Friday, December 6, 2013

மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நான் எழுதிய கவிதை ஒன்று:


வானேகுதல்

தங்கக் கூண்டிலிருந்து விடுபடுகிறது
சிறு பறவையொன்று
இனி இரைக்கு போட்டியிருக்கலாம்
இருப்பே கேள்வியாகலாம்
ஆயினும்
அது
தன் சின்னஞ்சிறு சிறகுகளால்
அளைந்துகொண்டிருப்பது வானை.

*

இன்று எழுதிய அந்தக்கவிதையின் தொடர்ச்சி:



வசப்படாத வானத்தின் துளிகள் 
தங்கிவிட்ட சிறகுகளோடு
கூண்டுக்குத் திரும்புகிறது
சிறு பறவையொன்று
இரை இனி தேடிவரும்தான்
இருப்பும் ஊஞ்சலில்தான்
ஆயினும்
அது காத்திருக்கும்
மீண்டும் நிகழப்போகும்
அந்த வானேகுதலுக்காக! 

*






















Photograph courtesy: Vijay Armstrong

*

12 comments:

ராமலக்ஷ்மி said...

அருமை. கவிதையும் படமும்:)!.

முரளிகண்ணன் said...

சூப்பர்ணே

க ரா said...

பறவை கூடுக்குதான் திரும்பும். கூட்டுக்கு திரும்பின பறவைய மனுசன் தான் கூண்டுல அடைக்கான்.. பொருள் குற்றம் அய்யா.

வெங்கட் நாகராஜ் said...

அருமையான கவிதை. பாராட்டுகள்.

KSGOA said...

Romba nallairukku.....

ஆதி தாமிரா said...

பறவை கூடுக்குதான் திரும்பும். கூட்டுக்கு திரும்பின பறவைய மனுசன் தான் கூண்டுல அடைக்கான்.. //

சிறந்த கண்டுபிடிப்பு. :-))

நான் எழுதியுள்ளது உரைநடை அல்ல, கவிதை ஐயா!

Mayalogam said...

did you mean 'அளந்து' in first one and not 'alaindhu' ?

ஆதி தாமிரா said...

@மாயலோகம்,

இல்லை!

Mayalogam said...

In that case , what is the meaning of alainthu ? I loved your work , but interpreted in the meaning of 'alandhu' as in measure. The only 'Alaindhu' I know is with first 'la' , meaning - wandering/roaming.

ஆதி தாமிரா said...

@நண்பரே,

வார்த்தைக்குப் பொருள் கேட்பதால் சொல்கிறேன்:

ஒரு ஆற்றங்கரையின் ஓரத்தில் விரற்கடை ஆழத்திலிருக்கும் ஒரு கல்லில் அமர்ந்திருக்கும் ஒரு சின்னஞ்சிறு குழந்தையின் கால்கள், அந்நீரில் தாளமிடும் செயலே ‘அளைதல்’!

Erode VIJAY said...

சரி, பறவைகள்னாவே அப்படித்தான் இருக்கும் விடுங்க ஆதி! ;)

இதன் அடுத்த பாகம் இன்னும் மூன்றாண்டுகள் கழித்து வெளியாகுமா? :)

bala said...

nalla kavithai aadhi,ithai paditha udane enaku pramil avargalin kavithai onru ninaivukku varukirathu.

www.writerkarthikeyan.blogspot.in