ஏழாம் அறிவு -விமர்சனம்

‘எப்படி போதிதர்மரைப் பற்றித் தெரிந்துகொண்டீர்கள்?’ என்று கேட்கப்பட்ட ஒரு கேள்விக்கு இயக்குனர் முருகதாஸ் இப்படிச்சொல்கிறார், ’இண்டெர்நெட்டில் தற்செயலாகப் பார்த்தேன். பின்னர் கூகுள்ள தேடியே எல்லாவற்றையும் தெரிந்துகொண்டேன்..’ (சிக்குச்சுடா ஒரு டாபிக்னு கப்புனு புடிச்சிகிட்டேன் என்பது போலவே இருந்தது அவர் ஃபீலிங்). படமும் நெட்டில் ஒரு விஷயத்தை எந்த அளவுக்கு உருப்படியாக தெரிந்துகொள்ளமுடியுமோ அந்த அளவுக்கு மட்டுமேதான் இருக்கிறது. நெட்டில் கிடைக்கும் தகவல்கள் ஒரு நல்ல தொடக்கமாக மட்டுமேதான் இருக்கமுடியும்.

எடுத்துக்கொண்ட விஷயங்களை படக்குழுவினர் அது போதிதர்மரோ, குங்ஃபுவோ, DNA அறிவியலோ, அரசியலோ.. எதைப்பற்றியுமே முழு அறிவைத் தேடி அடைந்ததாய்த் தெரியவில்லை. நம்ப மக்களுக்கு இதுவே பெரிசு, இதுக்குமேல புரியாது போன்ற ஷங்கர் மனோபாவம்தான் தெரிகிறது. அதோடு முடிவு செய்த விஷயங்களை பிரசண்ட் செய்த விதத்தையும் ரசிக்கமுடியல்லை.

எத்தனையோ சம்பவங்களையும், மனிதர்களையும் வரலாறு விழுங்கிவிடத்தான் செய்கிறது. அது யார் தவறும் இல்லை. இந்தப் படத்தின் கதையை முடிவுசெய்யும் முன்னர் முருகதாஸும் அப்படித்தானே இருந்தார். அதெப்படி தாம் தெரிந்துகொண்டவுடனே மக்களை பேட்டி கண்டு, ‘ஹிஹி.. பாருங்கள். யாருக்குமே தெரியவில்லை.! தமிழர்களே இப்படித்தான்..’ என்று படத்தில் காட்சிகள் வைக்கமுடிகிறது?



போதிதர்மரைப் பற்றி 15 நிமிடங்களில் என்ன சொல்லிவிடமுடியும்? சாதாரணமான கிளிஷேக்களால் ஒரு பகுதியைக் காண்பித்துவிட்டு, அதையும் மக்களை நோக்கிய நேரடியான கேள்வியுடன் முடிக்கிறார்கள். சொல்லப்போனால் அதன்பின் துவங்கும் முழு படத்தையுமே அதே பாணியில், ‘மஞ்சள் மகிமை தெரியுமா உங்களுக்கு? வேப்பிலை தெரியுமா? கோலம் போடத் தெரியுமா? எல்லாமே சயின்ஸ்தான், சிந்தியுங்கள்..’ என்றுதான் முடிக்கிறார்கள். டாகுமெண்டரி என்பது உண்மையான தகவல்களின் கோப்பு. இதை டாகுமெண்டரி பாணி என்று சொல்வது டாகுமெண்டரிகளை குறைத்து மதிப்பிடுவதாகிவிடும்.

படம் முழுதும் இதே பிரச்சினைதான் என்றாலும் மற்ற சாதாரண விஷயங்களிலும் கூட சொதப்பல்கள். சூர்யா, ஸ்ருதி காதல் ஏற்பட்டதா, அதற்கு வாய்ப்பிருக்கிறதா என்று நமக்கும், சூர்யாவுக்கும் தெரியும் முன்பே ஒரு காதல் பாடல் வருகிறது. பின்னர் உடனேயே, ‘யம்மா, யம்மா’னு ஒரு சோகப்பாடலும் வைத்திருக்கிறோமே என்ன செய்வது என்று அப்படியே ஸ்ருதியின், ஒரே டயலாக்கில் அந்தப் பாடலுக்கு போய்விட்டு திரும்பவும் கதைக்குள் வருகிறார்கள். இப்படியே இவற்றோடெல்லாம் ஒன்றாமல் சிரமத்தோடு பார்த்துக்கொண்டிருந்தால் வில்லனும் வந்துவிடுகிறார், இடைவேளை வந்துவிடுகிறது. ஆனது ஆகிப்போச்சு,  இனி ஆக்‌ஷன்களால் களைகட்டப்போகுது, அதையாவது ரசிக்கலாம் என்று முடிவுசெய்து நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தால் அங்கேயும் பிரச்சினை. அவர் போகிற வருகிற இடங்களிலெல்லாம் ‘பார்வை’யால் பார்த்தே அதகளம் பன்ணிக்கொண்டிருக்கிறார். ஒரு ஐடியா கிடைத்தால் அதையே போரடிக்கிறவரைக்கும் காண்பிப்பதில் நம்ப ஆட்களை மிஞ்ச முடியாது. கடைசியில் அவரை வெல்லவேமுடியாது என்ற நிலை வந்ததும் DNA அது இது என்று ஜல்லியடித்து வில்லனை சண்டை போட்டு ஜெயிக்கிறார் ஹீரோ. சண்டைக் காட்சிகளாவது ரசிக்கும் படி இருக்கிறதா?

சாதா ஹீரோ உதை விட்டாலே வில்லன் பத்து அடி உயரே பறப்பார். நம்ப ஹீரோ ஸ்பெஷல் சாதா வேறயா? அவர் அடிக்கும் போது இவர் நூறு அடி பறக்கிறார், இவர் அடிக்கும் போது அவர் நூறு அடி பறக்கிறார். ரொனால்டினோ காலில் சிக்கிய  ஃபுட்பால் கூட அவ்வளவு உயரம் போகுமா தெரியவில்லை. என்னதான் ஃபைட் கம்போஸ் பண்றாங்களோ புரியவில்லை.

பத்தும், பத்தாதற்கு உலகத் தமிழர்களுக்கு சமர்ப்பணம், உள்ளூர் தமிழர்களுக்கு சமர்ப்பணம், தமிழ், தமிழன், இங்கிலீஷ்காரன், சைனாக்காரன்.. போன்ற ஜல்லிகள் வேறு.

சூர்யா, ஸ்ருதி, ஜானி என்று நடிகர்களின் பங்களிப்பு, ஒளிப்பதிவு என படத்தில் ரசிக்கத்தகுந்த விஷயங்களும் கொஞ்சூண்டு இருக்கின்றன. தரணி, பேரரசு, விஜய், அஜித் டைப் கமர்ஷியல் மொக்கைகளுக்குப் பதிலாக வித்தியாசமான கதைக்களங்களை, ஐடியாக்களை படமாக்கவேண்டும் என்ற ஆர்வத்துக்காக மட்டும் பாராட்டலாம்.
.