிலர் பயத்துடன் ஒப்புக்கொள்வது கேட்கிறது)
ஏன்.?
யாராவது யோசித்ததுண்டா? இன்னும் விளக்கமாக சொல்கிறேன் கேளுங்கள். புதிதாக கல்யாணம் ஆனவர் யாரையாவது அவருக்குத் தெரியாமல் கண்காணியுங்கள். கல்யாணம் ஆனப்புதிதில் லேட்டாக வந்து ஜொள்ளுவிட்டுக்கொண்டே சீக்கிரமும் ஓடிப்போவார்கள். (அவர்களுடைய மானேஜர்களும் கண்டுக்க மாட்டார்கள். ஏனெனில் அவர்களுக்குத்தெரியும், என்ன நடக்கப்போகிறதென்று.) நாளாக நாளாக இந்த அலுவலக நேரம் கூடிக்கொண்டே போகும். ஒரு கட்டத்தில் செக்யூரிட்டி, சீட்டுக்கே வந்து சார் ஆ.:பீஸ பூட்டணும் என்று (கழுத்தைப்பிடித்து வெளியே தள்ளுவதைத்தான் டீஸன்டாக எழுதியிருக்கிறேன்) சொல்லும்வரை கிளம்ப மாட்டார்கள்.
ஏனென்று யோசித்து வையுங்கள். தேவைப்படுவோர்கள் இதையும் (எச்சரிக்கை ஒன்று, இரண்டு, மூன்று) படியுங்கள். அடுத்த எச்சரிக்கையில் சந்திக்கிறேன். (அடுத்த காரணம் கிடைக்காமல் இதை ஒப்பேறியிருக்கிறார் தாமிரா என்று நினைப்பவர்களைப்பார்த்து நான் சிரிக்கிறேன். இன்னும் நிறைய இருக்கிறது. இருப்பினும் காரணங்களை நான் மட்டுமே கூறிக்கொண்டிருப்பதைவிட வாசகர்களையும் சிந்திக்கத்தூண்டுவது ஒரு எழுத்தாளருடைய சரி.. சரி.. பதிவருடைய கடமையல்லவா?)
மயங்கும் மாலைநேரம். சூரியன் இப்போதுதான் மறைந்திருக்கவேண்டும். மரங்கள் அந்த இடத்தில் சூழ்ந்திருந்ததால் அதற்குள்ளாகவே இருட்டத் துவங்கியிருந்தது. சேரன்மகாதேவி விலக்கில் பஸ்ஸுக்காக காத்திருக்கிறேன். என்னுடன் இன்னும் நாலைந்து பயணிகள் காத்திருந்தனர். அங்கிருந்த பயணிகள் நிழற்குடையை யாரும் பயன்படுத்துவது போல தெரியவில்லை. அதனருகில் ஒரு சிறிய குடிசையில் ஒரு டீக்கடையும் இருந்தது. அதன் வெளியே போடப்பட்டிருந்த பெஞ்சில் ஒரு முதியவர் உட்கார்ந்து அந்த வெளிச்சத்திலும் பேப்பர் படிக்க முயன்று கொண்டிருந்தார்.
நானும் அதற்கு மறுபுறம் அமைந்திருக்கும் ஒரு சிறிய கோவிலின் பின்புறமுள்ள சிமென்ட் பெஞ்சில் அமர்ந்திருந்தேன். இந்த இடத்தில் சமயங்களில் ஒருமணி நேரத்துக்கும் மேலாக காத்துக்கிடக்கநேரிடும். ஆகவே எப்போதுமே சேரன்மகாதேவி சென்று திரும்புகையில் ஏதாவது புத்தகத்தை எடுத்துவருவது என் வழக்கம். ஆனால் இப்போது வெளிச்சமில்லாததால் படிக்கமுடியாமல் என்ன செய்யலாம் என நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன். அதற்கும் பல வருடங்கள் முன்னால் அம்மாவுடன் சேரன்மகாதேவி வந்துசெல்லும் போது இந்த காத்திருத்தலை கழிப்பதற்காக சில கூழாங்கற்களை சேகரித்து 'களச்சிக்கல்' விளையாடுவோம். பஸ் வந்து நாங்கள் செல்லும் போது அந்த கற்களை கோவிலின் பின்புறமுள்ள ஒரு கல்லின் அருகில் போட்டுவிட்டு வருவோம், அடுத்தமுறை வரும்போது விளையாடுவதற்காக. அந்தக்கற்கள் இப்போதும் கிடக்குமா என்று நாங்கள் கற்களை போடும் இடத்திற்கருகில் தேடிக்கொண்டிருந்தேன்.
அப்போதுதான் அவரை நான் கவனித்தேன். தாமிரபரணியில் குளித்துவிட்டு இடுப்பில் ஈர வேட்டி மற்றும் தோளில் துண்டு போட்டுக்கொண்டு ஒருவர் தூரத்தில் வந்துகொண்டிருந்தார். ஏதோ தெரிந்தவராக இருக்குமா என்பதற்காகத்தான் அவரை கவனித்தேன் . இல்லை. 35 வயதிருக்கலாம். நல்ல உயரமான திடமான உடல்வாகு. இடதுகையில் கைக்கொள்ளும் அளவில் அகத்திக்கீரையை வைத்திருந்தார். ஆடுகளுக்காக இருக்கலாம். வலது கையில் ஒன்றரை அடி நீளத்தில் ஒரு பளபளப்பான அரிவாள் தெரிந்தது. வயலுக்கு சென்றுவிட்டு ஆற்றில் குளித்து வீடு திரும்பும் ஆண்கள் கையில் அரிவாள் இருப்பது ஒன்றும் ஆச்சரியமான விஷயமே அல்ல. அங்கே அது மிக சாதாரணம். அந்தக்காட்சி ஒன்றும் என்னை அவ்வளவாக கவரவில்லை. மீண்டும் நான் கற்களை தேடத்துவங்கினேன்..
அப்போதுதான் யாரும் எதிர்பாராத அந்த அரிய சம்பவம் நிகழ்ந்தது. அவர் வந்துகொண்டிருந்த நேரெதிர் திசையிலிருந்த அந்த டீக்கடை குடிசையிலிருந்து அதே போன்ற ஒன்றரை அடி நீள அரிவாளுடன் ஒரு இளைஞன் 'ஹோ..'வென ஒரு மாதிரி சத்தமாக கத்திக்கொண்டே அவரை நோக்கி ஓடினான். பாய்ந்தான் என்றுதான் சொல்லவேண்டும். அவனுக்கு ஒரு இருபது வயதுதான் இருக்கும், அவனும் நல்ல திடகாத்திரமாக இருந்தான். நான் அதிர்ச்சியில் உறைந்துபோனேன். அவரும் அதை எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. ஆனாலும் சுதாரித்துக்கொண்டார். முதல் வெட்டை அவர் தன் அதிவேக நடவடிக்கையால் தனது அரிவாளில் தாங்கிக்கொண்டார். 'டங்' என சத்தம் எதிரொலிக்கிறது. அவர்களிடமிருந்து ஒரு ஐம்பதடி தூரத்தில் நான் நிற்கிறேன். இந்த மெல்லிய இருளில் இரண்டு அரிவாளும் மோதிக்கொண்டதில் எழுந்த தீப்பொறியைக் கண்டேன். இரண்டாவது வெட்டை இருவருமே அனுமதிக்கவில்லை. இருவரும் சம பலத்தில் இருந்ததால் ஒருவரை ஒருவர் கைகளால் தள்ளிக்கொண்டதில் பத்தடி தூரத்தில் இருவரும் யார் முதலில் அரிவாளை வீசப்போகிறார்கள் என்று தத்தளித்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.
இது ஒன்றும் சினிமா அல்ல, மணிக்கணக்காய் சண்டை போட.. யார் முதலில் தவறுகிறார்களோ அவர் இறப்பது நிச்சயம். சில விநாடிகள்தான்.. மேலும் சில வீச்சுகள் காற்றிலே போயின. அதற்குள் அந்தக்கடையின் உள்ளிருந்த சில ஆண்கள் ஓடிவந்தனர். பின்பக்கமாக அந்த இளைஞனை கொத்தாக தூக்கிப்பிடித்தனர். இப்போது மாட்டிக்கொண்ட அவனை வெட்டும் கோபத்திலிருந்த அவரையும் தனியாக பிரித்து தனித்தனி திசைகளில் இழுத்துச்சென்றுவிட்டனர்.நான் அப்பாடி என்று பெருமூச்சு விட்டு திரும்பிப் பார்க்கிறேன். என்னுடன் காத்திருந்த பயணிகள் பஸ் ஆசையை துறந்து விட்டு மேற்கு நோக்கி ஓடி அதற்குள் அரைகிலோமீட்டரை கடந்துவிட்டிருந்தனர். அந்த சம்பவம் குறித்து எனக்கு இன்னும் சில கேள்விகள் மனதில் உண்டு.
அந்த இளைஞன் அவர் அரிவாள் கொண்டு வராத இன்னொரு நாளைப்பார்த்து ஏன் அட்டாக் செய்யவில்லை? அல்லது மரங்களுக்குப்பின்னால் ஒளிந்துகொண்டு அவர் தாண்டிச்சென்ற பின்னர் பின்பக்கமாக சென்று ஏன் தாக்கியிருக்கக்கூடாது? அவர்கள் இருவரும் உறவினர்களாக இருந்திருப்பார்களோ? பின்னர் அவர்கள் சமாதானமாகி விட்டார்களா? அல்லது பிரிதொரு சமயத்தில் ஒருவரை ஒருவர் வெட்டிக்கொண்டார்களா? அரிவாள்களுக்கு நடுவே புகுந்து அவர்களை பிரித்த நபர்கள் செய்தது வீரச்செயல்தானா? பின்னங்கால் பிடரியில் பட ஓடிய பொதுஜனம் செய்தது சரிதானா?
டிஸ்கி: திருநெல்வேலி மாவட்டத்தைக்குறித்தும் ஜாதி, வன்முறை, அரிவாள் என்பது குறித்தும் பல்வேறு கதைகளும், ஒரு போலியான தோற்றமும் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. அவை பெரும்பாலும் உண்மைக்குப்புறம்பான கற்பனைக்கதைளே. அன்புக்காக எதையுமே விட்டுத்தரும் நல்ல உள்ளங்களை எங்கேயும் விட அதிகமாக அங்கு காண இயலும். இப்போதும் எங்கள் வீட்டு கதவுகள் இரவிலும் மூடப்படுவதில்லை. திருடர் பயம் என்பதை நான் கதைகள் தவிர நிஜத்தில் அங்கே கேள்விப்பட்டதேயில்லை. காவல் தெய்வங்கள் மீதான பக்தியும், விளைநிலங்கள் மீதான நம்பிக்கையும், கடும் உழைப்பும் என் சிறு வயதில் பார்த்த அதே அளவில்தான் இன்னும் இருக்கிறது என நான் நம்புகிறேன். கடும் மூர்க்கமானவர்கள், தாக்குவதற்கு அஞ்ச மாட்டார்கள் என்ற கருத்தில் முழு உடன்பாடில்லை. மூர்க்கத்தனமானவர்கள் வேறெங்கும் இல்லையா? அவர்கள் எங்குமே நிறைந்திருக்கத்தான் செய்கிறார்கள். பதிலடியாக தாக்குவதற்கு அஞ்சுவதில்லை என்று வேண்டுமானால் சொல்லலாம். நான் எங்கள் பகுதிகளில் ஜாதிக்கலவரங்கள் நடந்ததாக எப்போதாவது நான் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். ஆனால் எனது சிறு வயதில் இரண்டு வன்முறைச்சம்பவங்களை பார்த்த சாட்சியாகவும் நான் இருந்திருக்கிறேன். அதில் ஒரு சம்பவத்தைத்தான் மேலே நினைவு கூர்ந்துள்ளேன். பதிவுக்கும், டிஸ்கிக்கும் இடையே உள்ள வேறுபாட்டை முரண் எனக்கொள்ளாமல் ஒரு பரபரப்பான சம்பவம் என்ற வகையில் மட்டுமே கொள்ளுங்கள். உண்மையில் திருநெல்வேலி மாவட்டம் ஒரு வன்முறைக் களமல்ல என்றே நான் நம்புகிறேன்நன்றி.
நேற்று ரொம்ப நாள் கழிச்சு வீட்டுக்கு வந்த கண்ணனுடன் ஒரு அருமையான செஷன் போச்சுது. வழக்கமா தங்கமணி குறித்த பதிவுகளெல்லாம் போடும்போது என்ன.. ரமாவ கிண்டல் பண்றியா, இந்த கிண்டல் வேலையெல்லாம் உட்டுட்டு ஏதாவது உருப்புடியா எழுதுற வழியப்பாரு என்பான். ஆனா அவன் ஆளோட என்ன பிரச்சினையோ என்னவோ தெரியல நேற்று "என்னடா பெரிய எழுத்தாளன் மாதிரி ஒரே சீரியஸ் பதிவா போட்டுகிட்டிருக்கியே, பழசெல்லாம் மறக்கக்கூடாது ராசா.. எது ஒனக்கு இம்மாம்(?) பேரு வாங்கிக்கொடுத்துதுனு நெனச்சுப்பாரு.. ரசிகர்களெல்லாம் எதிர்பார்த்துக்கிடப்பானுங்க.." என்று என்னை தூண்டிவிட்டுட்டு யாரையோ நினைச்சு "அவள.." என்று பல்லை நறநறவென கடித்தான்.
"அடப்பாவி எல்லாம் ஒழுங்காத்தேனே போய்க்கிட்டிருந்தது, அதுக்குள்ள மீராவோட என்ன பிரச்சினை?". அப்புறம் வழக்கம்போல இருவரும் புலம்பிக்கொண்டோம். கல்யாணம் பண்ணிக்கொண்டவர்களுக்கு எந்த குறைச்சலுமில்லாமல் இந்த லவ் பண்ணித் தொலைந்துகொண்டிருக்கும் பசங்களும் அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பது ஏற்புடைய விஷயம்தான். நானும் ரமாவும் பிரிவிலிருப்பதால் கோபம் நீர்த்து காதல் துளிர்த்துக்கொண்டிருப்பதால் என்னால் அந்த சப்ஜெக்டை சரிவர இப்போதைக்கு எழுதமுடியாது, ஆனால் அவள் ஜனவரியில் திரும்பி வந்ததும் புத்துணர்ச்சியோடு ஆரம்பிப்பேன் என்று பலமுறை சொல்லியும் நண்பர்கள் சிலரின் சோகத்தையாவது நீங்கள் எழுதியாக வேண்டும் என்று ஒரே அன்புத்தொல்லை. ஆகவே இந்த டாப் 5. தங்கமணியின் இம்சைகளை பட்டியலிட ஆரம்பித்தால் இந்த பதிவு மட்டுமல்ல இந்த வலைப்பூவே பத்தாது என நீங்கள் அறிந்திருப்பீர்கள். இது ஏதோ என்னளவில் உணரும் விஷயங்களே. 'யுனிக்'கான அவஸ்தைகள் என ஒவ்வொரு ஆண்களுக்கும் தனித்தனியே அனுபவங்கள் இருக்கும். அதை நீங்கள் ஒப்பிட்டுக்கொள்ளலாம்.
துறை சார்ந்த விஷயங்களில் எழுத என்னிடம் ஒரு விஷயம் உண்டு. அதாவது ஒரு காரியத்தை ஒருவர் எப்படி செய்கிறார்? அதே காரியத்தை இன்னொருவர் எப்படிச்செய்கிறார்? அதே நபர் அதே காரியத்தை இன்னொருமுறை செய்யும்போது எப்படிச்செய்கிறார்? (Gauge R&R) என்பதுகுறித்த தொழில்நுட்பம். அதை விரிவாக பின்னர் பார்க்கலாம். ரமா நேற்று சாம்பார் என்று அவள் கூறிக்கொள்ளும் ஒன்றை வைத்தாள். ஏதோ நல்லாத்தான் இருந்தது. அதே ரமாதான். அதே அடுக்களைதான், அதே இடுபொருட்கள்தான்.. இன்றும் சாம்பார் வைக்கிறாள். வாயில் வைக்கவே முடியவில்லை. நூறு நாட்கள் வைத்தாலும் அது நூறு விதமான சாம்பாராகத்தான் இருக்கும். தோசை என்ன பண்ணியது? அதைக்கூட ஒரு நாள் புளிப்பு, மறுநாள் சப்பு, ஒருநாள் உப்பு.. இந்த லட்சணத்தில் நீங்கள் சப்பாத்தியைப்பற்றியெல்லாம் கேட்கக்கூடாது.
என்னங்க, ராஜி வீட்டு பங்ஷனுக்கு போனப்போ நாம எடுத்த போட்டோவில ஊதா கலர் ஸாரியில எடுத்த படம் நல்லாயிருந்துதுன்னு சொன்னீங்கல்ல, அத பெரிசாக்கி பிரிண்ட் போட்டு லேமினேட் பண்ணனும். சரிம்மா, நீ வந்தவுடன் பண்ணிரலாம். இல்லிங்க ஒடனே வேணும், பண்ணி கொரியர் பண்ணுங்க.. ரெண்டு நாளா வேலை ஜாஸ்தியா இருக்குது. சண்டே பண்ணி மண்டே அனுப்பி வைக்கிறேம்மா.. நான் ஏதாவது சொன்னா உங்களுக்கு உடனே வேலை வந்துடுமே.. இப்ப என்னங்கற? நாளைக்கே பண்ணித்தொலையிறேன். (3 மணி நேரம்கழித்து..) பிரிண்டுக்கு கொடுத்தாச்சா? இன்னும் ஆபீஸ்லதான்மா இருக்கேன். (5 மணி நேரம் கழித்து..) என்ன பண்ணினீங்க.. மணி எட்டாகுதும்மா நாளைக்கு பண்ணிடலாம் (மறுநாள் காலை 7 மணிக்கு..) மறந்துடாதீங்க (11 மணிக்கு..) என்ன பண்ணினீங்க..(1 மணிக்கு..) என்ன பண்ணினீங்க..
அரை நாள் லீவு போட்டேன்.
இது யுனிவெர்சல் பிராப்ளம். செருப்பில் என்னய்யா இருக்கிறது? இரண்டரை மணிநேரம் நம்பினால் நம்புங்கள். ஆரம்பிக்கும் போது ஆவலோடு கலந்துகொண்டு விட்டு அப்புறம் மெதுமெதுவாக சேரோடு செட்டிலானேன். என்னங்க இதுல ஹீல்ஸ் இல்ல, இது இதைவிட 50 ரூபா அதிகம், இது டிசைன் நல்லாயில்ல.. என்ன பண்ணலாம். எதையாவது நீயே செலக்ட் பண்ணிக்கோம்மா என்ன விட்டுடேன். சொல்லுங்கங்க.. இது அழகாயிருக்கும்மா, எடுத்துக்கோ.. அதை மறுத்துவிட்டு வேற எடுத்துக்கொண்டாள். மூணாவது நாள் ஊரிலிருந்து போன் வருகிறது. என்னங்க செருப்பு வாங்கிக்கொடுத்தீங்க.. இதுல ஹீல்ஸே இல்ல.. எனக்கு இது வேணாம், இப்ப போனா மாத்திக்கொடுப்பானா?
வீடு நிறைய பொருட்கள், உபயோகப்படுவது, உபயோகமற்றது, வீணானவை என வீடு நிறைந்திருக்கிறது. வீட்டை மாற்றுவதெல்லாம் பிரம்ம பிரயத்தனமாகிவிட்டது இந்த இரண்டே வருடங்களில். நான் வேலை விஷயமாக வெளியூர் செல்கிறேன். இரண்டு நாட்களுக்கு தேவையான உடை, செபோன் சார்ஜர், பேஸ்ட்,பிரஷ், ஆபீஸ் பைல்கள், தேவைப்பட்டால் லாப்டாப் அவ்வளவுதான். அத்தனையும் ஒரே ஒரு பேக்கில், முடிந்தது.
நானும் ரமாவும் ஊருக்குக்கிளம்புகிறோம். இரண்டே பேர்தான். இரண்டு பிக் ஷாப்பர்ஸ், ஒரு பெரிய பேக், ஒரு அகலமான பிளாஸ்டிக் பை, முடிந்தால் ஒரு கால் மூட்டை அரிசி அளவில் ஒரு கோணிப்பையில் பொருட்கள் மூட்டைகட்டிய நிலையில். ரயிலில் இருந்து வெளியே ஆட்டோவுக்குள் வருவதற்குள் டவுசர் கிழிஞ்சுடும்.. என்னதான் இருக்கின்றன அந்தப்பைகளில்.?
ஒங்களுக்கு மண்டையில ஒண்ணுமே கிடையாதுங்க, ஒங்களை யாரு வாங்கச்சொன்னா, நா வந்தப்புறம் வாங்கிக்கலாம்னு சொன்னேன்ல.. பெட் ஸ்ப்ரெட் வாங்கியிருக்கிற லட்சணத்தப்பாரு..
பால் வெள்ளையில், குட்டிகுட்டியாய் மலர்ந்திருந்த கறுப்புப்பூக்கள் என்னை பரிதாபமாக பார்த்தன.
டிஸ்கி : இந்தப்பாயிண்டுகளுக்கு ஓரளவு தொடர்புள்ள முந்தைய பதிவுகளின் இணைப்புகள் தரப்பட்டுள்ளன. படித்திராதவர்கள் சென்று படித்து பின்னூட்டமிட்டுச்செல்லவும். இப்போது தமிழ்மண ஓட்டு முக்கியமாக கருதப்படுவதால் ரசித்தவர்கள் ஓட்டுப்போட்டுவிட்டு செல்லவும். அப்படிச்செய்பவர்களுக்கு இன்றுமட்டும் மனைவிமாரிடம் எந்தப்பிரச்சினையும் வராமல் இருக்கக்கடவதாக..
