Monday, July 28, 2014

பேரம்


டெல்லிக்கு வடக்கே இரண்டு வாரங்களுக்கும் மேலாக சுட்ட ரொட்டிகளை தின்று உயிர் ஜீவித்த நாட்களுக்கு விடை கொடுக்க, வீட்டுக்கு வரும் வரை மேலும் ஒன்றரை நாட்கள் காத்திருக்கும் பொறுமையில்லாததாலும், தமிழ்நாடு எக்ஸ்ப்ரஸைப் பிடிக்க இன்னும் நேரமிருந்ததாலும் புதுடெல்லி ரயில் நிலையத்துக்கு வெளியே வந்து, நேரெதிரே இருந்த சந்துக்குள் எந்நேரமும் பிசியாக இருக்கும் தமிழ்நாடு ஹோட்டலில் புகுந்து, மதிய உணவை உண்டு முடித்து உயிர்மீண்டு சற்று நிம்மதியாக அந்தக் கடைக்கு அருகே பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டிருந்தேன்.

அப்படியே 'சாப்பாடு ஆஹா.. கனஜோர்!' என்ற வகை இல்லையெனினும் காய்ந்து கிடந்த நாட்களுக்குப் பின்பான தமிழக சாப்பாடு என்பதால் எப்போதுமே தமிழ்நாடு ஹோட்டல் ஒரு ஆனந்தத்தையும், நிம்மதியையும் தரத் தவறியதில்லை. (இதே ஹோட்டல்தான் கேரள மக்களுக்கு கேரளா ஹோட்டலாகவும் விளங்குகிறது!)

சரி, விஷயத்துக்கு வருவோம். அப்போது ஒரு சுத்த ஹிந்தி வியாபாரி ஒருவன் அருகில் வந்து, '1200 ரூ பென் ட்ரைவ் சார், 32 ஜிபி. 1000 ரூபாய்க்குத் தருகிறேன்' என்றான். அடாடா, உங்களுக்கு ஹிந்தியும் தெரியுமா என்று கேட்காதீர்கள். ஆங்கில வார்த்தைகள் நிறைந்த எளிய வாக்கியம் என்பதால்தான் அதை, அதுவும் கும்ஸாகத்தான் புரிந்துகொண்டேன். பணி நிமித்தம் பல வருடங்கள் வடக்கே போக்குவரத்து இருப்பினும், சரஸ்வதியே வந்து என் நாக்கில் எழுத்தாணியை வைத்து எழுதினாலும் கூட இந்த ஹிந்தி மட்டும் எனக்கு வருமா என்பது சந்தேகமே! யாராவது ஏதும் கேட்டால், 'ஹிந்தி நஹி மாலும் ஸாப்! இங்லிஷ்மே போலோ' என்று நான் சொல்லும் அழகிலேயே பதிலுக்கு ஒரு பாரா ஹிந்தியை காது குளிரக்கேட்கும் அனுபவம் கிடைப்பதால், இப்போது, 'நோ ஹிந்தி, நோ ஹிந்தி' என்று மட்டும் சொல்ல ஆரம்பித்திருக்கிறேன்.

'நோ.. நோ' என்றேன் அவனிடம். நல்லவேளை, நான் எதுவும் வாங்கும் மனநிலையிலேயே இருக்கவில்லை.

'ஓகே, ஃபைனல் ரேட். 800 ரூ' என்றான். பென் ட்ரைவ் அழகான பேக்கிங்கில் நன்றாகத்தான் இருந்தது.

'வேண்டாம்' என்றேன் சிரித்துக்கொண்டு.

ஒரு ஐந்து நிமிஷத்துக்கு, 'டோன்ட் வேஸ்ட் யுவர் டைம். கோ.. ஃபைன்ட் சம்படி' என என்ன சொல்லியும் கேளாமல், அவனே ஏதோ பேசிக்கொண்டு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ரேட்டைக் குறைத்தபடி கடைசியாக 200 ரூபாய்க்கு வந்துவிட்டான்.

'நோ' என்றேன் உறுதியாக.

'ஓகே! பைனல் ரேட். 100 ரூ' என்றான்.

டேய் அது என்ன பென் ட்ரைவா, இல்லை வெறும் பென்னா? திருடிக்கொண்டு வந்தால் கூட இந்த ரேட் எப்படிடா கட்டுபடியாகும் என்று மனதில் நினைத்துக்கொண்டு, 'நோ' என்றேன் விடாப்பிடியாக. கடைசியாக எதையோ ஹிந்தியில் திட்டிக்கொண்டே போய்விட்டான்.


இதுபோல உறுதியாக இல்லாத சமயங்களில் நாம் ஒவ்வொருவருமே பல சமயங்களில் நம் தலையில் மிளகாய் அரைக்க அனுமதித்திருப்போம். பேரம் பேசுவது என்பதே ஒரு தனிக்கலை. பொருளின் உண்மையான விலை தெரிந்திருந்தால் ஒழிய பேரம் பேசுவது மிகக்கடினம். இல்லாவிட்டாலும், நாசூக்காக இடது வலது போய் சரியான விலைக்கு வியாபாரியை அழைத்துவரும் பேச்சுவன்மை வேண்டும். இரண்டுக்கும் நமக்கும் ரொம்ப தூர‌ம். வியாபாரி 200 விலை சொல்லும் பொருளை ஒருவர் அடித்துப்பேசி 100 ரூபாய்க்கு வாங்கிச்செல்வதைப் பார்த்துவிட்டு, நாமும் இன்னொரு வியாபாரியிடம் 200 ரூ பொருளை தயங்கித் தயங்கி 150 ரூபாய்க்கு கேட்டு, நன்றாக அவனிடம் திட்டு வாங்கி அவமானமும் பட்டிருப்போம். நம் நேரத்துக்கு அவன் நேர்மையான வியாபாரியாகவும், அந்த 200 ரூபாயே பொருளின் நியாயமான விலையாகவும் இருந்திருக்கும். பிறகென்ன திட்டமாட்டானா? இப்படி பல அனுபவங்கள் இருந்தாலும் ஒன்றை மட்டும் மறக்கவே முடியாது.

ஒரு முறை தாஜ்மஹாலுக்குப் போயிருந்தபோது ‍(இன்று வரை ஒரு முறைதான் போயிருக்கிறேன். ஹிஹி!) சுற்றிமுடித்து வெளிவந்தபின்பு, வந்த நினைவாக வீட்டுக்குழந்தைகளுக்கு ஏதாவது வாங்கலாம் என நினைத்து சில பொருட்களை வாங்கினோம்.

பெண் குழந்தைகளுக்கான அழகிய காதணிகள் கொண்ட ஒரு சிறிய பெட்டியைப் பார்த்தேன். மிகவும் பிடித்திருந்தது. வித்தியாசமான டிஸைன்களில் 10 ஜோடி ஸ்டட்டுகள் இருந்தன. 300 ரூபாய் சொன்னான்.

நன்றாக யோசித்து, 200 ரூபாய்க்குக் கேட்டேன். துணைக்கு அருகில் நண்பர்களும் இருந்தார்கள், அந்த தைரியம் வேறு. அந்த வியாபாரி, சற்று சோகமாக முகத்தை வைத்துக்கொண்டு, 'அடக்க விலையே அவ்வளவுதான் சார், ஒரு இருபது ரூபாயாவது சேர்த்துக்கொடுங்கள்' என்றான். சரியான விலையைப் பிடித்துவிட்ட மகிழ்ச்சி எனக்கு.

'ம்ஹூம், முடியவே முடியாது. 200 ரூபாய்க்கு மேல் ஒரு பைசா தரமாட்டேன். இல்லையென்றால் இந்தப் பொருளே எனக்கு வேண்டாம்' என்றேன் சற்றும் இரக்கமில்லாமல்.

'சரி சார், இன்னிக்கு வியாபாரமே ரொம்ப டல். அதனால் தருகிறேன்' என்று சொல்லி அதைத் தந்துவிட்டான். வெற்றிக்களிப்பு எனக்கு. நண்பர்களும் சில பொருட்களை வாங்கிக்கொண்ட பின்பு வண்டியை நோக்கிச் சென்றோம்.

வண்டிக்கு அருகே இன்னொரு சிறுவன் கைகளில் பல பொருட்களை வைத்துக்கொண்டு விற்றுக்கொண்டிருந்தான். எங்களைப் பார்த்ததும் சூழ்ந்துகொண்டான். அப்போதுதான் கவனித்தேன், அவன் கைகளிலும் அதே காதணிகள் கொண்ட சிறு பெட்டி இருந்தது. ஒரு ஆர்வத்தில் அதன் விலையறிந்துகொள்ள அவனைக் கேட்டேன். சட்டென விற்கும் நோக்கில், '100 ரூபாய்தான் சார், வாங்கிக்கொள்ளுங்கள்' என்றான். குப்பென்று பரவிய ஏமாற்றத்தை முகத்தில் காண்பித்துக்கொள்ளாமல் சமாளித்துக்கொண்டு வண்டியில் ஏறினேன். அப்போதுதான் அவனும் என்னிடமிருந்த அதே பொருளைக் கவனித்தான். விலை கேட்க கேட்டேன் என புரிந்துகொண்டானோ, அல்லது இன்னொன்று வாங்குவான் என புரிந்துகொண்டானோ, 'சார் சார்' என விடாமல் முயற்சித்தான்.

'நோ, நோ' என்பதை காதில் வாங்கிக்கொள்ளாமல் விலையை இறக்கிக்கொண்டே 50 ரூபாய்க்கு வந்துவிட்டான். ஒவ்வொரு முறை அவன் விலையை இறக்கும் போதும் எனக்கு அதிர்ச்சி. அவன் என்ன புரிந்துகொண்டானோ தெரியவில்லை, சிரித்தபடியே கடைசியாக, 'கடைசியா பத்து ரூபாய்!' என்றான்.

நான் வெறுப்பாக எங்கள் ட்ரைவரை, 'வண்டிய எடுங்க போலாம்' என்றேன்.

விற்பதை விட என்னை வெறுப்பேற்றுவது என முடிவு செய்துவிட்டானோ என்னவோ? நண்பர்கள் சிரித்துக்கொண்டிருந்தனர். வண்டி நகர்ந்தது. கடைசியாகச் சொன்னான்,

'சரி, பத்து ரூபாய்க்கு ரெண்டு பாக்ஸ்! இப்ப என்ன சொல்றீங்க!'
.

Wednesday, July 16, 2014

ரசிகன்: கணேஷ்-வசந்த்


நாம் விரும்பினாலும், விரும்பாவிட்டாலும் இன்று ஓட்டம்தான் வாழ்க்கை என்றாகிவிட்டது. அலுவல், டென்ஷன், டிராஃபிக், குடும்பம், இம்சை என ஓய்வைப் பார்ப்பதே அரிதாக இருக்கிறது. பொழுதுபோக்குக்கான ஒதுக்கீட்டிலும் கொஞ்சம் சினிமா, கொஞ்சம் இண்டர்நெட் என வேறு பணிகளுக்கு நேரமில்லா நெருக்கடிதான். அப்படியும் அக்கடாவென படுக்கையில் விழும் நேரத்தில் கைக்கெட்டும் தூரத்தில் ஒரு புத்தகமும், அதற்கான சிறுவிளக்கும் வைத்திருக்கத்தான் செய்கிறோம். அங்கும் ஒரு சிக்கல்! படுக்கை நேர புலம்பல்கள் இல்லாத இரவுகள் கிடைக்கவேண்டுமே! அப்படியும் அமைந்துவிடும் ஒரு நேரத்தில் நம் கண்களும் சொக்கிப்போகாமலிருக்கும் வரமும் கிடைத்திருந்தால் எடுக்கும் புத்தகம் நம்மை எங்கே கொண்டு செல்லவேண்டும்

ஒன் டூ த்ரீ.. செட் கோ!

கொர்ர்ர்.. கிர்கொர்ர்ர்.. கிரக்கொர்ர்ர்!

மூன்றாவது பக்கத்திலேயே, திறமையான எழுத்தாளரெனின் மூன்றாவது பாராவிலேயே பரலோக சஞ்சாரம் செய்துவிடமுடிகிறது. அப்படியும் அந்த புத்தகத்தை முடித்தே தீருவது என்று கங்கணம் செய்துகொண்டீர்களானால் அரிதாய் சென்றடையும் அந்த அடுத்த வேளையில் முதலிலிருந்துதான் துவங்கவேண்டும். இப்போது அதே மூன்றாவது பாராவையோ, பக்கத்தையோ கடந்துவிட்டால் அது அந்த எழுத்தாளரின் சாதனைதான், ஒப்புக்கொள்ளலாம்!

எழுத்தாளரைச் சொல்வானேன்? நமது வேலைப்பளு, ஓட்டம், அயர்ச்சி, கூடவே முதிர்ச்சி.. (அவ்வ்.!) அப்படியாகிவிட்டது!

இதையும் மீறி படிக்க வருபவனை அடித்து நிமிர்த்த வேண்டுமென்றால் அது ஒரு சிலரால்தான் முடிகிறது.

சுஜாதா! எழுத்து!

இப்ப கிளம்பறதுக்கு கொஞ்ச நாளைக்கு முன்னாடி எழுதிய கட்டுரையாகட்டும், 40 வருசத்துக்கு முன்னாடி எழுதிய கதையாகட்டும்.. பெட்டு கட்டலாம்! ஆரம்பிச்சா முடிக்காம வைக்கமுடியுமா? எல்லோரும் மூணு பாராவில் விளக்கிக்கொண்டிருந்த வேளையில், மூணு வார்த்தைகளில் சொல்லிவிட்டு, ‘உனக்கு புரியுதில்ல மச்சி, அப்பால என்ன? வா.. முதல்ல கதை என்னாச்சுனு பாப்போம்’னு வாசகனை கூட்டிக்கொண்டு சென்ற அந்த டெக்னிக்ஸ்தான் சுஜாதாவின் தனித்தன்மை. இல்லையில்லை அவரது சிறப்பு கதைத்தன்மைதான், அடர்த்திதான் என்று நீங்கள் ஆளாளுக்கு ஒன்றை எடுத்துக்கொண்டு வந்தீர்களானால் நானென்ன இல்லை என்றா சொல்லப்போகிறேன்.

கதைத் தலைப்புகள் ஞாபகமில்லா முன்காலத்தில் வாசித்தது கணேஷ்-வசந்த் துப்பறியும் கதைகளை. மீண்டும் ஒரு நாள் மொத்தமாக வாசிக்கவேண்டும் என திட்டமிருந்தது. இப்படித்தான் பல திட்டங்கள் பரணில் கிடக்கின்றன. ஆனால், இம்முறை எடுத்துவிட்டேனே.. உயிர்மை பதிப்பகத்தின் சுஜாதாவின் குறுநாவல்கள் மூன்றாம் தொகுப்பு கணேஷ்-வசந்த் கதைகளை!

தூக்கம் சொக்கும் 11 மணிக்கு படுக்கைக்கு வந்தாலும் கூட, ஒரு நாவலை படித்துவிட்டுத் தூங்கலாமே என்று எடுப்பதும், இன்னும் ஒன்றே ஒன்று என என்னை நானே சமாதானப்படுத்திக் கொண்டு மேலும் படித்தது எல்லாம் எனது சின்ன வயதில் இரவுகளில் தூக்கம் தொலைத்து, 
அம்மாவிடம் திட்டு வாங்கிக்கொண்டு படித்த இரவுகளையெல்லாம் ஞாபகப்படுத்தியது. அது சுஜாதா!

சரி, அப்படியே உங்களுக்கும் ஞாபகப்படுத்தி வைப்போமே என்று இதை எழுதத்துவங்கினேன்… எழுதுறதுதான் எழுதுறோம், இதுவரை சுஜாதா எழுதிய நாவல்கள் எத்தனை? அதில் கணேஷ்-வசந்த் வரும் நாவல்கள் எத்தனை என்று ஒரு தகவல் தரலாம் என்று நினைத்து, எத்தனைத் தடவியும் இந்த இணையத்தில் அது கிடைக்கவில்லை. http://www.writersujatha.com/ எனும் தளத்தில் அவரது படைப்புகள் பலவற்றின் பிடிஎஃப் கோப்புகள் விற்பனைக்கு உள்ளன. அவரது புத்தகங்களை பதிப்பிக்கும், விற்பனை செய்யும் உரிமை பெற்றிருக்கிறது உயிர்மை பதிப்பகம் (http://www.uyirmmai.com/). இந்த தளங்களிலும் எந்த தகவல்களும் இல்லை. ஒரு தொகுப்பில் என்னென்ன நாவல்கள் இடம்பெற்றிருக்கின்றன என்ற தகவலையாவது தரக்கூடாதா ஐயா? http://balhanuman.wordpress.com/ எனும் தளத்தில் சில பயனுள்ள குறிப்புகள் கிடைத்தன.


கணேஷ் வசந்தின் முக்கியமான நாவல்களாக பார்க்கப்படுகின்றவற்றுள் கொலையுதிர் காலம், சில்வியா, வசந்த்!வசந்த்!, யவனிகா, நிர்வாணநகரம் போன்றனவும் உள்ளன. உயிர்மை குறுநாவல்கள் மூன்றாம் தொகுப்பில் (கணேஷ்-வசந்த் நாவல்களின் முதல் தொகுப்பு) இந்நாவல்கள் இல்லை. இதில் இடம்பெற்றுள்ள நாவல்கள் மொத்தம் 13.

1.பாதி ராஜ்யம்
2.ஒரு விபத்தின் அனாடமி
3.மாயா
4.காயத்ரி
5.விதி
6.மேற்கே ஒரு குற்றம்
7.மேலும் ஒரு குற்றம்
8.உன்னைக்கண்ட நேரமெல்லாம்..
9.மீண்டும் ஒரு குற்றம்
10.அம்மன் பதக்கம்
11.மெரீனா
12.புகார்..புகார்..புகார்
13.ஐந்தாவது அத்தியாயம்

கணேஷ் வசந்த் பற்றிய சில சுவாரசியமான சில குறிப்புகள்:

*1968ல் சுஜாதா எழுதிய ’நைலான் கயிறு’ எனும் கதையில் கணேஷ் ஒரு கெஸ்ட் ரோலில் வருகிறார். அப்போதோ, பின்பு ’பாதி ராஜ்யம்’ எழுதும்போதோ கூட கணேஷ் துப்பறியும் நாவல்களை தொடர்ந்து எழுதும் எண்ணம் சுஜாதாவுக்கு இருந்திருக்குமா தெரியவில்லை.

*பாதி ராஜ்யம் கதையில் நீரஜா எனும் கிளையண்ட் வருகிறார். அந்தக்கதையின் முடிவில் அவரைக் கிட்டத்தட்ட கணேஷ் காதலிக்கிறார். கல்யாணமும் செய்துகொள்கிறார் எனவும் நாம் ஊகிக்கலாம். ஏனெனில் அடுத்து வரும் ‘விபத்தின் அனாடமி’ நாவலில் நீரஜா வருகிறார். அதில் அவர் கணேஷின் மனைவி என்றோ, அசிஸ்டெண்ட் என்றோ எங்கும் குறிப்பிடப்படவில்லை. பின்பு வந்த கதைகளில் நீரஜா மெல்ல மெல்ல மறைந்து விட்டதால் அதுவும் குறிப்பாக வசந்த் வந்தபின்பு கணேஷ், வசந்த் காரெக்டர்கள் நிலைபெற்றுவிடுகின்றனர். ஆக, நீரஜா முன்பும் அசிஸ்டெண்ட் என்றளவிலேயே இருந்தார் என மாற்றப்பட்டுவிட்டார். அதன்பின்பு காதல், கல்யாணம் என்ற சிக்கல்களில் எப்போதும் இந்த இருவரும் விழவில்லை. பார்க்கும் இளம்பெண்களையெல்லாம் காதலிக்கும் வசந்தின் லவர் பாய் அட்டகாசமே போதுமென்றாகிவிட்டது.

*வசந்த் 1973ல் எழுதப்பட்ட ‘ப்ரியா’ எனும் நாவலில்தான் அறிமுகமாகிறான். அதுவரை பம்பாய், டெல்லி என அலைபாய்ந்து கொண்டிருந்த கணேஷ் சென்னை தம்புச்செட்டித்தெருவில் நிரந்தரமாக குடிபெயர்கிறார்.

*எந்த நேரமும் விளையாட்டு, கேலி, ஏ ஜோக்ஸ், உற்சாகம் என இருக்கும் வசந்த் ஒரு டேட்டாபேங்க் ஆகவும், இக்கட்டான தருணங்களில் கணேஷுக்கு பாயிண்டுகளை எடுத்துத்தருபவராகவும் விளங்குகிறார். சுஜாதாவின் நீண்ட எழுத்துப்பயணத்தில் சில ஜோக்ஸ் ரிப்பீட்டும் ஆகியிருக்கிறது. சட்டப்புத்தகத்தை நீண்டநேரம் நோண்டிவிட்டு, ’செக்‌ஷன் 316 டிவிஷன் 4 அண்டர் கண்டிஷன் Bயில் இந்தக் கேஸ் வருமாடா வசந்த்?’ என கணேஷ் கேட்கும் போது, கூலாக டிவி பார்த்தபடி, ’அது கண்டிஷன் C பாஸ்’ என பதில் சொல்கிறான் வசந்த்.
‘எப்படிடா இவ்ளோ ஞாபகசக்தி?’
‘நீங்க ஆபீஸ் வரதுக்கு முன்னாடி அதத்தானே 3 மணி நேரமா முக்கி முக்கி பாத்துகிட்டிருந்தேன்’

*இப்படி நெருக்கமாக இருக்கும் இருவருக்கும் இடையே ஒரு நாவலில் சண்டையும் வருகிறது. ‘மேலும் ஒரு குற்றத்’தில் கணேஷ் மிகக்கடுமையாக பேசிவிட மனம் நோகும் வசந்த் அதனால் கஞ்சா அடிப்பதாகவும் கூட வருகிறது.

*காயத்ரி, ப்ரியா போன்ற சில கதைகள் படமாகியிருக்கின்றன. (காயத்ரியில் ரஜினி வில்லனாகவும், ப்ரியாவில் ரஜினி கணேஷாகவும் நடித்திருக்கிறார்). இரண்டும் சுஜாதாவுக்கும், ரசிகர்களுக்கும் ஏமாற்றமாக இருந்திருக்கக்கூடும். ‘உன்னைக்கண்ட நேரமெல்லாம்’ நாவலில் ப்ரியா படத்தில் அவர்களை இப்படிக் காண்பித்தமைக்காக ’இந்த ரைட்டர் சுஜாதா மேல் கேஸ் போடணும் பாஸ்! என்ன நினைச்சிகிட்டிருக்கான் அந்தாளு?’ என்று எரிச்சல்படுகிறான் வசந்த்!

*மீண்டும் ஒரு குற்றம் கதையில் கலர் டிவி ஒரு பெரிய டெக்னிகல் வளர்ச்சி என்பதாக பார்க்கப்படுகிறது. வசந்த் அதில் ஏஷியாட் விளையாட்டுப் போட்டிகள் பார்க்கிறான். ஐந்தாவது அத்தியாயம் கதையில்தான் செல்போன், கம்ப்யூட்டரே வருகிறது. அதுவரை இவை எதுவுமில்லை. ஒரு கதையில் கேஸ் விஷயமாய் பிளைட் பிடித்து பாரிஸ், ம்யூனிச் நகரங்களுக்குச் செல்வதையும், அதற்கான செலவுத்தொகையையும் மிகப்பிரமாதமான விஷயமாய் பேசுகிறார்கள் இருவரும்! இத்தொகுப்பிலிருப்பவை பெரும்பாலும் 70, 80களில் எழுதப்பட்ட கதைகளாக இருக்கலாம். காலம் பற்றிய குறிப்பு புத்தகத்தில் இல்லை.

*இருவரின் குடும்பம் பற்றிய தகவல்கள் இல்லை. வசந்தின் இனிஷியல் ஆர்! கணேஷின் இனிஷியல் ஜே! தலா ஒரு கதையில் மிகத்தற்செயலாக இவை வருகின்றன.


சுஜாதா மட்டுமல்ல, கணேஷ்-வசந்தும் என்றும் நம் நினைவிலிருந்து நீங்காதவர்கள்தாம். மீண்டும் அவர்களை தரிசிக்கும் அட்டகாசமான அனுபவத்தைத் தந்தது ’உயிர்மை’யின் இந்த மூன்றாம் தொகுதி. சென்னை திரும்பியதும் நான்காம் தொகுதியையும் கையில் எடுக்கவேண்டும்.
.