Sunday, December 23, 2012

கும்கி- விமர்சனம்

இந்த புதிய கதைக்களம் ஏனோ எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. கச்சிதமான ஒரு கதை.

ஒரு பாரம்பரியமான மலைக்கிராமம். அவர்களின் அறுவடைக் காலத்தை சிதைத்து, உயிர்களை கொல்லும் கொம்பன் எனும் ஒற்றை மலை யானை. அரசு உதவாத நிலையில் அந்த பருவத்தை தனியார் கும்கி யானையின் உதவியுடன் அறுவடை செய்ய திட்டமிடுகிறார்கள் அவர்கள். வரவேண்டிய கும்கியின் வரவு தாமதப்பட தற்காலிகமாக‌ கும்கி யானை என்ற பெயரில் கோயில் விழாக்களில் பங்கேற்கும், சாதாரண ஒரு எருமையின் கனைப்புக்கும் கூட பயப்படும் ஒரு சாதுவான யானை கொண்டுவரப்படுகிறது. அதன் பாகன் பொம்மன் நட்புக்காக இப்படி தன் யானை மாணிக்கத்தோடு அங்கு வருகிறான். உண்மையான கும்கி வரும் சூழல் வந்தபின்பும் தானே அங்கு இருப்பேன் என்று அடம்பிடித்து தொடர்கிறான். காரணம் அங்கு அவனுக்கு ஏற்பட்ட காதல்.

கட்டுப்பாடுகளை மீறி அவன் காதல் வென்றதா, கொம்பனை மாணிக்கம் விரட்டியதா என்பதையெல்லாம் நீங்கள் வெள்ளித்திரையிலே கண்டுகொள்ளவும். இப்பல்லாம் முழுசா கதை சொன்னா 'ஸ்பாய்லர்'னு சொல்லி அடிக்க வர்றாங்கப்பா..

இவ்வளவு விறுவிறுப்பான, புதிய கதைக்கு எவ்வளவு அழகான லொகேஷன், அற்புதமான ஒளிப்பதிவு, விஷுவல்ஸ் இன்ன பிற அட்டகாசமான விஷயங்கள் இருந்தும் 'படம் பிரமாதமா?' என்று கேட்டால் லேசாக நெளியத்தான் வேண்டியிருக்கிறது. பல காட்சிகள் மெதுவாக ஊர்வது போல உணர்வு. காரணம் மிக எளிதானது. மாணிக்கம்‍‍‍- பொம்மனுக்கிடையேயான‌ உறவு, பொம்மன்- அவன் காதலிக்கிடையேயான உறவு, கிராமத்தின் பின்னணி போன்ற முக்கியமான‌ விஷயங்களில் அழுத்தமே இல்லை.

போதும் போதாமைக்கு பொறுமையைச் சோதிக்கும் தம்பி ராமையா, கொம்பனின் பி.ஆர்.ஓ போலவே அவ்வப்போது வந்து செயல்படும் காட்டிலாகா அதிகாரி, மைனா போலவே ஒரு அழகான கமர்ஷியல் கதைக்கு
இலக்கிய கிளைமாக்ஸ் வைப்பதற்காக கதைக்கு வெளியே காத்துக்கொண்டிருக்கும் பிரபு சாலமன் என்று திரைக்கதையில் மேலும் சில பிரச்சினைகள்.

மற்றபடி எவ்வளவு இம்சை பண்ணினாலும், நம்மாட்களிடம் பர்ஃபக்ஷனை எதிர்பார்ப்பதில் நான் ஒரு மனம் தளராத வேதாளம் என்பதால், என் எதிர்பார்ப்பை ஓர‌ங்கட்டிவிட்டு நீங்கள் படத்தைப் பார்க்கலாம். எல்லாவற்றையும் தாண்டி இந்தப் படம் பார்க்கவேண்டிய படமாகவே இருக்கிறது.

விக்ரம் பிரபுவுக்கு அவ்வளவு எளிதில் யாருக்கும் சிக்காத கம்பீரமான வாய்ப்பு முதல் படத்திலேயே. அவரால் முடிந்த அளவுக்கு செய்திருக்கிறார் எனலாம். இன்னும் பெட்டராக எதிர்பார்க்கிறோம் விக்ரம். இன்னொரு சின்னக் குறை. இதற்கு முன்பு எந்த தமிழ்ப் படத்துக்கும் வாய்க்காத ஒரு அருமையான காட்சி ஒன்று இதில்க.. யானைப்போர்! அதுவும் படத்தில் அதுவரை ஏற்படுத்தப்பட்டிருந்த எதிர்பார்ப்புக்கும், அதன் பின் வரும் கிளைமாக்ஸுக்கும் நியாயம் செய்யவேண்டிய காட்சி. அதகளம் பண்ணியிருக்கவேண்டிய காட்சி. ஏதோ அஞ்சுக்கு ரெண்டு பழுதில்லை என்ற அளவே செய்திருக்கிறார்கள். சிஜி... இருந்தாலும் இந்திய சினிமாக்கள் பலவும் ஏற்கனவே நிரூபித்துவிட்ட விஷயம்தான். லட்டு மாதிரி சீன், பாருங்கடா எங்க ஒர்க்கைனு தலை நிமித்திக்க ஒரு வாய்ப்பு, செலவு பார்க்காமல், நேரம் பார்க்காமல் பொறுமையாக செய்திருக்கலாம்.. 'லைஃப் ஆஃப் பை' ரிச்சர்ட் பார்க்கரின் உறுமலுக்கு முன்னால் மாணிக்கம் பிளிறியிருக்க வேண்டாமா? சரி, விடுங்க.. நம்ப மாணிக்கத்துக்கு பட்ஜெட் பிரச்சினை!
.

Bonus:

நீதானே என் பொன் வசந்தம்

ஒரே லவ்வுதான், ஒரே முட்டை போண்டாதான். எத்தனை தடவைன்னாலும் பார்க்கலாம், தின்னலாம். ஆனா, அதில பிரச்சினை இல்லாம இருக்கணும்.

இவ்வளவு நாளான பிறகும், அவ்வளவு லைவ்லியான விண்ணைத்தாண்டி வருவாயாவின் பல காட்சிகள் இன்னும் மனதை வருடுகின்றன. காரணம் உணர்வுகள் காட்சியான விதம். தமிழ்ல சொன்னா கெமிஸ்ட்ரி. அது இருந்துச்சு அதில். வெஜ் போண்டா நல்லால்லைனா கூட அட்ஜஸ்ட் பண்ணிகிட்டு உள்ள தள்ளிடலாம். முட்டைன்னா நாறிப்போகும்! சமந்தாவே அதைப் பண்ணித் தந்து, இளையராஜா சட்னி வைச்சாக்கூட அது ஆவுறதில்ல.. அவ்வளவுதான் சொல்லுவேன், ஆமா!
.

Tuesday, November 20, 2012

துப்பாக்கி - விமர்சனம்

மு.கு: கீழ்வரும் விமர்சனத்திலும் ’படம் நல்லாருக்கு, மீஜிக் சரியில்லை’ங்கிற அதே பல்லவிதான் மீண்டும் பாடப்பட்டிருக்கிறது. ஆகவே புதிதாக எதையும் எதிர்பார்க்கவேண்டாம்.

 நீ....ண்ட நாட்களுக்குப்பிறகு விஜயிடமிருந்து விறுவிறுப்பான ஒரு படம். அதிலும் படத்தை விட விஜய் இன்னும் நன்றாக இருக்கிறார். லீவுக்கு வந்த இடத்தில் போலீஸை நம்பாத ஒரு ராணுவ அதிகாரி, ஒரு பெரிய தீவிரவாத நெட்வொர்க்குக்கு எதிராக போராடும் கதைதான் துப்பாக்கி. வழக்கமான டுபாகூர் கதைதான் என்றாலும், விஜயகாந்த், அர்ஜுன் ரேஞ்சுக்கு டுபாகூர் என்றும் சொல்லிவிடமுடியாது.


அவற்றிலிருந்து இது எந்த வகையில் வேறு படுகிறது? எங்கெல்லாம் இந்த படம் சுவாரசியமாகிறது? விஜய்க்கும், அந்த கும்பலுக்கும் இடையிலான தொடர்பை ஏற்படுத்தும் தற்செயலான ஒரு சம்பவம். அதைத் தொடர்ந்து ஏற்படும் நிகழ்வுகள், பின் நிகழப்போவதை கணித்து அதற்குத் தக்க திட்டமிடும் விஜய், விஜயை விடவும் ஷார்ப்பாக திட்டமிட்டு அவரை சில இடங்களில் முந்திவிடுகிற வில்லன் குழு, தனி ஆளாய் பிஸ்கோத்து காண்பிக்காமல் தீவிரவாத முயற்சிகளை தகர்க்க தனது பட்டாலியனைச் சேர்ந்த ராணுவ வீரர்களையே பயன்படுத்திக் கொள்வது என கிளைமாக்ஸ் (ஒண்டிக்கு ஒண்டி ஃபைட் கொஞ்சம் ஏமாற்றம்) வரைக்கும் மெயின் கதையில் நிறைய சுவாரசியம், திருப்பங்கள், விறுவிறுப்பு.

ஆனால், அதெப்படி ஒரு நல்ல படத்தை நல்லதாகவே விட்டுவைக்க முடியும்? கமர்ஷியல் ஐயிட்டங்கள் வேண்டாமா? காஜல், காதல், ஜெயராம், சத்யன் என வரும் சுமாரான கிளைக்கதைகள் படத்தின் நிறைய பகுதியை விழுங்குகின்றன. நகைச்சுவை இந்தப் படத்துக்கு தேவையிலை எனினும் இன்னும் கொஞ்சம் மெனக்கெட்டிருந்தால் அவை நன்றாக வந்திருக்கலாம். அதாவது பரவாயில்லை. பாடல்கள் என்று ஒரு மாஸ் வெப்பன்!! அவற்றை உருவாக்கிய ஹாரிஸைக்கூட மன்னிக்கலாம். ஆனால் அதையெல்லாம் சின்சியராக ஒன்று விடாமல் படத்திலும் வைத்து ரசிகர்களை சாவடித்த முருகதாஸை என்ன செய்யலாம்? இப்படியெல்லாம் கமர்ஷியல் ஐட்டங்களை வைத்து எவ்வளவு தடவை மண்ணைக் கவ்வினாலும் திருந்த மாட்டீர்களா ஐயா? இந்தப் படமே கூட எதற்காக இப்படி பிய்த்துக்கொண்டு ஓடுகிறது என வெளியே விசாரியுங்கள். முதலில் நல்ல திரைக்கதையையும், உங்களையும் நம்புங்கள் ஐயா. படம் மொக்கையாக இருந்தால் அதை சமாளிக்க கமர்ஷியல் ஐட்டங்களை வைத்து ஒப்பேத்துங்கள். ஆனால் நல்ல படங்களிலும் அவற்றைத் திணித்து கடுப்பேற்றாதீர்கள்.

பின்னணி இசை தந்த ஹாரிஸைத் திட்டாவிட்டால் இந்த விமர்சனம் எழுதிய எனக்கு விமோசனமே கிடைக்காது. ஹீரோயிஸ பில்டப் யாருக்குத்தான் பிடிக்காது.? ஒரு நடிகனுக்காக வலிந்து ஒருபில்டப் சீன் வைக்கப்படுவதுதான் கடுப்ஸே தவிர, ஒரு தகுதியான காரெக்டருக்கு பில்டப் சீன், அதுவும் ஒரு ஆக்‌ஷன் படத்தில் இருப்பது கூடுதல் அழகு. இந்தப் படத்தில் இடைவேளையின் போது அப்படி ஒரு அழகான, ஹீரோயிஸ பில்டப்புக்கான இடம். இயக்குனரும், ஒளிப்பதிவாளரும் கைகோர்த்துக்கொண்டு அமைத்த ஒரு காட்சி, அழகான கோணம், எக்ஸ்பிரஸிவான நடிகர்களின் முகபாவங்கள், ஷார்ப்பான வசனங்கள்.. ம்யூஸிக் எப்படி இருக்கவேண்டும்?... ஹாரிஸ் சொல்கிறார், டுடுடு டுட்டுடாய்ங், டுடுடு டுட்டுடாய்ங்.!!

".. James horner reinvented the romance for Jack & Rose .."- James cameron

-நீங்க எதையும், யாருக்காகவும் ரீஇன்வெண்டெல்லாம் பண்ணித்தொலைக்க வேண்டாம், ஆனா ஏதோ பாத்துப் போட்டுக்குடுங்க சாமீ..
.

Saturday, November 3, 2012

ஸ்கைஃபால் -SKYFALL

பியர்ஸ் பிராஸ்னன் காலத்திய ஜேம்ஸ்பாண்ட் ரசிகன் நான் என்ற போதிலும் காலத்திற்கேற்ப கதைப்பாங்கிலும், ஸ்டைலிலும் நிறைய மாற்றங்களைத் தாங்கி வந்திருக்கும் ஜேம்ஸின் இன்றைய டேனியல் கிரெய்க்தான் அந்தப் பாத்திரத்துக்கு மிகப்பொருத்தமாகயிருக்கிறார் என்பது என் எண்ணம். பிராஸ்னன் ஒரு அழகான ஜோம்ஸ்பாண்ட் என்பதில் மாற்றுக்கருத்தில்லை, ஆனால் அது மட்டும் போதுமா? எல்லோராலும் இன்றும் ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் ஷான் கானரி ரொம்பவும் சினிமாடிக்கா இருக்குற மாதிரி எனக்கு ஒரு ஃபீலிங். ஒரு வேளை படங்கள் ரொம்ப பழசாயிட்டதால் எனக்கு அப்படித் தோன்றுகிறதோ என்னவோ? 

ரோஜர் மூரும் அப்படியே. அதுவும் இந்தியாவில் பெரும்பகுதி கதை நடக்கும் படமான ‘ஆக்டோபஸி’, ஜேம்ஸ் படங்களில் நல்ல வரவேற்பைப் பெற்றதாகும். ஆனால் அதுவே இப்போ பார்த்தால் நிறையவே டுபாகூர்தனமாக இருப்பது தெரிகிறது. பொதுவாகவே இந்த சீரிஸே ஒரு பெரிய டுபாகூர் சீரிஸ்தான் என்பதால் தனித்தனியே அது பெரிய டுபாகூரா இல்லை, இது பெரிய டுபாகூரா என்று ஆராய்ச்சி பண்ணாமல், ஜஸ்ட் என்ஜாய் பண்ணிவிட்டுப்போவதுதான் நல்லது. 

கூர்மையான நீல நிறக் கண்கள், கம்பீரம், உடற்கட்டு, உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்தாத முகம் என கிரேய்க்தான் என்னோட பெஸ்ட் ஜேம்ஸ்பாண்ட்! அதுவும் காஸினோ ராயலில் சும்மா பரபரன்னு பத்திக்குமே ஒரு சேஸிங்!! ஆனா இவர் வந்த நேரமோ என்னவோ, ஜேம்ஸ் கேரக்டருக்கு கொஞ்சம் ரியாலிடியை கொடுக்கிறேன் பேர்வழினு ஜேம்ஸ் யூஸ் பண்ற வித்தியாசமான கருவிகளைப் பிடுங்கிக்கிட்டாங்க. சில இடங்கள்ல தோத்துப்போறாரு, வில்லன்கள்கிட்ட மாட்டிக்கிறாரு, உதை வாங்குறாரு, படக்கூடாத இடத்துல அடிபடுது. யாரு இதையெல்லாம் கேட்டா? அழுக்குப் படாம ஆக்‌ஷன், அட்வென்ச்சர்னு பண்ணிட்டுப் போக வேண்டியதுதானே.? ஜேம்ஸுக்கு என்ன ரியாலிடி?

ஸ்கைஃபால்! 

பாண்ட் சினிமாவுக்கு அறிமுகமாகி 50வது ஆண்டில் வெளியாகும் 23வது படம்.

எப்படி, எதுக்குன்னெல்லாம் கேட்கப்பிடாது.. அந்த அளவுக்கு எதிர்பார்ப்பு ஏகத்துக்கும் எகிறிப்போய் இருந்தது எனக்கு. அந்த எதிர்பார்ப்புக்கு இது ரொம்பவே ஏமாற்றம்தான். வில்லனாகப்பட்டவர் ஜேம்ஸைப் போலவே திறமையான Mi6ன் (முன்னாள்) உளவாளி, அவரது அதிருப்தி மற்றும் அவரது டார்கெட் M என்றெல்லாம் களத்தை செமையாய் ரெடி செய்த பின்பும் படம் சொதப்பிடுச்சு. ஓபனிங் சேஸிங்கைத் தவிர்த்து, படம் பூரா சவசவ. பத்தும் பத்தாததுக்கு அத்துவானக் காட்டுல மொக்கை கிளைமாக்ஸுன்னு கொஞ்சம் கஷ்டமாப் போயிடுச்சு. இன்னும் நிறையச்சொல்லலாம். ஆனா பூரா நெகடிவாத்தான் இருக்கும். ஒரு படத்துக்காகவெல்லாம் ஜேம்ஸைப் பற்றி அப்படியெல்லாம் அவதூறு பரப்பக்கூடாது.. வாங்க, ஒழுங்கா அடுத்த படத்துக்காக வெயிட் பண்ணுவோம், ஓகே.?

இப்போதைக்கு இந்த சேஸைப் பார்த்து கொஞ்சம் மனசைத் தேத்திக்குங்க.. http://www.youtube.com/watch?v=m5M5R2pcPJ0

.

Saturday, October 27, 2012

ரசிகன் : ஆல்ஃப்ரெட் ஹிட்ச்காக்


“டார்ச் வெளிச்சத்துல தெரியுதா? நல்லாப் பாத்துக்கங்க, இதான் சூரியன்”
ஒவ்வொரு துறையிலும் உச்சத்தை தொட்டவர்கள் என்றாலே ஸ்பெஷல்தான். அர்ப்பணிப்பு, கடுமையான உழைப்பு, வியக்கவைக்கும் திறன் இவையெல்லாம் அவர்களிடம் இருக்கும். ஆனால் இவையெல்லாவற்றிலும் கூட, அனாயசம் என்று ஒரு குணம் இருக்கிறது. அது, அரிதானது. அதையும் கொண்ட ஒருவன், கலைஞனாகவும் இருந்துவிட்டால்.. ரசிகர்களுக்குக் கொண்டாட்டம்தான். அவர்களுடைய படைப்புகளில் மூழ்கலாம், திளைக்கலாம்.

சஸ்பென்ஸ் திரில்லர் எனும் ஒரே ஒரு ஜானர். உலகம் தவிர்க்க இயலா வாழ்வியல், தத்துவம், வரலாற்றைப் பேசும் படங்களோடு திரில்லர் படங்களையும் உட்காரவைக்கமுடியுமா? அனாயசமாக முடியும் என்று சிம்மாசனம் போட்டுத் தன் படங்களை அமரவைத்தவர் ஹிட்ச்காக் (Alfred Hitchcock). விஷயம் ஜானரில் மட்டுமே அல்ல. ஹிட்ச்காக்கின் திரைமொழி, ‘கதை சொல்லும் அழகு’ என்பது வியக்கவைப்பது. இப்படி மூன்று வார்த்தைகளில் எப்படிச் சொல்வது அவரது திரைமொழியை? “நான் ஒருத்தியைக் காதலிக்கிறேன்” என்று உங்களிடம் நான் சொன்னால், அந்த ஒருத்தியின் மீதான என் காதலையும், அதன் பரப்பையும் எப்படி உங்களால் உணர்ந்துகொள்ளமுடியும்?

1922ல் தனது 22வது வயதில், சினிமா ஒரு பேசக்கற்காத குழந்தையாக இருந்தபோதே இங்கிலாந்தில் தன் பணியைத்துவங்கிய ஹிட்ச்காக், பின்னர் ஹாலிவுட்டிலும் 1972 வரை கோலோச்சியவர். கதை சொல்லும் பாங்கு மட்டுமல்லாது சினிமாவையே வரையறுத்த, அதற்குத் தவிர்க்க இயலாத பங்களிப்புகளைச் செய்த மேதைகளின் வரிசையிலும் அவருக்கு ஒரு கம்பீரமான இடமுண்டு. சினிமா அதுவரை பார்த்திராத காட்சியமைப்புகள், பிரம்மாண்டம், நுட்பங்கள் என பலவற்றையும் கற்றுத்தந்தவர். பட்டுக்கத்தரிப்பதைப்போல ஒரு திரைக்கதை எங்கு துவங்கவேண்டும், எங்கு நிறைவடையவேண்டும் என்பதற்கான பாடம் இவரது படங்கள் ஒவ்வொன்றும்.

இவரது பல படங்கள் சினிமா வரலாற்றின் தலைசிறந்த படங்களின் வரிசையில் முன்னணியில் இருக்கின்றன. பல படங்கள் தேசிய பொக்கிஷமாக அமெரிக்க அரசால் பாதுகாக்கப்படுகின்றன. தலைசிறந்த இயக்குநர்கள் பலரின் ஆதர்சமாக, அவர்களை பாதித்தவர்களின் பட்டியலில் முதலிடத்தில் இருக்கிறார். திரில்லர் எனும் ஒரே ஜானர் எனினும் படங்கள் ஒவ்வொன்றும் தனித்தன்மையுடையவை.

எனக்கு அவரது எல்லாப் படங்களுமே ரொம்பப்பிடிக்கும் என்றாலும் பர்சனல் டாப் 10 என்று கேட்டால், இப்படிச்சொல்வேன்.
Rope
Rear Window
North by Northwest
Psycho
Vertigo
The Birds
Rebecca
Dial M for Murder
I Confess
The Man who Knew too much

...ஆகவே, ’எல்லோரும் ஒரு படத்தைக்கூட விடாம ஹிட்ச்காக்கின் எல்லாப் படங்களையும் பார்த்துடுங்க, நானும் மிச்சம் வைச்சிருக்கிற படங்களைப் பார்க்கப்போறேன்’ என்று சொல்வதைத்தவிர வேறொன்றும் சொல்வதற்கு இல்லை. அப்படியே நீங்களும் ஏற்கனவே ஹிட்ச்காக் பைத்தியமாக இருந்தால் உங்களுடைய டாப் 10ஐயும் சொல்லி விட்டுப்போங்கள்.

இன்னும் வாசிக்க: http://en.wikipedia.org/wiki/Alfred_Hitchcock

தலைவலிக்கு என்னிடம் ஒரு சிறந்த மருத்துவம் இருக்கிறது. தலையைச் சீவி விடுவதே அது.                                                                                    -ஆல்ஃப்ரெட் ஹிட்ச்காக்
.

Wednesday, October 17, 2012

மாற்றான்லு

மாற்றானின் தெலுங்கு வெர்ஷன் ‘பிரதர்ஸ்’ பார்த்ததால தலைப்புல ஒரு லு எக்ஸ்ட்ரா.. ஹிஹி!   அதாவது நான் இன்னும் வேலை விஷயமாய் தெலுகு தேசத்திலேயே சிக்கிக்கொண்டிருக்கிறேன் என்பது இதன் உட்பொதிந்திருக்கும் சேதி! சரி, படத்தைப் பற்றிப்பார்ப்போம்..

சூர்யாவிடம் ஒரு பிரச்சினை இருக்கிறது. ஆனா அது என்னன்னுதான் எனக்கும் புரியவில்லை. நிறைய வெரைட்டி காண்பிக்க மனிதர் மெனக்கெடுகிறார். ஆனால் அதுவே ரிவர்ஸாகி, நமக்கு ஏற்படுற ஃபீலிங்க்ஸ் என்னவோ ரொம்ப மொனாடனஸா இருக்கு. எந்த காரெக்டர்ல அவரைப் பாத்தாலும் சஞ்சய் ராமசாமி மாதிரியே ஒரு ராயல்+கேனை ஃபீல்தான் வருது. அவர் சரியில்லையா? அல்லது அவரை நம்ப டைரக்டர்ஸ்ங்கதான் சரியா பயன்படுத்தறதில்லையானு கொழப்பமாவே இருக்கு. மேலும் அவர் இந்த ‘நீங்களும் வெல்லலாம் ஒரு கோடி’ ஸ்டைல்லயே வசனம் பேசறதைக் குறைச்சுக்கிறது நல்லது. நடிப்பை விட உழைப்பு சமயங்களில் பிரமிக்கவைக்கும். தசாவதாரம் கமல், எந்திரன் ரஜினி மாதிரி. சூர்யாவின் உழைப்பும் அத்தகையதுதான். அதற்காகவேனும் பாராட்டத்தான் வேண்டும். மேலும், சில ஸோலோ காட்சிகளில், ஆக்டிவா, ஜிவ்வுனு இருக்கிறார். லாஜிகல் ஆக்‌ஷன் படங்கள்ல ஜொலிப்பார்னு தோணுது. கிடைக்கணுமே. பாப்போம்.

கேவி.ஆனந்த்+சுபா கூட்டணி ஓரளவு நல்ல பொழுதுபோக்கைத் தரும்னு நம்பலாம், என்ன இந்த வாட்டி ஜஸ்ட் மிஸ்ஸு. செம்ம மொக்கை போட்டுருக்காங்க. சுபாவின் நாவல்கள் படிக்கிறப்போ படம் பாக்குற அனுபவத்தைத் தரும். இந்தப்படம் அப்படியே ரிவர்ஸ். நாவல்ல மட்டுமே படிக்கமுடியக்கூடிய கண்டெண்ட்ஸ் படத்தில் நிறைய. முடியலை.. அதுவும் இவர் ஃபாரின் போய் ‘எனர்ஜியானின்’ பின்னணியை கண்டுபுடிக்கிறாரு, கண்டுபுடிக்கிறாரு (அதுவும் எப்பிடி? ஒவ்வொரு ஆளா விசாரிச்சிகினே இருக்காரு, கூட சின்மயி.. ஸாரி காஜல்) படம் முடியுற வரை கண்டுபுடிச்சிகினே இருக்காரு. கதைதான் இப்படி ஜவ்வு மிட்டாய்னு பாத்தா, அதெல்லாம் என்ன பிஸாத்துனு.. மட்டமான ஆக்‌ஷன் கோரியோகிராஃபி, மட்டமான மியூஸிக், மட்டமான காஸ்ட்யூம்னு எல்லோரும் கூட்டு சேர்ந்து கும்மியிருக்காங்க. முன்னாடில்லாம் வில்லன்கள், ஹீரோ போற காருக்கு ரெண்டு சைட்லயும் வெடிக்கிறா மாதிரி கரெக்டா வெடிகுண்டு போடுவாங்க. இப்போ ராக்கெட் லாஞ்சர் வரைக்கும் முன்னேறியிருக்கோம். மிஸைல்ஸ் கரெக்டா சைட்லயே விழுந்து வெடிக்குது. என்ன பண்றது? காஜல் அகர்வாலுக்கு காஸ்ட்யூம் டிஸைன் பண்ணியவரை கூப்பிட்டு வைச்சு மண்டையிலயே கொட்டலாம். இவ்வளவு அழகான ஹீரோயினையும் எப்படிய்யா கஷ்டப்பட்டு இப்படி அசிங்கப்படுத்துனேன்னு.
எல்லாத்துக்கு முக்கியமா ஒண்ணு. மற்றவங்களுக்கு எப்படியோ தெரியாது, எனக்கு இந்த டிவின்ஸ் லாஜிக் பிடிக்கவே இல்லை. ஒட்டிய ரெட்டைனா அது எவ்ளோ காம்ளிகேஷன். இவங்க ரெண்டு பேரும் ஏதோ விலாவுல சூயிங்கம் வைச்சு ஒட்டினா மாதிரி இருக்காங்க. அதுலயும் அவங்க இஷ்டத்துக்கு, ஒரு நேரம் நெருக்கமா ஒட்டிகிட்டிருக்காங்க, இன்னொரு நேரம் அரையடி, ஒரு அடினு முடிஞ்சவரைக்கும் விலகிக்கிறாங்க. எங்க சூயிங்கம் பிச்சிக்குமோனு நமக்கு அப்பப்போ ஒரு பயம் இருந்துகிட்டேயிருக்கு. இந்த அழகுல ஒருத்தருக்கு இதயமே இல்லையாம். இன்னொருத்தருக்கும் சேர்த்து ஒரு இதயம்தான் வேலை செய்யுதாம். ப்ளட் சர்குலேஷன்லாம் இந்த சூயிங்கம் வழியாத்தானாம். அதுலயும் இதயமில்லாதவர் தெம்பா எக்ஸர்ஸைஸ் பண்ணி, சிக்ஸ் பேக்ல வேற இருக்காரு. என்னவோ போங்க! டெக்னிகல் வளர்ச்சியையும், சூர்யாவின் உழைப்பையும் கூட மெச்ச மனம் வரவில்லை நமக்கு, இந்த லாஜிக் பிரச்சினையில்.

ஒருவரைப் பிரிந்த பின் இன்னொருவர் கொள்ளும் வேதனை போன்ற சில இடங்களில் சூர்யா மனம் கவர்கிறார். ஆனால் அதற்குக் கூட நேரம் கொடுக்காமல், இயக்குனர்தான் ஜெனிடிக்ஸ், இரட்டை, பிரிவு, காதல், அப்பா, ஆராய்ச்சி, பசுமாடு, எனெர்ஜியான், ராக்கெட் லாஞ்சர்னு எல்லாவற்றையுமே ’ஜஸ்ட் லைக் தட்’ டா ஹேண்டில் பண்ணியிருக்கிறார். 

மொத்தத்தில் மாற்றான்.. ஏமாத்றான்!

Thursday, October 11, 2012

ஸ்ரீதேவியின் ’இங்கிலிஷ்’

அனுபவம் தரும் அழகே தனி!

ஒவ்வொரு வேலையிலும் ஆர்வத்தால், பயிற்சியால், திறனால் வரும் சிறப்போடு கூடுதலாக பல்லாண்டுகளாக வாய்க்கும் அனுபவம் தரும் முழுமையை பளிச்சென உணரமுடியும்.

மெல்லிய உணர்வுகளைக் காட்சிப்படுத்த முயலும் ஒரு சினிமா, இங்க்லிஷ், விங்க்லிஷ். ஸ்ரீதேவி இல்லாவிட்டால் இந்தப்படம் மிகச்சாதாரணமாக ஆகியிருக்கக்கூடும். அழகாக வடிவமைக்கப்பட்டுள்ள ஒரு காரெக்டருக்கு, ஒரு திறன்வாய்ந்த, அனுபவமிக்க ஒரு நடிகை எப்படி உயிரூட்டம் தந்திருக்கிறார் என்பதற்கு உதாரணம் ’சஷி’.


என்ன ஒரே ஸ்ரீதேவி புராணமாகயிருக்கிறது. பார்ட்டி 40ஐத் தாண்டிருக்கும் போலயேனு சந்தேகப்படாதீங்க.. மீ கௌதமி பார்ட்டி! அண்ணன்மார்களின் காலத்தைச்சேர்ந்தவர் எனினும் ஸ்ரீதேவி என்றால் ஒரு தனி ப்ரியம்தான். அவரது வீச்சு அப்படி. விருதுநகரிலிருந்து கிளம்பி நமக்காக, வடக்கை வென்றவர் அல்லவா? சிவப்பு ரோஜாக்களில் வெட்கப்பட்ட ஸ்ரீதேவியைப் பற்றி மூன்று மணி நேரம் மூச்சுவிடாமல் சொல்லப்பட்ட கதைகளை கேட்டிருக்கிறேன். ஸ்ரீதேவியைப்போலவே அவரது குரலும் தனித்துவமானது.

சஷியை ரசிக்க, அவரது மெல்லிய கோபத்தை, ஏக்கத்தை, உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ள நாம் ஸ்ரீதேவியின் ரசிகராக இருக்கவேண்டும் என்ற அவசியமும் இல்லை, 40 வயதைத் தாண்டியிருக்கவேண்டிய அவசியமுமில்லை.

ஆங்கில அறியாமையால் கிடைக்கும் கணவர், குழந்தைகளின் சிறு சீண்டல்கள், திடீரென தனியே அமெரிக்கா செல்லவேண்டிய சூழல், அதனால ஆங்கிலத்துக்கான அதிகரிக்கும் திடீர் தேவை, தேவை சிறிதானாலும் அவள் மனதுக்குள் பூதாகரமாக நிற்கும் அந்த அவமானம். ஆங்கிலம் கற்கிறாள். மனநிறைவு அடைகிறாள். இறுதியில் கணவர் முன்னால் நிகழ்த்தவேண்டிய உரைக்கான வாய்ப்பு கிடைக்கையில், அதிரடியாக அமெரிக்கன் அக்ஸெண்டில் ஆங்கிலத்தில் பேசி பரபரப்பாக்கவில்லை. திக்கித் திக்கிப் பேசினாலும், தன்னம்பிக்கைச் சிதறாமல், எண்ணியதை எடுத்தியம்பி அனைவர் மனதையும் கொள்ளைகொள்கிறார். படம் நெடுகவே இயல்பு அதன் தன்மையை மீறவில்லை.

நியூயார்க் சென்றயிடத்தில் ஹோட்டலில் உணவை ஆர்டர் செய்யமுடியாமல் கலங்கும் இடத்திலும், லட்டு செய்யவே பிறந்தவள் என பாராட்டும் கணவனில் குரலில் இருக்கும் எள்ளலில் காயப்படும் இடத்திலும், இறுதியில் இறுதி வகுப்புக்குச் செல்லமுடியாத ஏக்கத்திலும், படமெங்கிலும் சஷியின் உணர்வுகளை நமக்கும் ஏற்படுத்தியிருக்கிறார் ஸ்ரீதேவி.

படம் முடிகையில், சஷியோடு ஆங்கிலம் கற்க வரும் பிரஞ்சுத் தோழனின் மனநிலையில்தான் நாமும் இருக்கிறோம்.

பி.கு:

அஜித் நடித்து எனக்கு ஒரு படம் ரொம்ப ரொம்ப பிடித்திருந்தது எனில் அது இதுவாகத்தான் இருக்கும். நடிப்புக்காக அல்ல, அவரது ஸ்க்ரீன் பிரஸன்ஸுக்காக.. சால்ட்&பெப்பர் கெட்டப்பில் அஜித் அவ்வளவு பாந்தம். ஒரு லெஜண்ட்ரி நடிகைக்குப் பக்கத்தில் இயல்பாக பொருந்திப் போகவேண்டுமெனில், அது சற்று நேரமேயாயினும் கூட ஒரு தனித்திறன் வேண்டும். அது அவருக்கு இருக்கிறது.

.

Friday, October 5, 2012

தாங்குதிறன் (Endurance)

ஆங்கில வார்த்தைகளில் இந்த எண்டூரன்ஸ் (Endurance) என்ற சொல் எனக்குப் பிடித்தமான ஒன்றாகும். தாங்குதிறன் என்பது கூட அதன் முழுமையான மொழிபெயர்ப்பல்ல. இந்தச் சொல் உற்பத்தித் துறையில் பணிபுரிபவர்களுக்கு மிகவும் பழகிய ஒன்றாக இருக்கும்.

ஒரு ஹை வோல்டேஜ் சர்க்யூட் பிரேக்கரை எடுத்துக்கொண்டால் அதன் வாழ்நாளான சுமார் 20 வருடங்களில் சராசரியாக மாதம் ஒரு முறை என்று வைத்துக்கொண்டாலும் கூட (இப்போதைய இந்தக் கேவலமான மின்பற்றாக்குறை காலத்தைக் கணக்கில் கொள்ளாமல்) 240 முறைதான் இயங்குகிறது. ஆனால் அதன் பொறுப்பு கருதி, அது சுமார் 20000 முறை இயங்கினாலும் கூட அதன் பாகங்கள் தாங்கும் படியாக அது வடிவமைக்கப்படுகிறது. அதைச் சோதிக்கும் வழிமுறைதான் எண்டீரன்ஸ் டெஸ்ட் எனப்படுகிறது. ஒரு புதிய வெர்ஷன் உருவாக்கப்பட்டாலோ, உள்ளிருக்கும் பாகங்களில் ஒன்றோ, சிலவோ தொடர் முன்னேற்றம் (Continuous improvement  ) கருதி ஏதோ மாற்றங்கள் செய்யப்பட்டாலோ அந்தத் தொகுதியின் முதல் பிரேக்கர் இப்படியான எண்டூரன்ஸ் சோதனைக்கு ஆளாகும்.

தானியங்கி முறையில் எண்டூரன்ஸ் சோதனைச்சாலையில் வாரக்கணக்கில் அது தொடர்ச்சியாக இயங்கிக்கொண்டே இருக்கும். அதற்கான பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் பலமாக இருக்கும். பெரும்பாலும் அவை வெற்றியிலேயே முடியும். முடிவில் அந்த பிரேக்கர் எப்படியான மாற்றங்கள் அடைந்திருக்கின்றன, எந்தெந்தப்பகுதிகள் இன்னும் நலமாக நீடித்திருக்கின்றன, எவை சேதமடைந்திருக்கின்றன என்பதையெல்லாம் ஆய்வோம். அரிதாக சோதனையின் நடுவே அது தோல்வியடையவோ, வெடித்துவிடவோ செய்யக்கூடும். அப்போதும் அதுபோலவே ஆய்வு நடக்கும். 

இதில் இன்னொரு வகையான சிறப்புச் சோதனையும் இருக்கிறது. 20000 தடவைகள் என்ற கணக்கின்றி, பிரேக்கர் சிதைந்து இயக்கம் நிற்கும் வரையிலான சோதனை.

இதைப்போன்றே, கார்கள் உற்பத்தி, என்ஜின் உற்பத்தி, மெஷின்கள் உற்பத்தி போன்ற பல துறைகளிலும் வாகனங்களும், மெஷின்களும், கருவிகளும் இந்த எண்டூரன்ஸ் சோதனைக்கு ஆளாகின்றன. 

எனக்கு இந்தச் சோதனை, எப்போதும் பல்வேறு விதமான சிந்தனைகளை கிளப்பிவிட்டுக்கொண்டே இருக்கும். பல்வேறு விஷயங்களில் மனிதனின் உச்சபட்ச தாங்குதிறன் என்ன? சிந்தனையில்? செயலில்? ஈடுபாட்டில்? உடலை எந்த அளவுக்கு எண்டூரன்ஸ் சோதனைக்கு ஆளாக்கலாம்? மனதை? மனித செயல்பாடுகளுக்கு யாரும் அளவீடுகளைச் செய்துவிடமுடியாது. மனித உடலும், மனமும் அதன் தேவைக்கேற்ப, சூழலுக்கேற்ப எத்தகைய எண்டூரன்ஸையும் தாங்கும் வலிமை பெற்றது. எத்தனையோ விதமான மனிதர்களின் கதைகளைச் சொல்லலாம்.

அதையெல்லாம் விடுத்து, நாம் நம்மளவில் யோசித்தால் எந்த நிகழ்வுகளையெல்லாம் எனக்கு நடந்த எண்டூரன்ஸாக நான் கொள்ளமுடியும்?



சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னர், ஒரு பயிற்சியின் போது எதிர்பாராத விதமாக சுமார் 16 கிமீ நடக்கவைக்கப்பட்டேன். ஒரு இலக்கை அடைந்து மீண்டும் துவக்க இடத்துக்கேத் திரும்ப வேண்டும். செல்கையில் சாலையிலும், திரும்புகையில் கடற்கரை மணலிலும். 16 கிமீ என்பது ஒரு சாதாரண மனிதனுக்கு மிகச்சாதாரண ஒரு தொலைவுதான். வாகன வசதிகளை அடையும் முன்பு நூற்றுக்கணக்கான கிமீகளை நடந்தேதான் நம் முன்னோர்கள் பயணித்திருக்கிறார்கள். இப்போதும் கூட கோவிலுக்குச் செல்வது போன்ற எத்தனையோ காரியங்களுக்காக எத்தனையோ கிமீகளை நடந்தே பயணிக்கின்றனர் நம் மக்கள். ஆனால் எதனாலோ, எப்படியோ கண்டிஷன் செய்யப்பட்ட எனக்கு 16 கிமீ என்பது சாதாரணமா என்பது முதல் கேள்வி. முதலில் தூரம் அறிவிக்கப்படவில்லை. போக வர 2 கிமீ இருக்கலாம் என்ற கணிப்பில் உற்சாகமாக துவங்கிய என் பயணம் எப்படி முடிந்தது? எனக்குள் என்னென்ன மாற்றங்களை அது உண்டுசெய்தது? 

முதலில் ஏதோ சிறார் மனநிலையில் ஒரு விளையாட்டைப்போலத்தான் நிகழ்வு உற்சாகமாக துவங்கியது. மூன்றாவது கிமீ-ரைத் தாண்டியபோது பரவாயில்லை என்று நினைத்தாலும் அதே அளவு திரும்பவும் நடக்கவேண்டுமே என்ற கோபம் முளைத்தது. என்னது இது சின்னப்பிள்ளைத்தனமாக இருக்கிறது என்ற எரிச்சல், ஆர்கனைஸர்ஸ் மீது. 4வது 5வது கிமீ கடக்கையில் கடும் கோபம். எவன் ஏற்பாடு செய்தது இதை? கால்கள் துவள ஆரம்பித்திருந்தன. வலியெடுக்கத்துவங்கியிருந்தது. பல வருடங்களுக்கு முன்னர், ஒரு சிறிய விபத்தில் வலது கால் முட்டியிலும், குதிகாலிலும் அடிபட்டிருந்த இடங்களில் வலியெடுப்பதைப்போன்ற ஒரு பிரமை. லேசாக வலி தோன்றியிருந்ததும் உண்மைதான். ஆனால் என் இயலாமைக்குக் காரணம் தேடிக்கொண்டிருந்த மனம், அதையே பூதாகரமாக ஆக்கிக்கொண்டிருந்தது. 7வது கிமீ-யில் வலது கால் பாதம் சுளுக்கிக்கொண்டதைப்போல வலி.

இந்தப் பயணம் இன்னும் பாதி தூரம் கூட வரவில்லை என்ற உண்மை பூதாகரமாக கண்முன்னால் எழுந்தது. குழுவில் எனக்குச் சாதகமாக கருத்துக்கொண்ட நண்பர்களைத் தேடினேன். சுமார் 25 பேர் இருந்த குழுவில் பாதிக்கும் மேற்பட்டோர், விளையாட்டு என்ற உற்சாகத்தை இழந்திருந்தாலும், இதனால் என்ன, பரவாயில்லை என்பது போல சுவாரசியமாக தொடர்ந்து போய்க்கொண்டிருந்தனர். 50 வயதைத் தாண்டியிருந்த இரண்டு பேர் பயணத்தை பாதியில் நிறுத்திவிட்டதாக செல்போனில் அறிவிக்க, அவர்களை கார் வந்து அழைத்துச்சென்றது. 35 வயதுக்காரனான நான் எப்படி அந்த வண்டியில் ஏறிக்கொள்ளமுடியும். ஒன்றுமே நடவாவதது போல நடந்துகொண்டிருந்தேன். மீதமிருந்த நபர்களில் சிலர் கடுமையாக கோபப்பட்டாலும், திட்டிக்கொண்டே முன்னேறிக்கொண்டிருந்தனர். என்னைப்போலவே  என் வயதையொத்த நபர்கள் தவிப்பும், கோபமுமாய் இரண்டு பேர்தான் மீதமிருந்தனர். அவர்களும் கூட பயணத்தைக் கைவிடத் தயாரில்லை.

‘இப்படி நடக்கவைத்து எதைக் கற்றுத்தரப்போகிறான், அந்தப் படுபாவி?’ என மாறி மாறி திட்டிக்கொண்டே முன்னேறிக்கொண்டிருந்தோம். என்னைவிட வயதில் குறைந்தவர்கள் சிலர் தடுமாறவும் செய்தனர். வயதில் மூத்த சிலர் எந்தக் கவலையுமின்றி எங்களை முந்தி முன்வரிசையில் நடந்துகொண்டுமிருந்தனர். டார்கெட் எத்தனை கிமீ என்பது தெரிந்தாலாவது ஒரு ஆறுதல் இருந்திருக்கும். அதுவும் தெரியாத நிலை, இன்னும் வெறியேற்றுவதாக இருந்தது.  நல்ல உடற்பயிற்சி மேற்கொள்வதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்த ஓரிருவருக்கு மட்டும் இந்தப் பயணம் இனிமையானதாக உற்சாகமானதாக இருந்தது. அந்த உற்சாகம் அவர்களால் முடிகிறது என்பதற்காக இல்லை, இத்தனை பேரால் முடியவில்லை என்பதனால்தான். அவர்கள், கூடுதலாக எல்லோரையும் சியர் அப் செய்கிறேன் பேர்வழி என்று சிரித்துப்பேசி உற்சாகமூட்டி, வெறுப்பேற்றிக்கொண்டிருந்தனர்.

எட்டாவது கிமீயில் டார்கெட்டைத் தொட்டபோது மகிழ்வதா, வருந்துவதா என்றே புரியவில்லை. மீண்டும் 8 கிமீ, கடற்கரை மணல் காத்திருக்கிறது என்ற உண்மை சுட்டது. அங்கே, சற்றேனும் ஓய்வெடுக்கக் கால்களும், மனதும் கெஞ்சியது. ஆனால் அந்தச்சூழலில் உட்காருவது, தொடர்ந்து பயணிப்பதில் சிக்கல் உண்டாக்கும் என்பதை அறிந்திருந்தேன். மேலும், யாரும் அமர்வதாய்க் காணோம். 

அவரவர்களின், அத்தாட்சியைப் பெற்றுக்கொண்டு குழு மேலும் முன்னேறிக்கொண்டிருந்தது. குழுவில் கடைசியாக சென்றுகொண்டிருந்த மூவர் அணியில் நானும் இருந்தேன். 10வது கிமீரைத் தாண்டியபோது கால்கள் நிஜமாகவே வீங்கியிருந்தன. ஏற்பாட்டாளர்கள் முன்னமே எச்சரித்திருந்தும், தகுந்த காலணிகளை அணியாமல் அசட்டையாய் இருந்ததில், பாதங்களுக்குள் ஏதோ பிரச்சினை என்பது புரிந்தது. வெய்யில் நன்கு உறைக்கத்துவங்கியிருந்த 14 வது கிமீ-ல், வியர்வையில் குளித்துக்கொண்டே, மணலில் கால்கள் புதையப்புதைய நடந்துகொண்டிருந்தேன். இப்போது எனக்கு யார் மீதும் எந்தக் கோபமும் இல்லை, விளையாட்டு, பயிற்சி எதுபற்றியும் சிந்தனை இல்லை. கால்கள் மரத்துப்போயிருந்தன. எனது ஒரே நோக்கம், இந்தச்சோதனையில் தோல்வியுறாது, திட்டப்படி மீண்டும் நடந்தே அறைக்குத் திரும்பிவிடவேண்டும். அவ்வளவுதான். அதில் வெற்றியும் அடைந்தேன்.

நான் அறைக்குத் திரும்பி ஷூக்களைக் கழற்றியபோது கால்கள் சற்றே வீங்கியிருந்தன, தொடைகள், மூட்டுகள் வலியெடுத்துக்கொண்டிருந்தன. வலது கால் பாதம் சுளுக்கி வீங்கியிருந்தது. இரண்டு பாதங்களிலும் கொப்புளங்கள் ஏற்பட்டிருந்தன.

இந்தக் காரியத்தை என்னால் செய்யமுடிந்தது என்ற மகிழ்ச்சியைத் தவிர வேறெந்தக்குழப்பமோ, யார் மீதும் கோபமோ இல்லை. அன்று மாலை மீண்டும் பயிற்சியின் வேறொரு நிகழ்வில் பங்குபெற வந்தபோது, வழக்கமாக நடக்கும் முந்தைய நிகழ்வின் ரிவ்யூ கூட இல்லாமல், அனைவரும், நான் உட்பட அந்த அடுத்த நிகழ்வில் ஆர்வத்தோடு பங்குபெறத்துவங்கினோம்.

நன்றாக யோசித்தால், உடலுக்கும், மனதுக்கும் அவ்வப்போது எண்டூரன்ஸ் சோதனைகள் நடந்துகொண்டுதான் இருக்கின்றன என்பதை அறியமுடிகிறது. அதுவே முதிர்ச்சியையும், முழுமையையும் நமக்குத் தருகிறது.

நாட்கணக்கில், மாதக்கணக்கில் தனித்தீவில், காடுகளில், பாலையில் சிக்கிக்கொண்ட மனிதர்கள் மீண்டும் திரும்பிய கதைகளையெல்லாம் கேள்விப்படுகையில் அவர்களது மனமும், உடலும் எத்தகைய எண்டூரன்ஸுக்கு ஆளாகியிருக்கும் என்ற பிரமிப்பு ஏற்படுவதை தவிர்க்க இயலாது.

ஹிஹி.. கல்யாணம் செய்துகொண்டு ஒரு புதிய பெண்ணுடன், முதல் சில வருடங்களை வாழ்ந்து கடப்பதைக் காட்டிலும் ஒரு மனிதனின் மனதுக்கு மிகச்சிறந்த எண்டூரன்ஸ் சோதனை வேறொன்று இருக்க இயலாது என்பதை நாம் ஏற்கனவே அறிவோம்.. இல்லையா.?!

.

Sunday, September 30, 2012

రెబల్ - ரெபலு (தெலுகு)


’ரெபல் ஸ்டார்’ பிரபாஸ் ஒரு மிகச்சிறந்த நடிகர். ஆக்‌ஷன், டான்ஸ், காமெடி என்று கமர்ஷியல் படங்களில் கலக்குவது மட்டுமில்லாமல், சிறந்த நடிப்புக்கும் பெயர் போனவர். அவர் படமென்றால் முதல் நாளே பார்த்துவிடுவேன். தொடர்ந்த இரண்டு மெகா ஹிட்டுகளுக்குப் பின் இந்தபடத்தில், ஹாட்ரிக் வெற்றி பெறுவாரா என்ற வகையில் இந்த படம் மிகப்பெரிய எதிர்பார்ப்பை ஏற்படுத்தியிருந்தது என்றால் அது மிகையாகாது. அந்த எதிர்பார்ப்பை படம் பூர்த்தி செய்ததா என்று பார்ப்போம்.

ஹிஹி.. மேல சொன்னது பூரா டுபாகூர். பிரபாஸ்னா யார்னே எனக்குத் தெரியாது. இங்க வைசாக்ல ஒரு வேலை விஷயமா வந்து சிக்கிக்கொண்டு ஒரு வாரம் ஆகிறது. வேலை முடிந்து சென்னை கிளம்ப இன்னும் ஒரு வாரம் ஆகும். நேத்திக்கு சனிக்கிழமை மாலை, தங்கியிருக்கும் இடத்தில் பவர்கட் வேற. (இங்கயும் ஒரு நாளைக்கு 3 மணி நேரம், மூணு ஷிப்ட்ல பவர்கட் ஆவுது). பக்கத்துல ஒரு தியேட்டர் இருக்கிறது. அங்கே ரெண்டு நாளா, பேனர்ஸ், பட்டாசு, மேளதாளம்னு ஒரே கூத்து. விஜய் மாதிரி ஏதோ ஒரு ஸ்டார் படம் ரிலீஸாகியிருக்குனு எளிதாக கெஸ் பண்ணிக்கொண்டேன். பொழுது போவாம, என்ன பண்றதுனு தெரியாமத்தான் அந்த தியேட்டர்க்கு படத்துக்குப் போகவேண்டிவந்தது. (போஸ்டரில் தமன்னா தந்திருந்த ஒரு பயங்கர குத்து டான்ஸ் போஸைப் பார்த்துதான் நான் உள்ளே போனேன் என்று தயவுசெய்து யாரும் நினைக்கவேண்டாம்). மத்தபடி தமிழ் தவிர வேற இந்திய மொழிப் படங்களுக்கும், நமக்கும் எந்த பந்தமும் கிடையாது. அதோட நமக்கு தெலுகும் ராது!

சரி, இனி படத்தைப் பற்றி பாப்போம். நம்மாளுகளுக்கு தமிழில் கதை சொல்வதால் ஒண்ணும் சஸ்பென்ஸ் போய்விடாது என்பதால் முதலில் கதை.


ஒரு வீராதி வீரர், சூராதி சூரரான அப்பா. (சண்டைக்கோழி, அரசு என ஏராளமான படங்களில் பார்த்த அதே ப்ளாஷ்பேக் பில்டப் அப்பா. இவர் ஒரு குத்துவிட்டால் ஸ்டண்ட்மேன் ஃபுட்பால் போல பறந்து, பக்கத்து டிரான்ஸ்பார்மரில் போய் மோதி வெடிப்பார்). அவருக்கு ஒரு பையர் (ஹீரோ பிரபாஸ். அப்படியானால் இவர் குத்துவிட்டால் என்ன ஆகும்னு நீங்களே முடிவு செய்துகொள்ளுங்கள்)- வெளியூரில் எங்கேயோ படித்துக்கொண்டிருக்கிறார், நல்லவர் போல நடிக்கும் ஒரு தம்பி (மெயின் வில்லர்), பையர் போன்ற நேர்மையான ஒரு அடியாள், மனைவி, தோட்டம் துரவு, ஆள் அம்பு, ஒரு 200 அடியாட்கள் (எல்லோர் கையிலும் ஷாட் கன்ஸ்), 500 கார்கள்.

இவர் ஆதரவில் ஜெயித்த ஒரு எம்மெல்லே ஒருவர், அடுத்த தேர்தல்லயும் இவர் ஆதரவை கேட்டு இவர் வீட்டுக்கு வந்து காலில் விழுந்து கெஞ்சுகிறார். அவர் கடந்த 5 வருசமாக ஒழுங்கா ஆட்சி பண்ணவில்லை என்பதால், இவர் அவர் மூஞ்சியிலேயே நாலு குத்துவிட்டு அனுப்பிவிடுகிறார். இவரை அவ்வளவு எளிதில் ஜெயிக்க முடியாது என்பதால் எம்மெல்லே, சதித்திட்டம் தீட்டி அவரது தம்பியையே ஏற்பாடு செய்து, கூடவே ராபர்ட் (இவர் ஒரு மிகப்ப்ப்பெரிய அடியாள், மார்ஷியல் ஆர்ட் பிஸ்தா, இவருக்கென்று ஒரு ஐம்பது ஸ்பெஷல் அடியாட்களும் இருக்கிறார்கள். இவருக்கும் கதைக்கும் என்ன சம்பந்தம் என்று தெரியவில்லை எனினும் இவர் பெயர்தான் படம் பூரா அடிபடுகிறது) என்பவரையும் வரவைத்து சூராதி சூர அப்பாவையும், குடும்பத்தையும் கொலை செய்துவிடுகிறார். அப்பா, அம்மா, காதலி என அனைவரும் ரத்தவெள்ளத்தில் கிடக்க, வந்து பார்க்கும் ஹீரோ வெறியாகி பழிவாங்க கிளம்புகிறார். ஆனால் பாருங்கள் பாவம், வில்லர் சித்தப்பாவும், ராபர்டும் அதற்குள்ளாகவே எங்கேயோ கண்காணாத இடத்துக்கு ஓடிவிடுகிறார்கள். ஆனால் அந்த முட்டாள் எம்மெல்லே என்ன செய்கிறார் என்பது ட்விஸ்ட். அவரும் கும்பலோடேயே ஓடிப்போகாமல் ஹீரோவுக்கு முன்னால் நூறடி தூரத்தில் வந்து நின்றுகொண்டு, “ஹிஹி, பாத்தியா உங்கப்பாவை கொலைபண்ணிட்டேன். ஆனா அவங்க ரெண்டு பேரும் எங்க போனாங்கனு சொல்லமாட்டேன்” என்று வலிப்பு காட்டுகிறார். அவர் இவரை பிடிக்க பக்கத்தில் வருவதற்குள் துப்பாக்கியால் சுட்டு தற்கொலையும் செய்துகொள்கிறார். (நெற்றிப்பொட்டில் சுட்டுக்கொண்ட பின்பும் ஒரு டயலாக் பேசுகிறார்).

மேலே சொன்ன அத்தனையும் இடைவேளைக்குப் பிறகு இரண்டாவது காதலி தமன்னாவுக்கு, ஹீரோ உண்மையை உரைக்கும் போது கிளைமாக்ஸுக்கு முன்னர் வரை சொல்லப்படுவது. முதல் பகுதி படம் பூராவும் ‘ராபர்டை’த் தேடி ஹீரோ ஹைதராபாத், வைசாக், பாங்காக் எல்லா இடமும் அலைகிறார். அவர் யாரென்ற உண்மையும் நமக்குத் தெரியாது. எதற்குத் தேடுகிறார் என்றும் நமக்குத் தெரியாது. அந்த தேடும் வைபவத்தில்தான் ஜாலியான பாட்டுகள், தமன்னாவுடன் காதல். (தமன்னாவின் அப்பா ஒரு பெரிய டான். கடைசியில் அவர், ராபர்டுக்கே அடியாள்தான் என்றும் தெரிகிறது.)

இனி கிளைமாக்ஸ். என்ன முக்கியும் இவரால் வில்லன் கும்பலை கண்டுபிடிக்கமுடியவில்லை. கிளைமாக்ஸ் வந்துவிட்டதால் அவர்கள் இரண்டு பேருமே இவர் முன்னால் பிரசன்னமாகி, “ஹிஹி.. எங்களதானே தேடிகிட்டிருக்கே..”னு தமன்னாவை பிடித்து வைத்துக்கொள்கிறார்கள். அவர்களோ ஷாட் கன் சகிதம் 100 பேர். இவரோ தனியர். பாவம், இவரது ஸ்டன் கன் அடியாட்கள், 500 கார்கள், அதன் ட்ரைவர்கள் எல்லோரும் லீவில் போய்விட்டார்கள் போலிருக்கிறது. அப்போதான் இன்னொரு ட்விஸ்ட். ”5 நிமிசம் உங்களுக்கு டைம் தர்றேன். எத்தனை பேர் வந்துவேண்டுமானாலும் என்னை அடியுங்கள், நான் பதிலுக்கு அடிக்கமாட்டேன். நான் டயர்டாயி தோத்துட்டா நீங்க ஜெயிச்சிருவீங்க.. இல்லாம நான் டயர்டாவலைனா திரும்பவும் சண்டை போடுவோம். யாரு ஜெயிக்கானு பாப்போம்”னு ஒரு வித்தியாசமான சவால் விடுகிறார். எனக்கு தெலுகு தெரியாததால் ஏன் இப்படி ஒரு வித்தியாசமான சவால் விடுகிறார்னு எனக்கு சரியா புரியலை.

அதேதான். எல்லோரும் சேர்ந்து இவரை மொத்துமொத்துனு மொத்துறாங்க. ரத்தம் கக்கக் கக்க மயங்கிவிழுறார். 5 நிமிசம் முடியுது. தமன்னா சியர் அப் பண்ணவும், அப்பாவை சுட்டதையெல்லாம் பிளாஷ்கட்ல நினைச்சுப்பாத்து திரும்பவும் எழுந்து நிற்கிறார். தட்ஸ் ஆல். டம்மு, டும்மு, சடார், மடேல், குமுக், மளுக், கிறிக், கிளிங், சதக், மடார்.. ஒத்த ஒத்த சவுண்டுதான். ஒரு சவுண்டுக்கு ஒரு ஆள் என்ற கணக்கில் மடார், மடார்னு சரிந்து விழுகிறார்கள். அடாடா, நாம் மெயின் வில்லர் நினைச்ச மார்ஷியல் ஆர்ட் ‘ராபர்ட்’டும் மூஞ்சியில் விழுந்த ஒரே ‘டொமுக்’கில் மல்லாந்து விழுந்து பிராணனை விட்டுவிடுகிறார். சண்டை சீக்கிரம் முடிந்துவிடுவதால் சித்தப்பாவுக்கு மட்டும் ஸ்பெஷலாக இன்னும் நாலு குமுக்குகளை கொடுத்து, இடது பக்கமும், வலது பக்கமும் நாலு தடவை பறக்கவைத்து படத்தை முடித்து வைக்கிறார் ஹீரோ.

எ ஃபிலிம் பை ராகவா லாரன்ஸ். 

அடாடா, டான்ஸ் மூவ்மெண்டோடு பைட்டர்ஸ் பறக்கும் போதே மைல்டா சந்தேகப்பட்டேன். (உள்ள போறதுக்குள்ள டைட்டில் முடிஞ்சிடுச்சு. சரியான கூட்டம்) கன்பர்ம் பண்ணாம விட்டுட்டேன். இந்தக் கதையில் காமெடி, பாசம், காதல், அனாதை-ஊனமுற்ற குழந்தைகளின் பாச செண்டிமெண்ட் என சரிவிகிதமாய் கலந்து பின்னியிருக்கிறார் லாரன்ஸ். பிரம்மானந்தமும், இன்னும் இரண்டு சீனியர் காமெடியன்ஸும் (எம்.எஸ்.நாராயணா, அலி) ஒரு ஒரு சீன் வந்தாலும் விலா நோக சிரிக்கவைகிறார்கள். தெலுங்கு தெரியாத நானே அப்படிச் சிரித்தேன். காமெடிக்கும், சண்டைக்கும் தியேட்டரே உற்சாகமாக அலறுகிறது. எனக்கே கன்ஃபர்மா தெரியுது, இது தெலுங்கில் சரி ஹிட்டடிக்கும்னு. ஒண்ணு மட்டும் நிச்சயம். உன்னால நான் கெட்டேன், என்னால நீ கெட்டேன்னு தெலுங்கு சினிமாவும், தமிழ் சினிமாவும் ஒரு காலமும் உருப்படப்போறதில்லை. ஜாண் ஏறினால் முழம் சறுக்கத்தான் செய்யும். லாரன்ஸுகளுக்கும், ராஜேஷ்களுக்கும் முன்னால் பாலாஜிசக்திவேல்களும், ராதாமோகன்களும் நிற்பது சிரமம்தான்.

இயல்பான படங்கள்லாம் நமக்கு அத்தி மலர்கள்தாம்!! 
.

Saturday, September 22, 2012

கிரியேடிவான காப்பியும், இன்ஸ்பைரிங்கான ட்ரிப்யூட்டும்.


கிரியேஷன் (Creation) என்பது சாத்தியமா? இன்ஸ்பைரேஷன் (Inspiration) என்பது மட்டும்தான் சரியா? ஒரு படைப்பாளி, அவனது எல்லா படைப்புகளையுமே அவனது வாழ்க்கையிலிருந்தேதான் எடுக்கிறான். அதிகற்பனை எனப்படும் வகை கூட வாழ்க்கை அவனுக்கு அமைத்துத்தந்த சூழல் தந்த வாய்ப்பினாலேயே அமைகிறது. ஒவ்வொரு படைப்பாளியின் வாழ்க்கையும், ஒவ்வொரு மனிதனுடையதைப்போல தனித்துவம் கொண்டது. ஆகவே ஒருவன் தன்னை இன்ஸ்பையர் செய்த ஒன்றையோ, ஒன்றுக்கு மேற்பட்டவற்றை கலந்தோ உருவாக்கும் படைப்பு என்பது நிச்சயம் கிரியேஷன்தான். அது பிறரை வசீகரிப்பதாக, பாதிப்பதாக அமைகையில், தனித்துவமானதாகவும் ஆகிறது. #தீர்ப்பு-1

ஆயின் ஏதோ ஒரு கலை வடிவத்தில் உருவாக்கப்பட்டுவிட்ட ஒரு படைப்பிலிருந்தே இன்ஸ்பையர் ஆவதும், அதன் தொடர்ச்சியாக படைப்புகள் உருவாவதும் சரியா? நிச்சயமாக சரியே! அவை அவற்றின் தொடர்ச்சியாக மட்டுமின்றி அந்தப் படைப்பிலிருந்தும் மேம்பட்ட சிந்தனையைத் தருவதாக, பயனைத் தருவதாக அமையவேண்டும். பறவையைக் கண்டு உருவாக்கப்பட்ட கிளைடர், வாழ்க்கை தந்த இன்ஸ்பிரேஷனில் உருவான ஒரு படைப்பு எனில், அதன் தொடர்ச்சியான விமானங்களும், ஹெலிகாப்டர்களும், ராக்கெட்டுகளும் கூட தனித்துவமான படைப்புகளே! மேலும் அவை ஆதார படைப்புக்கு நியாயத்தையும், பெருமையையும் செய்கின்றன. #தீர்ப்பு-2

அப்படியானால் காப்பி (Copy) என்பது என்ன? காப்பி என்பது படைப்பாவதற்கான வாய்ப்புகள் இருக்கிறதா? படைப்பின் மேம்பட்ட தொடர்ச்சியை உருவாக்காத எவையும் நிச்சயம் காப்பியே. கற்பனை வறட்சியில், லாப நோக்கில் செய்யப்படும் இந்தக் காரியத்தின் பொறுப்பாளி, படைப்பாளி அல்லன். மேலும் அவை விரைவில் வெளுத்துப்போவதாகவும், முழுமையற்றதாகவும் இருக்கின்றன. ஒரு பயிற்சிக்காக செய்யப்படுவதாக இருப்பினும் காப்பிகள் கூட என்றும் மரியாதையைப் பெறுவதில்லை. மாறாக அவை படைப்பின் மீது சேறிறைக்கின்றன. காப்பிகள் ஒருபோதும் படைப்பாக முடியாது. #தீர்ப்பு-3

ட்ரிப்யூட் (Tribute) என்பது என்ன? எது ஒரு படைப்புக்கு ட்ரிப்யூட் செய்யமுடியும்? டிஜிடல் (Digital) தொழில்நுட்பத்தால் ஃபிலிம் (Film) தொழில்நுட்பம் இறக்கும் தருவாயில் இருக்கிறது. ஆயினும் டிஜிடல், பிலிமுக்குச் செய்வது ஒருவகையில் ட்ரிப்யூட்டே. ஃபிலிம் தந்துகொண்டிருந்த காட்சியனுபவத்தை, அதிலும் பன்மடங்காக தருகின்ற டிஜிடலின் இன்ஸ்பைரேஷன் ஃபிலிம் என்பது அதன் பெருமையாகிறது. இன்ஸ்பைரேஷனில் விளையும் ஒவ்வொரு படைப்புமே மூலத்துக்கான பெருமையைச் செய்வதாகத்தான் இருக்கமுடியும். அரிதான ஒரு படைப்பு, எந்த வெளிக்கலப்புமின்றி மீண்டும் நவீனப்படுவது ட்ரிப்யூட். கிங்காங் 2005 என்பது ஒரு படைப்பு என்பதையும் விட, பீட்டர் ஜாக்ஸன், கிங்காங் 1933க்கு செய்த ஒரு ட்ரிப்யூட் என்பதுதான் பொருத்தமாக இருக்கும். #தீர்ப்பு-4

அப்டீனா..

*முகமூடி ஒரு காப்பியா? அல்லது அது பேட்மேனுக்கு மிஷ்கின் செய்த ட்ரிபியூட்டா?
*காப்பிகளை ட்ரிப்யூட் என்று யாரேனும் சொன்னால் அவர்களை என்ன செய்யலாம்?
*கமல்ஹாஸன், மணிரத்னம்கள் செய்துகொண்டிருந்தவை இன்ஸ்பைரேஷனா? காப்பியா?
*விக்ரம், டைரக்டர் விஜய் வைகையறாக்கள் செய்வது காப்பியா? கிரியேஷனா?
*காப்பிகளை செய்துவிட்டு ஒளிந்துகொண்டாலும் கூட பரவாயில்லை, ’பல்லு கூட விளக்காம இதைச்செய்தோம்’னு பெருமை பீத்துபவர்களை என்ன செய்யலாம்?

இதுக்கெல்லாம் நேரமிருந்தா நீங்களே தீர்ப்பு சொல்லுங்க.. ஹிஹி.. ஒர்க் காலிங், மீ கோயிங்!
.

Tuesday, September 4, 2012

முகமூடி


இத்தனை பேர் எடுத்துச்சொன்ன பிறகும் தெகிரியமா போயிருந்தேன் முகமூடியைப் பார்க்க. எதிர்பார்ப்புகள் இல்லாத அந்த பஞ்சரான நிலையிலேயே மேற்கொண்டும் துவைச்சு அனுப்ப முடிந்திருக்கிறது மிஷ்கினால். இரண்டரை மணி நேரம் ஒரே ‘கேரா’க இருந்தது. என்ன நடந்தது? என்ன படம் பாத்தோம்னே ஒண்ணும் புரியலை. ஹீரோயின், நரேன், செல்வா, போலீஸ் எல்லோரும் ஒண்ணு சேர்ந்து கூட்டணி அமைச்சு மொக்கையைப் போட்டுத் தள்ளிட்டாங்க..
உதா:

1. போலீஸ்ல மாட்டுன கூட்டாளிய சுட்டுட்டு முகமூடிகள் வேன்ல சொய்ங்குனு கிளம்பி போறாங்க.. ஒரு 20 போலீஸ் ஆச்சரியப்பட்டுகிட்டு அங்கயே நிக்கிறாங்க.. ஓடக்கூட வேண்டாம், பக்கத்துல போலீஸ் கார் நிக்கிது, அதிலயாவது ஏறி தொறத்தலாம்ல.. அது கூட பரவால்ல, அவங்க முதுகுப் பக்கத்துலயிருந்து ஹீரோ முகமூடி அவங்களுக்குள்ள பூந்து தாண்டி ஓடி வர்றாரு.. வில்லன் முகமூடிகளை பிடிக்க.. அப்ப போலீஸ் என்ன பண்ணுது? ம்.. அதேதான்.. இன்னும் ஆச்சரியமா அதைப் பாத்துகிட்டே இருக்காங்க. ஷாட் கம்போஸிஷன் வேற உலகத்தரமா? ரொம்ப நேரமா அவங்க நின்னுகிட்டே இருக்காங்க.. நாமளும் தேமேனு பாத்துகிட்டிருக்கோம்.

2. நண்பனை கொன்ன கோவத்தில் யாருமே பிடிக்கமுடியாத வில்லன் முகமூடியை பிடிக்க ஆத்திரத்துடன் ஹீரோ முகமூடி கிளம்புகிறார். அவரோட 2 தாத்தாஸும், ‘போகாதே, அவன் ரொம்ப டேஞ்சரானவன்..’னு ரொம்ப கெஞ்சறாங்க.. அவர் பிடிவாதம் பிடிக்கிறார். உடனே அவங்க, ‘சரி, அப்படினா இப்படியே போனா உன்னால பிடிக்கமுடியாது, உனக்கு ஒண்ணு தர்றோம்.. வா’னு கூட்னு போயி ஒண்ணு குடுக்குறாங்க.. அது என்ன? அதான்ங்க.. ஒரு தாத்தா டைலராச்சா.. புதுசா ப்ளூ கலர்ல சிக்ஸ்பேக் வைச்சு தைச்ச ட்ரெஸ்ஸ அவருக்கு மாட்டிவிடுறாங்க. அதைப் போட்னு போயி அவரு கெலிச்சிடுறாரு.

3. ஹீரோ யாரோ 4 ரவுடிஸை போட்டு சாத்த, அதைப்பாத்த ஹீரோயின், இவரை ஒரு பொறுக்கினு முடிவு பண்ணி கோவம் பிச்சிகிட்டு வர, ஒரு குச்சியை எடுத்துனு வந்து இவரை போட்டு மொத்துது. அவரு சிரிச்சிகினே இருக்காரு. அது அடிக்கிற அழகைப் பாக்கணுமே.. மாமங்காரனை கொழுந்தியா கொஞ்சுற மாதிரி.. அடாடா ‘ரொம்ப கியூட்டான’ சீன்னு டைரக்டர் நினைச்சிருப்பாரு போல. அப்பால அவரு சிரிச்சிகினு இருக்குறதால ஓடிப்போயி தள்ளி நின்னுகிட்டு செங்கல்லு, செருப்புனு வீசுது. அதையும் சிரிச்சிகினே வாங்கிகிறாரு. அப்பால? அப்பால என்ன.. டயர்டாயி அந்தம்மா ஸ்கூட்டரை எடுத்துகினு போயிருது.

இது மாதிரி படம் பூரா நிறைய காட்சிகள். குருவி படத்துக்கு இப்படி ஒரு நீண்ட விமர்சனம் எழுதுன ஞாபகம். அதே மாதிரி நாலு மடங்கு உழைப்பை இதுக்கு செலுத்தணும்.. பூரா எழுதுதணும்னா! முடியல.. :-))))

இணையத்தில் ரசித்த சில முகமூடி விமர்சனங்கள்:

அதிஷா ஆன்லைன்

வலைமனை 

.

Saturday, August 25, 2012

ஷாஷங் ரிடம்ஷன்

ஷாஷங் ரிடம்ஷன் (The Shawshank Redemtion) எனும் இந்தப் படத்தைப் பற்றி எந்தக் கட்டுரையை வாசிக்க நேர்ந்தாலும், ‘எந்தச் சூழலிலும் நம்பிக்கை இழக்காத ஒருவனுடைய கதை, நாம் ஒவ்வொருவரும் மனதில் கொள்ளவேண்டிய கருத்து’ என்ற வரிகள் தவறாமல் இருக்கும். அடச்சே, ஏதோ ஆர்ட்ஃபிலிமாக இருக்கப்போவுது’ என்பது போலவே ஃபீல் ஆகி, படம் பார்க்கும் ஆர்வத்தையே இழந்துவிடுவோம். ஆனால் உண்மை வேறு விதமாக இருக்கிறது.

’எப்படித்தான் இவ்வளவு அழகான, சுவாரசியமான, விறுவிறுப்பான கதையைப் பிடிக்கிறான்களோ இந்த ஹாலிவுட்காரனுக..’ என்ற வியப்புதான் முதலில் ஏற்படுகிறது. அதன் பின்னர்தான் அதிலிருக்கும் தன்னம்பிக்கைச் செய்தியெல்லாம்.

விதவிதமான குற்றங்களுக்காக அதிகபட்சம், நாற்பதாண்டுகள், ஐம்பதாண்டுகள் என கிட்டத்தட்ட முழு வாழ்நாளையுமே சிறையில் கழித்தாக வேண்டிய நிலையில் ஷாஷங் சிறைச்சாலையினுள் கைதிகள். கூண்டிலடைபட்ட பறவைகளுக்கு ஒரு கட்டத்தில் வானம் வசமிழந்து போய் பறப்பதே வலி தருவதாய் மாறிவிடக்கூடும். சிறைக்கூட வாழ்க்கை மட்டுமே எல்லாமாகிவிடும். விடுதலை என்பது நோக்கமானாலும், அது கிடைக்கும் போது அது இன்னொரு வகையான தண்டனையாக இருந்துவிடலாம். அப்பேர்ப்பட்ட நிலையில் ஒரு கைதி ரெட்.

மனைவியை கொலை செய்யத்துணிந்து, கடைசியில் மனம் மாறி விலகிச்சென்ற பின்பும், அவரின் மனைவியைக் கொலை செய்த பழியில் சிக்கி, ஷாஷங் சிறைச்சாலை வருகிறார் ‘ஆன்டி’ எனும் ஒரு வங்கி அதிகாரி.

ஷாஷங் சிறைக்கூடம், அதுவரை எவருமே தப்ப முடிந்திராத ஒரு வேற்றுலகம்.

ஆன்டி, ஒரு சாதாரண கைதியாக இல்லை. வேறு யாரையும் போல, அவனிடம் சிறையின் துவக்க நாட்கள் எந்தவித பயத்தையும், பரிதவிப்பையும் ஏற்படுத்த முடியவில்லை. செய்யாத குற்றத்துக்காக தண்டனை பெறுகிறோமே என்ற சுய பச்சாதாபம் அவனிடம் இல்லை. அவனது அமைதியை யாரும், எந்தச் சூழலும் கெடுக்கமுடியவில்லை. ஒரு சூழலில் ரெட்டும், ஆன்டியும் நண்பர்களாகின்றனர். சிறைக்கூட அதிகாரிகளுக்கான வரி ஏய்ப்பு வழிகளைச் சொல்லித்தருவதால் அவர்களுக்கும் நட்பாகிறான். அந்த நட்பில், அதிரிகாரிகளின் சுயநல நோக்கே தூக்கலாக இருக்கிறது. அவனது, நியாயமான ஓரிரு அத்து மீறலுக்காக அவன் வீரியமாகத் தண்டிக்கவும் படுகிறான். இருப்பினும் ரெட்டுக்கும், இன்னும் சில கைதிகளுக்கும் பாலையிலும், சோலையிலிருப்பதைப் போன்ற ஒரு மனநிலையை ஏற்படுத்தித்தருகிறான் ஆன்டி.

ஒரு நாள் ரெட்டிடம் இப்படிக் கூறுகிறான், ‘என்றாவது ஒரு நாள் நாம் விடுதலை பெறுவோம். நான் முதலில் விடுதலையடைந்தால் உனக்கான ஒரு செய்தியை ஓரிடத்தில் விட்டுச்செல்வேன். மீதமிருக்கும் நல்வாழ்க்கையை உன்னைப்போல ஒரு நண்பனுடன் வாழவேண்டும் என்று விரும்புகிறேன்’. சொல்லிவிட்டு அந்த இடத்தைப் பற்றியும் குறிப்பு தருகிறான்.

காலங்கள் உருண்டோடுகின்றன.

இருபதாண்டுகள் கழிந்த ஒரு நாளின் இரவுப்பொழுதில், ஆன்டி’ ஷாஷங்கின் காற்றோடு கலந்து காணாமல் போகிறான்.

எப்படி?

ஒரே ஒரு நாளின் சில மணி நேர தப்புதல் நிகழ்வுக்காக, 20 ஆண்டுகளாக ஆன்டி ஒவ்வொரு நாளும் தயாராகிக்கொண்டிருந்தது நம்மை வியப்பின் உச்சிக்கே கொண்டு செல்கிறது. அவன் சிறைக்குள் செய்த ஒவ்வொரு காரியமும் அவனது நோக்கம் சார்ந்ததாகவே இருந்திருக்கிறது. திட்டமிடலும், உழைப்பும், நம்பிக்கையும் ஒரு மனிதனிடம் செதுக்கியிருக்கும் பேரழகைக் கண்கள் விரியக் காண்கிறோம்.

பின்னர், பெயிலில் வெளியேறும் ரெட், நண்பனைத் தேடியடைகிறார். அடையாளங்கள் மாறிய சூழலில் அவர்களுக்கான மீதமிருக்கும் வாழ்க்கையைத் துவங்குகிறார்கள்.

இந்தக் கதை முழுதுமே ரெட்டின் மூலமாக ஓவர்லாப்பில் நமக்குச்சொல்லப்படுகிறது. ரெட் காரெக்டரில் மார்கன் ஃப்ரீமேன். அவருடைய வசீகரிக்கும் குரல், முதல் காட்சியிலிருந்தே நம்மைக் கட்டிப்போடுகிறது. ஃப்ரீமேன் மற்றும் டிம் ராபின்ஸ் ஆகியோரின் அற்புதமான நடிப்பில் நாம் கதையுடன் திளைக்கிறோம். முதல் காட்சியிலிருந்தே நம்மைத்தொற்றும் விறுவிறுப்பு, இறுதியில் நம்பிக்கை தந்த மகிழ்ச்சி, உற்சாகப்புன்னகையுடன் நிம்மதிப் பெருமூச்சுடன் நிறைவடைகிறது. 

எந்தச் சூழலிலும் நம்பிக்கை இழக்காத ஆன்டியின் கதை, நாம் ஒவ்வொருவரும் மனதில் கொள்ளவேண்டிய கருத்தாகும்.

.

Tuesday, August 21, 2012

ரமா அப்டேட்ஸ்

(கூகிள் ப்ளஸ்ஸில் எழுதியவை)

00000

மனைவியர் நன்றாக சமைக்கத்தெரியாமல் இருந்தால் அதற்காக வருத்தப்படாமல், மகிழ்ச்சியடையுங்கள். அப்போதுதான் அவர்கள் தவறுதலாக என்றைக்காவது ரொம்ப டேஸ்டியாக சமைத்துவிடும்போது அதை ரசித்துக்கொண்டாட முடியும். தினமும் சாப்பாடு நன்றாக இருந்தால் போரடிச்சிடுமில்ல..

(இன்றைய ஆச்சரிய டேஸ்டி மெனு: பூண்டு குழம்பு, சிறுகீரைப் பொரியல், முட்டை அடை)


00000

சமீபத்தில் சன் டிவியில் தமிழ் வெர்ஷனில், வௌவ்வால் மனிதனின் அட்டகாசங்கள் என்ற அறிவிப்போடு, 'தி டார்க் நைட்’ ஒளிபரப்பப்பட்டது. பொதுவாக சினிமா அவ்வளவு ஆர்வமாக பார்க்காத ரமாவும் ஏதோ பொழுதுபோகவில்லையோ என்னவோ உட்கார்ந்து முழு படத்தையும் பார்த்துவிட்டு ஒருவகையான முகபாவத்தோடு உட்கார்ந்திருந்தார். தூங்கி எழுந்து வந்த நான்,

”என்னம்மா?”

”பேட்மேன் படம் நல்லாத்தான் இருக்குற மாதிரி இருக்கு. ஆனா அங்கன கொஞ்சம் இங்கன கொஞ்சம்னு ஒரே குழப்பமா இருக்குற மாதிரி இல்ல.?”

பெரிய்ய்ய பெரிய்ய்ய அறிவாளிகளே மண்ணைக் கவ்விகிட்டு மறுக்கா மறுக்கா பாத்துகினு கிடக்குறாங்களாம், நானே இன்செப்ஷன் பாத்து குப்புறக்கா விழுந்தவன் இன்னும் எந்திரிக்கவே இல்லை. இதுல உனக்கு உடனே புரிஞ்சிருமா? இதைச் சொன்னேன்னு நினைக்கிறீங்களா? அஸ்க்கு புஸ்க்கு. எவன் உதை வாங்குறது? அதை மனசுக்குள்ள நினைச்சுட்டு,

“நம்ப கெப்பாசிட்டிக்கு நோலன் படம்லாம் சாதாரணம்மா, சாப்பாடு போடு.. சாப்புட்டுட்டு, ரெண்டு பேருமா உக்காந்து ஸ்டான்லி க்யூப்ரிக் படத்தைப் போட்டு புரியுதான்னு பாப்போம்..”


00000

ட்ரெஸ் எடுக்கப்போகணும்னு உங்க மனைவி சொன்னால் துணிக்கடைக்கு மட்டும் அழைத்துச்செல்லும் வழி இருந்தால் ஆராய்ந்து அதை கண்டுபிடியுங்கள். அந்தக் காலத்துல திறந்த மாட்டுவண்டி இருக்கையில் ஏன் பெண்களுக்கென மெனெக்கெட்டு கூண்டுவண்டி தயாரித்தார்கள் எனும் காரணத்தை இப்போதுதான் உணர்கிறேன்.

டூவீலரில் சாலையில் சென்றால் துணிக்கடை வருவதற்கு முன்னால் எத்தனைக் கடைகள்தான் கண்களில் படுகின்றன. ”ஐய்யய்யோ.. பிளாஸ்டிக் கடை.. தம்பிக்கு குட்டிச்சேர் வாங்கணும், என்னங்க.. பேக்குக் கடை.. இந்த பேக்கு எடுத்து 1 வருசம் ஆவப்போவுது, அடடா.. செப்பல் கடை.. புது செப்பல் வாங்கணுமே, ஹைய்யோ.. செல்போன் கடை.. இந்த ஓட்டை போனை எப்போதான் மாத்தித்தரப்போறீங்கனு பாக்குறேன், அங்க பாருங்க பாத்திரக்கடை.. குட்டி பால்குக்கர் ஒண்ணு வாங்கணும்னு எவ்ளோ நாளா சொல்லிகிட்டிருக்கேன்..”


00000

ஒரு உயர்வு நவிற்சியாக பூரிக்கட்டை, பேச்சு வழக்கில் பயன்படுகிறதே தவிர அஃதொன்றும் அடிக்கடி கையாளப்படக்கூடிய பொருளல்ல. இருப்பினும், பூரி செய்துகொண்டிருக்கும் போது வாகாக பக்கத்தில் வேறு நின்று கொண்டு யாரும் தங்கமணிகளிடம் வாக்குவாதம் செய்யாமலிருப்பது நல்லது.

00000

ஒரு மூன்று வாக்கியங்கள் சொல்கிறேன் கேளுங்கள். (இது புனைவு அல்ல)

“வீட்டில் என் மனைவி இன்று மீன் சமைத்தார். சுவையாக இருந்தது. மகிழ்ச்சியடைந்தேன்..”

இதிலென்ன விசேஷம்? இஃதொரு ஆர்டினரி சம்பவம்தானே. எல்லோர் வீட்டிலும் நடப்பதுதானே.. ஆம், மனைவியர் மீன் சமைக்கும் போது அது சுவையாக அமைவது ஆச்சரியமான விஷயம்தான். அதனால் அது சுவையாக இருந்தால் நாம் மகிழ்வதும் இயல்புதான். சரி, இத்தோடு இன்னும் இரண்டு வாக்கியங்களைச் சேர்த்துப்பார்க்கலாம்.

“அவர் முதல் முறையாக மீன் சமைத்தார். எங்களுக்குத் திருமணமாகி 6 ஆண்டுகள் ஆகின்றன.”

ஆச்சரியம் வருகிறதல்லவா? சரி, இனி இந்த வாக்கியங்களை ஆராய்வோம். இவற்றைப் படித்ததும் உங்களுக்கு என்னவெல்லாம் தோன்றலாம்?

”இந்தாள் வழக்கம் போல தங்கமணி ஜோக் சொல்கிறானா? இல்லை நிஜத்தைச் சொல்றானா? நிஜமாக்கூட இருக்குமோ? அப்படியானால், நான் -வெஜ் சமைக்கவும், சாப்பிடவும் கூடிய ஒரு குடும்பத்தில் 6 ஆண்டுகளாக மீன் சமைக்காத காரணம் என்னவாக இருக்கமுடியும்?”

இதுக்கு விடை தெரிந்தவர்கள் எனது வாசகர்கள். தெரியாதவர்களைப் பார்த்து நானும், என் வாசகர்களும் சிரிக்கிறோம். ஹிஹி..


.

Sunday, August 19, 2012

லயன் காமிக்ஸின் லக்கி லூக்!


நல் ரசனையை ஏற்படுத்துவது, அதை உயர்த்திப்பிடிப்பது, மேம்படுத்துவது என்பது ஒரு நல்ல சமூகத்துக்கான அடிப்படையான தேவை. அதையும் இளம் தலைமுறையினரிடம் அதை வலுவாகச் செய்வது என்பது அச்சமூகத்துக்குக் கிடைக்கவேண்டிய அத்தியாவசியமாகும். அதில் பல கூறுகள் இருந்தாலும் வாசிப்பு என்பது முதன்மையானதென்பதை அறிவோம். வாசிப்பை எப்படி இன்றைய பிள்ளைகளிடையே ஏற்படுத்தமுடியும்? தமிழ்ச்சூழலில் இப்படி நற்காரியங்களெல்லாம் நடக்குமென்பதை நாம் எதிர்பார்க்கமுடியாது. நடந்தாலும் அது ஆச்சரியத்துக்குரிய ஒரு செய்தியேயாகும். தமிழில் காமிக்ஸ்எனும் அத்தகைய ஆச்சரியத்தை, சேவையை பிரகாஷ் பப்ளிஷர்ஸ் என்ற நிறுவனம் நெடுங்காலமாக தொழில் என்பதையும் மீறிய காதலுடன் நடத்திக்கொண்டிருக்கிறார்கள். நம் சூழலில் இது அரிதான ஒன்றுதான்.

80களில் பள்ளிப் புத்தகங்கள், விளையாட்டு இவற்றைத் தவிர சிறார்களுக்கு வேறு வேலைகளே இருக்கவில்லை. அந்த ஏற்புடைய சூழலிலும் கூட வாசிப்பை தமிழ்ப் பெற்றோர்கள் ஊக்குவித்ததும் இல்லை, சிறார்களும் தன்னிச்சையாய் வாசிக்கும் வழக்கத்தை பெரும்பாலும் ஏற்படுத்திக்கொள்ளவும் இல்லை. வகுப்புக்கு ஓரிருவர் என்ற விகிதத்தில் வாசிக்கும் வழக்கம் உள்ள மாணவர்கள் நினைவுக்கு வருகிறார்கள். அதுவே நம் சமூகத்தின் வாசிக்கும் விகிதமாகவும் இருக்கலாம். அந்தச் சூழலிலேயே அப்படி என்றால் இன்றைய காலகட்டத்தில்? மாணவர்களின் தன்னிச்சை ஒருபுறம் இருக்க பெற்றோரின் மனநிலையே ஒரு பைத்தியக்காரனைப் போல மதிப்பெண்கள் எனும் மாயையை சுற்றிக்கொண்டிருக்கிறது. மேலும் டிவி, குத்து டான்ஸ், மொபைல் போன், SMS, சினிமா, கணினி, இணையம், பள்ளி, மதிப்பெண்கள், கட்டாய எக்ஸ்ட்ரா கரிகுலர் என எத்தனையோ தடைகளைத் தாண்டித்தான் வாசிப்புக்கு வரவேண்டும். அப்படி ஏழு கடல் தாண்டி வருபவர்களை வரவேற்க என்னதான் நம்மிடையே இருக்கிறது?

ஒன்றுமில்லை என்று சொல்லிவிட முடியாதபடிக்கு இருக்கிறது, கொஞ்சூண்டு காமிக்ஸ். பெரும் ஆலமரமாய் பின்னாளில் தளைத்தவர்களுக்கும் துவக்கமாய் காமிக்ஸ்கள்தான் இருந்திருக்கின்றன. காமிக்ஸ், வாசிப்பைத் தூண்ட ஒரு எளிய மற்றும் வலிமையான வழி.  

கடந்த, சுமார் 40 வருடங்களாக தமிழில் காமிக்ஸை சாத்தியப்படுத்திக் கொண்டிருப்பவர்கள் முத்து, லயன் காமிக்ஸ் வெளியீட்டாளர்களான பிரகாஷ் பப்ளிஷர்ஸ். அதுவும் 90களுக்குப் பிறகு தமிழ் காமிக்ஸ் உலகம் தொய்வடைந்து கிடந்த பல்லாண்டுகளுக்குப் பிறகும், அதைத் தாங்கியதோடு மட்டுமின்றி, மீண்டும் ஒரு புது எழுச்சியோடு இப்போது அவர்கள் இயங்குவது ஒருவகையில் நாம் செய்த அதிர்ஷ்டமே.

இப்போதும் அதே திட்டமிடலுடன் மலிவுப்பதிப்பாக மையுறிஞ்சும் தாளில் கருப்பு-வெள்ளையில் காமிக்ஸ்கள் வந்து கொண்டிருந்தால் அது செல்லுபடியாகுமா? இன்றைய இளம் தலைமுறையைக் கவரமுடியுமா? நல்லவேளையாக காலத்துக்கேற்ற மாற்றங்களுடன் உயர்தர தாளில், அளவில் பெரிதாக, அச்சு நேர்த்தியுடன், வண்ணமயமாக வந்திருக்கிறார்கள். இதை தமிழ் காமிக்ஸ்களின் மறுமலர்ச்சி என்றே சொல்லலாம். இந்த காமிக்ஸ் மறுமலர்ச்சி, நம்மைப்போன்ற முன்னாள் சிறுவர்கள்/காமிக்ஸ் ரசிகர்கள்/இன்று பணம் படைத்தவர்களால் மட்டும்தான் மீண்டும் தங்கள் பால்யத்தை மீட்டெடுக்கும் முயற்சியாக ஆதரிக்கப்படுகிறதா என்பதை சற்று சிந்திக்கவேண்டும். அது மட்டுமே இந்த எழுச்சியின் காரணமாக அமைந்துவிடக்கூடாது. இது மீண்டும் இன்றைய இளம் சிறார்களையும் பற்றிக்கொள்வதாக அமையவேண்டும் என்பது என் ஆசை.

அந்த ஆசை, இன்னும் அ, ஆ கூட சரியாக படிக்கத்தெரியாத என் 4 வயது பையன், 4 நாட்களாக நியூலுக் ஸ்பெஷலைக் கையில் விடாமல் வைத்துக்கொண்டு, படம் பார்த்துக்கொண்டு திரிவதை காண்கையில் நிறைவேறும் என்றுதான் எனக்குத் தோன்றுகிறது.


சென்ற மாத வெளியீடான, நியூலுக்ஸ்பெஷலில் பனியில் ஒரு கண்ணாமூச்சி, ஒரு வானவில்லைத் தேடி என இரண்டு அட்டகாசமான படக்கதைகள். அதகளம் என்றுதான் சொல்லவேண்டும். ஓவியங்களை ரசிக்கவா? கதையோடு பரபரவென ஓடவா? சில லாங் ஷாட் ஓவியங்கள், உங்கள் கார்டூனிஸ்டுகளுக்கெல்லாம் கூட நாங்கள்தான் இன்ஸ்பைரிங்காக இருக்கிறோம் என்பதைச் சொல்லாமல் சொல்கின்றன. மேற்கை நோக்கிப் பயணிக்கும் ஒரு பெரிய குதிரைவண்டித் தொடர், பாதுகாப்புக்காக உடன்செல்லும் லக்கி லூக், சாக்லெட்டுக்காக அவரைக் கெஞ்சி சம்மதிக்க வைக்கும் சிறுவன், வண்டித்தொடரிலேயே ஒரு ஸ்டோர், சலூன், புஜ்ஜிமா பள்ளிக்கூடம் என பல்வேறு வண்டிகள், கெட்டவார்த்தை பேசும் அக்ளி பர்ரோ, டர்ர்ர்ரி டர்ர்ரிரி ம்யூசிக் என ஒவ்வொரு காரெக்டர்களும் சிரித்து சிரித்து, கன்னம் வலிக்க, என் முகத்தில் ஒரு நிரந்தரப் புன்னகையே ஒட்டிக்கொண்டுவிட்டதோ எனுமளவு நிறைவைத்தந்தன. உண்மையில் அந்த அனுபவத்தை இப்படி ஒரே பத்தியில் சுருக்காமல் ஒரு தனி பதிவாகப் போடுவதுதான் நியாயமாக இருக்கும். பல பக்கங்களில் வெடிச்சிரிப்பு, காலத்துக்கேற்ற அழகான மொழிபெயர்ப்பு என ஒரு கலக்கலான அனுபவம். தவறவிடாதீர்கள்.

சென்றிடுவீர் எட்டுத்திக்கும், கலைச்செல்வம் கொணர்ந்திங்கு சேர்ப்பீர்!! என்ற ஆன்றோர் வாக்கு இன்றைக்கு யாருக்குப் பொருந்துகிறதோ, இல்லையோ, பிரகாஷ் பப்ளிஷர்ஸ் திரு. விஜயனுக்கு சாலவும் பொருந்தும். தமிழில் ஏறத்தாழ இல்லை என்றே சொல்லிவிடக்கூடிய கலையாம் காமிக்ஸை, ஆங்கிலம், பிரஞ்சு, ஸ்பானிஷ் என உலக மொழிகளிலெல்லாம் தேடித்தேடி அவரால் இயன்றதை இங்கு கொண்டுவந்து சேர்க்கிறார். வாழ்த்துகளும், நன்றிகளும் அவருக்கு!


.

அட்டக் கத்தி

எங்கேயும் எப்போதும், மெரீனா, மதுபானக்கடை என கதையே இல்லாமல், சம்பவங்களால் கோர்க்கப்பட்ட திரைக்கதையுடன் கூடிய சினிமாக்களை இப்போது அடிக்கடி காணமுடிகிறது. அந்த வரிசையில் தலைப்புக்குப் பொருத்தமாய் இதோ இன்னொரு ’அட்டக்கத்தி’. கதை சொல்வதும், அதைக் கேட்க, படிக்க, பார்க்க வைப்பதும் ஒரு பெரிய சவால்தான். உண்மையில் கதை என்பது ஒரு அற்புதம். கேட்கவும், படிக்கவும், பார்க்கவும் வைக்கும் திறன் வாய்ந்த கதைசொல்லிகள்தான் அரிதான, காணக்கிடைக்காத ஒரு விஷயமாக இருக்கிறார்கள். எளிய உதாரணமாக வலைப்பூக்களைக் குறிப்பிடலாம். கதை புனையும், அல்லது கதையாக புனையும் திறன் இல்லாமையாலே பத்தி எனும் வடிவத்தையே அனைவரும் பிடித்துக்கொண்டிருக்கிறோம். நம் அனுபவங்களைப் பகிர பத்தி எளிதானதாக இருக்கிறது. பத்தி ஒரு கோடு எனில் கதை என்பது கோட்டோவியம். எல்லோருக்கும் அது கைவருவதில்லை. சரி, சம்பவங்கள் மட்டுமே சினிமாவுக்குப் போதுமா? அதிலேயே சமூகப்பதிவுகளுடனும், அக்கறையுடனும், பொறுப்புடனும், நேர்த்தியாக ஒரு சினிமா எடுக்கமுடியுமா? அப்படி ஒரு சினிமா படைக்கப்பட்டால் அது சரிதானா? அப்படியானால் கதையம்சம் என்பது கட்டாயம் இல்லையா? நம் இயக்குனர்கள் கதைப்பஞ்சத்தால் இந்த வழியைக் கையிலெடுத்திருக்கிறார்களா? அல்லது ஒரு மாற்றம் வேண்டி இதைச் செய்கிறார்களா? இந்த வடிவத்தை மக்கள் ஏற்றுக்கொள்வார்களா? இந்தக் கேள்விகளுக்கு நம்மிடம் பதிலில்லை. காலம் பதில் சொல்லும். ரொம்ப மண்டையை சூடு செய்துகொள்ளாமல் நம் அளவுகோல்களின் படி பிடித்திருந்தால் மகிழ்ந்தும், இல்லையெனில் ஒதுங்கியும் சென்று கொண்டிருப்போம். சரியானது, தப்பிப் பிழைத்திருக்கும்.


சுவாரசியமான சம்பவங்களால், அதுவும் எவர்கிரீன் இளமைக்கால காதல்களும், அதைச்சார்ந்த நிகழ்வுகளுமாய் கோர்க்கப்பட்டிருக்கும் அட்டக்கத்தி, அதையாவது நிறைவாகச் செய்ததா என்று கேட்டால் மதில் மேல் பூனை என்றுதான் சொல்லவேண்டும். இடைவேளை வரை கலகலப்பாகச் செல்லும் படம் பின்னர், பிரதான கதை என்று எதையும் சொல்லவில்லையே என்ற இயக்குனரின் பயத்தில் தடம் மாறுகிறது. பிறவற்றைப்போலவே கடந்து போயிருக்கவேண்டிய ஒரு நிகழ்வையே படத்தின் பிரதான கதையாக உருமாற்ற முயற்சித்து அதில் தோல்வியடைந்து, இடைவேளைக்குப் பிறகான படத்திலும், கிளைமாக்ஸிலும் மிகப்பெரிய ஒரு தொய்வைத் தந்திருக்கிறார். அம்பத்தூரின் 19 வயது லோக்கல் இளைஞன், 2000க்கு சற்று முன்னே பின்னே எப்படி இருந்திருப்பான்? அவன் கடந்துவரும் பெண்கள், அவனது நண்பர்கள், அவனது குடும்பம் காட்சிப் படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. பல காட்சிகள் நம்மை நம் பால்யத்துக்கு அழைத்துப்போகும் வலிவுள்ளவை. பல சம்பவங்களை நாமும் கடந்துவந்திருக்கிறோம். வெள்ளைத் தாவணியில் அந்த ஹீரோயின் பஸ்ஸில் பள்ளிக்குச் செல்லும் அழகைக் கண்டபோது, நாம் இன்னும் கூட கொஞ்சம் பெட்டராய் கடந்திருக்கலாம் அந்தக் காலத்தை என்ற எண்ணம் எனக்குள் ஓடியது. படத்தின் மிக முக்கியமான அம்சம் கேரக்டரைசேஷன். ஒவ்வொரு காரெக்டரும் நிஜத்துக்கு மிக அருகில் வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதற்கு மகுடம் போல ஹீரோ, மற்றும் ஹீரோயின் கதாபாத்திரங்கள். ’அட்ட’ காரெக்டரால் தினேஷ் ஜொலிக்கிறாரா அல்லது தினேஷால் ’அட்ட’ ஜொலிக்கிறதா தெரியவில்லை, தினேஷைப் பாராட்டுவதே இந்த விமர்சனம் எழுதப்படுவதின் பிரதான நோக்கம். அவ்வகையில் நடிகர் தினேஷும், இயக்குனர் இரஞ்சித்தும் நம்பிக்கைக்குரிய வரவுகள். இவர்களாவது வெற்றி தரும் மிதப்பில், கும்மாங்குத்துப் பாடல்களையும், பல்லி சண்டைகளையும் நோக்கித் திசை திரும்பாமலிருக்க பிரார்த்திப்போம்.

.

Tuesday, August 7, 2012

அஞ்சு ரூவா


சமீபத்தில் சுவாரசியமான, குழந்தைகள் கதை போன்ற தொனியுடன் கூடிய ஒரு சிறுகதையை வாசித்தேன். 'தமிழ்’”' எனும் சிற்றிதழில் வெளியாகியிருந்தது. அந்த எழுத்தாளரின் அனுமதியுடன் அது இங்கே உங்களுக்காக.. இதென்ன புதுப் பழக்கம்ங்கிறீங்களா? அந்த எழுத்தாளர் என் பிரியத்துக்குரிய என் தாய்மாமா என்பதால் அப்படி. :-)) நீங்களும் எவ்வளவு நாள்தான் நான் எழுதுறதையே படிச்சிகிட்டிருப்பீங்க. அதான் ஒரு சேஞ்சுக்காக.

-----------------------------------------------------

அஞ்சு ரூவா..!
(சிறுகதை: பாப்பாக்குடி. இரா.செல்வமணி)

இப்ப மணி என்ன தெரியுமா? முந்தி கருக்கல்னு சொல்லுவாங்களே, அந்த ஆறேமுக்காலாச்சு... இப்பதான் ஒரு புண்ணியவாட்டி என்னை இந்த உண்டியல்ல கொண்டு வந்து சேர்த்தா... இந்த உண்டியல கொடைக்கு கொடைதான் திறப்பாங்களாம். அதனால இன்னும் ஒன்றரை வருசத்துக்கு நல்ல ஓய்வுதான். ஆனாலும் நான் அச்சடிச்சு வந்ததிலேர்ந்து என் வாழ்க்கைல இன்னிக்கு பட்ட கஷ்டம் மாதிரி ஒருநாளும் பட்டதில்ல. அத கொஞ்சம் நீங்க கேட்டே ஆகனும். அப்பதான் எனக்கும் நிம்மதியா தூக்கம் வரும்.

நேத்து ராத்திரி மதுரைக்கு பக்கத்துல வீரங்குடி கொத்தனார் ஒருத்தன் என்னைய பெட்டிக்கடைலிருந்து வாங்கி சட்டைப்பைல போட்டுக்கிட்டு வீட்டுக்கு வந்தான். வந்தவன் நடுக்கட்டுல ஒரு ஓரமா கட்டியிருந்த கயத்துல கழட்டிப்போட்டவுடனே நான் கீழே விழுந்துட்டேன். மறுநாள் என்னைக் காணாம, பதறப்போறது தெரியாம அப்படியே போட்டுட்டு சாப்பிட போயிட்டான். அவன் சம்சாரம் எம்பக்கத்துலயே நாலு முறை போயிட்டுவந்தா.. அப்பவாவது எடுத்துருக்கலாம். இல்ல. ராத்திரி பெருக்கிட்டு படுத்தாலாவது நான் கண்ணுல தென்பட்டிருப்பேன். அதுவுமில்ல. நானும் நாளைக்கி என்ன ஆகப் போறேனோங்கிற கவலைல தூங்கிட்டேன்.

திடீர்னு ஜில்லுனு ஒரு கை பட்டுது. முழிச்சுப்பார்த்தா.. அட விடிஞ்சுடுதா?.. ஆமா, நாம யார் கையில இருக்கோம்? அய்யய்யோ.. கொத்தனாரோட ஒன்றரை வயசுப்பய என்ன வாயில போடவும் எடுக்கவுமா இருக்கானே. வீட்ல யாருமில்லையா?... முழுங்கி தொலைச்சுடக்கூடாதேன்னு நினைக்கையிலேயே அவனோட வாயில சிக்கிட்டேன். என்னடா செய்ய ஒரு பிஞ்சு செத்துப்போக நாம காரணமாயிருந்துடக்கூடாதேங்கிற பயம். நல்லவேளை அவ அம்மாக்காரி பாத்துட்டா...

'ஏங்க இங்க வாங்க...ஒரு ஆட்டோ பிடிச்சுட்டு உடனே வாங்க ... நம்ம பய துட்ட முழுங்கிட்டான். டாக்டர்கிட்ட போகணும்!'

கொத்தனார் பதறியடிச்சுட்டு ஓடிப்போய் ஆட்டோ கிடைக்கலன்னு ஒரு காரப்புடிச்சுட்டு வந்தான். தல்லாகுளத்துல இருக்கிற ஆஸ்பத்திரிக்கு வேகமாவே போய்ட்டாங்க... நல்ல வேளையா டாக்டர் இருந்தாரு. அந்த சின்னப்பய கால புடிச்சு தலகீழா தூக்கி  பொடறில  ஒருதட்டு  தட்ட சல்லுனு  நான்  கீழே விழுந்துட்டேன். அவன் அழுதான். நல்லவேளைப்பா! தப்பிச்சோம் ஒருபெரிய பழிலேருந்து... நம்மள இப்புடியே போட்டுட்டு போய்டுவாங்களோ... இல்ல... என்ன துடச்சி பைல போட்டுக்கிட்டாரு கொத்தனாரு. அப்புறமென்ன அவன் சம்சாரம் பக்கத்து கோயில்ல பூ போட்டு கும்பிடனும்னு என்னய பூக்காரிட்ட குடுத்துட்டு போய்ட்டா.

ஒருவழியா பூவாசத்துல கொஞ்சம் ஆசுவாசப்டுத்திக்கலாம் நினைச்சா 'டேய் தம்பி டீ வாங்கிட்டுவாடா'ன்னு என்னோட ஒரு ஒத்த ரூவா நண்பனையும் சேர்த்து குடுத்தனுப்ப டீக்கடைக்காரன் கல்லாவுல போய் விழுந்தேன். நான் நெனச்ச மாதிரியே டீக்கடைக்காரன் என்னை அஞ்சு நிமிஷத்துல ஒரு மீன் வியாபரிட்ட கை மாத்திட்டான். ஒரே நாத்தம்!

இன்னிக்கு முழிச்ச முழிப்பே சரியில்ல போலிருக்கு... இன்னும் என்னவெல்லாம் நடக்கப்போவுதோன்னு சிந்திச்சிட்டு இருக்கையிலேயே மீன் வாங்க வந்த ஒரு வயசுப்பொண்ணுட்டே என்னை மீதியாக்குடுத்துட்டான் மீன் வியாபாரி;. நல்ல வேளை.. அந்தப்பொண்ணுக்கு தங்க மனசு. பக்கத்துல இருந்த தண்ணிக்குழாயில என்ன குளிப்பாட்டி பர்சுல போட்டு தன் சட்டைக்குள்ள வைச்சுகிட்டா. நல்ல சுகமாத்தானிருந்தது. ஆனா அந்தப்பொண்ணு அவ வீட்டுக்குள்ள போறதுக்குள்ள அவ தம்பி வந்து  'துட்டு குடுக்கா... பரீட்சைக்கு பேப்பர் வாங்கணும்'னு கேட்க பள்ளிக்கூடத்து பையங்கைல நான்.

பயபுள்ள, அவங்கக்காட்ட பொய் சொல்லிருக்கு போல.. பள்ளிக்கூடத்து பக்கத்துல இருக்கிற கடைல என்ன கொடுத்து 'மஞ்ச்' வாங்கித் தின்னுட்டு போவுது. சரி போட்டும்...  கடைக்காரன் கல்லாவுல நம்ம தோழர்கள் கூட்டம். கொஞ்ச நேரம் அவங்கவுங்க கதைய கேட்கலாம்னு பார்த்தா எங்கள வரிசையா அடுக்கி பொட்டலம் போட்டு மொத்தவியாபாரிட்ட தூக்கி குடுத்துட்டான். ஒரே மூச்சு முட்டல். ரப்பர் பேண்ட எப்ப எடுப்பானோ தெரியலியேன்னு கவலைல இருந்தேன். இதென்ன.. இது யாரு கை? அட கண்டக்டர் வந்துட்டாருப்பா. ஒருகாலத்துல, எங்கள குடுத்து கண்டக்டர்ங்க எல்லாம் கமிஷன் பர்த்தாங்க... இப்ப அவங்களே கமிஷன் குடுத்து எங்கள வாங்கிட்டு போறாங்க. இவருக்கு என்ன திண்டாட்டமோ? ஒருவழியா விடுதல பண்ணி தோல் பைல போட்டுகிட்டாரு.

'கண்டக்டர், கண்டக்டர் கொஞ்ச முன்னால இருந்த மாதிரி ஒரு சின்னப்பொண்ணு கையில என்னை பிடிச்சு குடுய்யா'ன்னு சொன்னேன்... செவிட்டுப்பயலுக்கு காதே கேட்கல போலிருக்கு. மதுரைலேயிருந்து திருநெல்வேலிக்கு போற பஸ் அது. ஏறி டிக்கட் போட ஆரம்பிச்சவுடனேயே கடைசி சீட்டுல இருந்த குடிகாரப்பய கைல மீதிச்சில்லறையா என்ன தூக்கி குடுத்துட்டான். உவ்வே... ஒரே குமட்டல் குமட்டலா வந்துச்சு. இதுக்கு அந்த மீன் வாடையே தேவலாம்போல. பையில என்னப்போட்டுக்கிட்டு அங்கியும் இங்கியும் அவன் ஆடுன ஆட்டத்துல இன்னிக்கு     நம்மள யாருமில்லாத நடு ரோட்டுல போட்டுறப் போறான்னு நினைச்சேன். நல்லவேளையா திருமங்கலத்துல கொஞ்ச பேர் இறங்கினதால நடுவரிசைல ஒரு சீட்டுல போய் சாஞ்சி உக்காந்து தூங்க ஆரம்பிச்சுட்டான்.

நான் என் நிலைமைய கொஞ்சம் அசை போட்டுபார்த்தேன். நேத்து இவ்ளோ நேரம் திருச்சில... முந்தாநாளு இவ்ளோ நேரம் பெங்களுர்ல... அதுக்கு முதநாளு சென்னைல... அட நம்மளும் பைசா செலவில்லாம நல்லாத்தான் ஊரச் சுத்திப்பாத்துகிட்டிருக்குறோம்.
   
'வண்ணாரப்பேட்ட ரவுண்டானால்லாம் இறங்குங்க!...'

கண்டக்டர் போட்ட சத்துத்ததுல முழிச்சப்புறம்தான் திருநெல்வேலி வந்துட்டுனு புரிஞ்சுது. நாம அசதில நல்லாத்தான் தூங்கிட்டோம் போலிருக்கு!. குடிகாரப்பய கொஞ்சம் தெளிவாயிட்டான். ரவுண்டானாவுல ஸ்டெடியா இறங்குனவன் முத வேளையா கலைஞர் டைல்ஸ் போட்டு பளிச்சுனு கட்டி வச்சிருக்குற செல்லப்பாண்டியன் மேம்பாலத்துக்கு அடி வழியாப்போய் அந்த முக்குல இருந்த பெட்டிக்கடையில என்னைக்குடுத்து பான்பராக் வாங்கிவாயில ஒதுக்கிட்டு போனான்.. மூதேவிக்கு எல்லா கெட்டப்பழக்கமும் உண்டு போலிருக்கு... எனக்கென்ன அதப்பத்தி... அட அதுக்குள்ள என்னய வாங்கி பேண்டு பாக்கெட்டுல போடுறது யாருப்பா?... ஒரு இளைஞன். படிச்சவன் மாதிரி தெரியுது. இவன் பைக்குல, நம்ம எங்க கொண்டு போவப்போறானோ? கொஞ்சம் ரெஸ்ட் எடுக்க வுடுங்கப்பா... ஒரே நாள்ல எவ்ளோதான் அலைறது?. பாக்கெட்டு ரொம்ப சின்னது போலிருக்கு. வாய்க்கு பக்கத்துலதான் நானிருந்தேன். அதுவும் நல்லதாப்போச்சு. ஒன்றரைக்கண்ணால வேடிக்கப் பார்த்துகிட்டே வந்தேன்.
   
ஈரடுக்குமேம்பாலம்... நெல்லையப்பர்கோயில்... பேட்டை... கல்லூர்... சேரன்மாதேவி விலக்கு... முக்கூடல்... அட இவன் எங்கதான் போறான்?... அடுத்த ஊரு பாப்பாக்குடின்னு படிக்கிறதுக்குள்ள...ஐயோ... கீழே விழுந்திட்டேனே...டேய்!..நான் உனக்கு வேண்டாமாடா?. போயே போய்ட்டான்.

இன்னிக்குதான் நமக்கு எவ்ளோ அனுபவமாயிப்போச்சு... அட அதுக்குள்ள பார்த்துட்டியளா... யாரோ ஒரு நடுத்தர வயசுக்காரி என்னை எடுத்து அவ வச்சிருந்த கூடைல போட்டுக்கிட்டா... இதென்ன ஒரு மாதிரி கமறுது.. பீடித்தூளா? இதுலேர்ந்து எப்ப விடுதலையோ தெரியலையே... இந்தம்மா எங்க போறான்னே தெரியலியே. நடந்துக்கிட்டே இருக்குது. பஸ் ஏறுரமாதிரியும் தெரியல. இருட்டிக்கிட்டு வேற வருது.

’யக்கா.. சாட்டுபத்துக்கு இப்படி போயிறலாமா?'

'இதே வழிதான் ஆத்துப்பாலத்துக்கு முன்னாடி திரும்பிறாதிய... நேராப்போங்க!'

சரிதான். பக்கத்துல ஏதோ கிராமம் போலிருக்கு. இதென்ன... எங்க வந்து நிக்குறாப்புல.. ஏதோ கோயில் மாதிரியிருக்கு...

'அருள்மிகு சங்கிலி பூதத்தார்-தளவாய் மாடசாமி கோயில் - உண்டியல்'

நம்மள உண்டியல்ல போடப்போறாப்புலயா... அதைப் படிச்சு முடிக்கிறதுக்குள்ள.. க்ளுங்... உண்டியல்லேயே வுழுந்துட்டேன்...

இப்பபுரியுதா?... நான் இங்க எப்படி வந்தேன்னு... சரி சரி கதை கேட்டது போதும் போய் வேற வேலை இருந்தா போய் பாக்குற வழியப்பாருங்க! ஏம்பொழப்பு என்னோட!

.