Thursday, June 9, 2016

இறைவி



தலைப்பும், விளம்பரங்களும் ஏதோ பெண்ணியம் பேசும் படம் என்றதொரு ஹைப்பை உருவாக்கிவைத்திருந்ததால் இயல்பாகவே, முன்னப்பின்ன இருந்தாலும் அவசியமானதொரு படம்தான் என்ற எதிர்பார்ப்பு எனக்குள் ஏற்பட்டிருந்தது. ஆனால் படம் அப்படி இல்லை.

எனக்கென்னவோ, இப்படித்தான் நடந்திருக்குமென தோன்றுகிறது. பெண்தெய்வ சிலைத்திருட்டு, வெளிநாட்டுக்குக் கடத்தல், அதனால் சில ஆண்களுக்குள் ஏற்படும் சிக்கல்கள், கிரைம், திரில்லர் என்பது போல ஒரு கதை பண்ணிவிட்டு அதற்கு ‘இறைவி’ என்ற தலைப்பை அகஸ்மாத்தாக வைத்துவிட்டிருக்கிறார் கார்த்திக் சுப்புராஜ். தலைப்பில் பிடித்தது சிக்கல்! இந்தத் தலைப்போடு, ஆண்களுக்குள் ஏற்படும் சிக்கல்களுக்கான சஸ்பென்ஸ் பின்னணிக்குச் செல்லச்செல்ல.. ‘அட, இங்க பாருடா, களி செய்ய உக்காந்தா கூழ் ரெசிபியும் சேத்து கிடைக்குது’ என்ற ஆச்சரியத்துடன் பெண்ணிய மேட்டர் சிக்குகிறது. ஆச்சுடா என்பது போல டைட்டிலுக்கு முன்பான சில காட்சிகள், படம் முடிந்தபிறகு ‘மனிதி’ பாடல், அந்தப் பெண் ஓவியர் கேரக்டர், அங்கங்கே அண்டர்லைன் முதலானவற்றைச் சேர்த்து ‘இறைவிக்கு இறைவியுமாச்சு, பெண்ணியத்துக்கு பெண்ணியமுமாச்சு, படைப்பாளிக்கு படைப்பாளியுமாச்சு’ என்று திருப்தியாக படத்தை எடுத்துமுடித்துவிட்டார்!

முதலில் இந்தப் படத்தின் ஆண்கள் யாரும் பெண்ணியத்துக்கு எதிரானவர்களே அல்ல, கடைசியாக அண்டர்லைன் செய்யப்பட்டதால் வந்த ராதாரவி கேரக்டர் தவிர. அது கூட படத்தில் எங்குமே காட்சியாக்கப்படவில்லை. மேலும் அந்த காரெக்டர் தன் தவறுக்காக வருந்தி இறுதிக்காலத்தில் கோமாவில் கிடக்கும் மனைவியை கண்ணும் கருத்துமாய்க் கவனித்து, சிம்பதியை வேறு சேர்த்துக்கொள்கிறது. பிற முக்கிய காரெக்டர்களான எஸ்.ஜே.சூர்யா, விஜய்சேதுபதி, பாபிசிம்மா, விஜய்சேதுபதியின் சித்தப்பாவாக வரும் ‘கிரேசி சீனு’ மோகன் உட்பட அத்தனை பேரும் தாம் சார்ந்த பெண்களை மதிப்பவர்களாக, நேசிப்பவர்களாவே இருக்கின்றனர். இவர்களை வைத்துக்கொண்டு எப்படி ஒரு பெண்ணியக் கதையை சொல்லமுடியும். இந்தக் காரெக்டர்கள், அவரவர் வாழ்வில் ஏற்படும் சந்தர்ப்ப சூழ்நிலை காரணமாக, அவரவர் குணப்பாங்கு சார்ந்து சில தவறுகளைச் செய்பவர்களாக இருக்கின்றனர். அதிலிருந்து உணர்ந்து மீண்டு வருவதும் கூட அவர்களின் முன்னெடுப்பாகவே இருக்கிறது. ஆக, கொஞ்ச நேரமே ஊடே வரும் இந்தப் பெண்கள் அப்படி என்னதான் செய்கிறார்கள்? அச்சுப்பிசகாத நம் சமூகப் பெண்களைப் போலவே ஆண்களின் தோளில் ஏறி சவாரி செய்ய எண்ணுகிறார்கள். இந்த ஆண்களால் அந்தச்சவாரியில் சற்றே பிசகு ஏற்படுவதால், ‘ஆச்சுடா’ என்று ஏதாச்சும் பெண்ணிய நடவடிக்கைகள், முடிவுகள் மேற்கொள்கிறார்களா என்கிறீர்களா? அப்படியெல்லாம் இல்லை, சும்மனாச்சுக்கும் சினிமா டயலாக் பேசுகிறார்கள், அவ்வளவுதான்!

பெண்ணியத்தை விட்டுவிட்டு ஒரு திரில்லராக இந்தப்படம் எப்படி இருக்கிறது என்று பார்த்தாலும், சரியில்லை என்றுதான் சொல்லவேண்டியிருக்கிறது. இடைவேளையின் போது அதிர்ச்சி மதிப்பீட்டுக்காக கொடூரமாக ஒரு கொலையைச் செய்கிறார் சேதுபதி. அதுவும் அப்பட்டமாக காட்சிப்படுத்தப்படுகிறது. அதோடு கிளைமாக்சில் அற்பக் காரணங்களுக்காக தம்பி போல பார்த்துவந்த பாபியை அடித்தே கொல்கிறார். அந்தக் கேரக்டரின் டிசைன்தான் அப்படி என்று நினைத்தால் அதைவிட அற்பமாக அண்ணனாய் மதித்து வந்த சூர்யா கையால் சுடப்பட்டு இறக்கிறார். மேற்சொல்லப்பட்ட மனிதிகளுக்கு துன்பம் தருவதற்காகத்தான் இதெல்லாம்! சுபம்!

’இன்னைக்குல்லாம் யார் சார் சாதி பாக்குறா?’ பார்ப்பனீயம் ஒழிந்துவிட்டது என்று சொல்வது எப்பேர்ப்பட்ட உண்மையோ அப்பேர்ப்பட்ட உண்மைதான் பெண்களும் சமூகவிடுதலை பெற்றுவிட்டார்கள் என்று சொல்வதும்! தாய்க்காகவும், தாரத்துக்காகவும், தங்கைக்காகவும், தோலை செருப்பாத் தச்சுப்போட்டு உழைக்கும் ஆண்களை எனக்குத் தெரியும்யானு இந்தப் படத்தைப் பற்றிப்பேசுகையில் சம்பந்தமில்லாமல் ஆரம்பிக்கிறார்கள் சிலர். பெண் சமூகவிடுதலைக்கான தூரமும், காலமும் இன்னும் அதிகம் இருப்பதாக தோன்றுகிறது. எளிதான காரியமாக இருந்திருந்தால் ஈரோட்டுக்காரனே செய்திருப்பான், அவனால் சில விலங்குகளை உடைக்க மட்டும்தான் முடிந்தது. இன்னும் கட்டுண்டு கிடப்பதாகவே கற்பனை செய்துகொண்டிருக்கும் பெண்களுக்கான நிஜ விடுதலையை, ஈரோட்டுக்காரனில்லை, வேறு எவன் வந்தாலும் தரமுடியாது. அது அவர்களின் விசாலமான பார்வையாலும், விடுதலையினால் விளைவதென்ன எனும் புரிதலாலும் மட்டுமே கிட்டும். கலையும், கல்வியும் அந்தப் பார்வையை, புரிதலை அவர்களுக்கு ஏற்படுத்த வேண்டும், ஆனால் நம் சூழலில் அது அவ்வளவு லேசில் ஆகிற கதையல்ல!

Monday, June 6, 2016

18வது சென்னைப் புத்தகக் கண்காட்சி (2016)



ஒவ்வொரு ஆண்டும் சென்னை புத்தகக்காட்சி நடைபெறும் இடத்தைப் பொறுத்தவரை ஏதாவது பஞ்சாயத்து இருந்துகொண்டேதான் இருக்கும் போலும். இந்த ஆண்டு தீவுத்திடல் என்றபோதே ஒரு மலைப்பு தோன்றியது நிஜம்தான். போரூர் எனும் வெளிநாட்டிலிருந்து விசாவெல்லாம் வாங்கிக்கொண்டு செல்லத் தயாராக வேண்டுமே என்ற மலைப்புதான், வேறென்ன? போலவே காட்சி நுழைவாயில் கடற்கரைச்சாலை மட்டுமே என்ற அறிவிப்பு எங்குமே கண்ணில் படவில்லை. நம்மைப் பற்றித் தெரியாதா, சரியாக அண்ணாசாலை தீவுத்திடல் வாயிலுக்கேச் சென்றேன்! நுழைவாயிலே இல்லையாம், இதில் ஜபர்தஸ்தாக புத்தகக்காட்சியின் தோரணவாயில் இருந்தது அண்ணாசாலை நுழைவிடத்தில்! அங்கேயும் கூட அறிவிப்பு எதுவுமே இல்லை. என்னைப்போலவே நூற்றுக்கணக்கான பைக்வாசிகள், கால்நடைக்காரர்கள், பத்தாத குறைக்கு பெண்டாட்டி பிள்ளைகளுடன் அண்ணாசாலை நுழைவு வழியாக அரைகிலோ மீட்டர் நடந்துசென்று, ’என்ன எங்கு பார்த்தாலும் காராக இருக்கிறது, புத்தகக் கண்காட்சியையே கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை காணவில்லையே’ என அதிர்ந்து திரும்பி, மீண்டும் அண்ணாசாலைக்கே வந்து போலீஸ்காரர்களிடம் ’கிணத்தைக் காணோமே’ என்கிற மாதிரி விசாரித்து பின் மீண்டும் கடற்கரைச்சாலைக்குப் பயணித்தைத் துவக்கினர்.

***

ஜனவரியின் அருமை அனைவருக்கும் தெரிந்திருக்கும். இத்தனைக்கும் சர்வ ஜாக்கிரதையாக மாலை 5 மணிக்கு மேல்தான் நுழைந்தேன் அரங்கிற்குள். மக்கள் வியர்த்து வழிந்த வண்ணமிருந்தனர். சில தெருக்களில் சுற்றியடித்து, ஓய்ந்துபோன நான் கூட ’மறந்துபோய் மதியப்பொழுதில் நுழைந்துவிட்டோமோ’ என, வியர்வையைத் துடைத்து கைக்குட்டையைப் பிழிந்துவிட்டு வாட்சைப் பார்த்தபோது மணி எட்டு.

***

1999 முதலாகத் துவங்கி ஒரு ஆண்டு கூட தவறாமல் வருகிறேன். இது எனக்கு 18வது ஆண்டு. அதுவும், சில ஆண்டுகளாக சர்வீஸ் துறையிலிருப்பதால் தவறவிட வாய்ப்பு மிக இருந்தும் எப்படியோ தப்பிவருகிறேன். துவக்க கால காயிதேமில்லத் கல்லூரி வளாகத்தின் போது ஆர்வமிகுதியில் ஒவ்வொரு அரங்காக சுற்றிவருவது, ஒவ்வொரு புத்தகமாக நோண்டிப்பார்ப்பது, விஐபிகளை விரட்டி விரட்டி வேடிக்கை பார்ப்பது (கனிமொழி மிக சுவாதீனமாக தன் தோழியருடன் உலாவிக்கொண்டிருப்பார்), சிக்கியவர்களிடம் கையெழுத்து வாங்குவது (ஜெயமோகன் புக்கில் சாருவிடம் கையெழுத்து வாங்கியதும் உண்டு) என்றெல்லாம் நடக்கும். ஆனால் கடந்த சில ஆண்டுகளாக, வாக்கிங் செல்வதற்காகத்தான் கண்காட்சிக்கே செல்கிறேனோ எனத் தோன்றுகிறது. சுமார் 5 நீநீநீள நீளமான தெருக்களில் ஸிக்ஸாக்காக நடக்க ஆரம்பித்து எல்லைக் கோட்டைத்தொட்டால் கால்வலி பின்னுகிறது! இடையிடையே உயிர்மை, காலச்சுவடு, விகடன் போன்ற விஐபி ஸ்டால்கள் என குறிப்பிட்டு இல்லாமல், அகஸ்மாத்தாக ஏதாவது இரண்டு மூன்று கடைக்குள் புகுந்து, எதையாவது பார்த்து, இயன்றால் எதையாவது வாங்கவேண்டும், அவ்வளவுதான், நோக்கம்!

இம்முறை நாஞ்சிலின் கற்றது கைம்மண்ணளவு, காயத்ரியின் மயக்குறு மகள், தமிழ்ஸ்டுடியோ படச்சுருள் இதழ்த்தொகுப்பு, சுபாவுக்கு ஓவியம் பழக ஒரு புத்தகம் இவ்வளவுதான் என் தேர்வு. நிறைய வாங்கவேண்டும் என்ற ஆசை போகவில்லை, ஆனால், முதலில் நிறைய படிப்போம், பிறகு வாங்கிக்கொள்ளலாம் எனும் நிதானம் வந்திருக்கிறது.

***

கடந்த சில ஆண்டுகளோடு ஒப்பிடுகையில் முத்து காமிக்ஸ் அரங்கம் நிறைய வெரைட்டிகளோடு நிறைந்திருக்கிறது. காமிக்ஸ் வாசக வட்டத்தை, ஏதோ அண்டர்கிரவுண்ட் ஆசாமிகளைப் போல அணுகும் சூழல் காலங்காலமாக இருப்பதால் கமுக்கமாகவே வாசக வட்ட சந்திப்பு நிகழ்ந்தது. உதாரணத்துக்கு ஏற்ப காமிக்ஸ் வாசகர்களை சலித்தெடுத்தால் தமிழகம் முழுக்க ஒரு ஆயிரம் பேர் தேறுவார்களா சந்தேகமே! மெனக்கெட்டு ரயில்பிடித்து வந்து சக தீவிரவாதிகளோடு ’3 எலிபண்ட்ஸ்’ அண்டர்கிரவுண்டில் ஆலோசனை நடத்துமளவு தீவிர வாசகர்கள் என்று பார்த்தால் ஒரு ஐம்பது பேர் இருக்கக்கூடும். சக பயணி, லயன் காமிக்ஸ் திரு.விஜயனுக்கு நன்றி!

***

எட்டு மணிக்கு அரங்கை விட்டு வெளியேறி, அக்கடாவென ஒரு நாற்காலியில் உட்கார்ந்தேன். ஒழுக்கத்துக்கும், நம் மக்களுக்கும் தூரம் அதிகம். இரண்டு பக்கமும், தின்பண்ட அரங்குகள், மெகா உணவரங்கம் என அந்த இடத்தையே குப்பை மேடாக்கிவைத்திருந்தார்கள். அந்நேரத்துக்கும் ஏதோ மேஜிக் ஷோ பார்க்கப்போவது போல, அரக்கப்பரக்க டிக்கெட் வாங்கிக்கொண்டு, இடது கையில் இல்லாள், வலது கையில் பிள்ளை என உள்ளே நுழைந்துகொண்டிருந்தவர்களைப் பார்க்க முடிந்தது. பத்து ரூபாய் பார்க்கிங் டிக்கெட்டை ஏமாற்ற தில்லாலங்கடி வேலைகளையெல்லாம் செய்துகொண்டிருந்தார் ஒரு நபர்! வெளியே செல்பவர்களில் பத்தில் ஒருவரிடம் மட்டுமே புத்தகங்கள் வாங்கிய பை இருந்தது. புத்தகக் காட்சி ஒன்றும் பொருட்காட்சி அல்ல, புத்தக நோக்கமில்லா கணவன், மனைவி, குழந்தைகளை கூட்டிக்கொண்டு வந்து நெரிசலை ஏற்படுத்தாதீர்கள் ஐயா என்று முன்பொரு முறை எழுதிய ஞாபகம். அதை வாபஸ் வாங்கிக்கொள்கிறேன். பட்டுக்குழந்தைகளை கட்டாயம் கூட்டி வாருங்கள். இலக்கியப் புத்தகமெல்லாம் ஓரமாய்க் கிடக்கட்டும். புத்தகத் தெருக்களுள் உட்கார அனுமதித்தால் அழகாக உட்கார்ந்துகொண்டு அழகழாய் குட்டிக்குழந்தைகளை வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருக்கலாம். கெஞ்சலாய், கொஞ்சலாய், அழுகையாய், ஆர்பாட்டமாய், அலட்சியமாய் பிள்ளைகளைக் காண்பதே அழகு!

இரண்டரை வயதில் ஒரு வாண்டு இடுப்பில் உட்கார்ந்துகொண்டு, தலையணை சைஸில் ’மனப்பூதமும், மாங்கொட்டையும்’ என்பது போன்றதொரு தலைப்பில் ஒரு இலக்கியப் புத்தகத்தை வாங்கச்சொல்லி தன் பெற்றொரை அழவைத்துக்கொண்டிருந்ததை கண்நிறைய பார்த்து ரசித்துக்கொண்டிருந்தேன்.

*

Friday, June 3, 2016

ஃபேஸ்புக் பகிர்வுகள் -1

சென்ற மாத லயன்-முத்து காமிக்ஸ் இதழ்களுள் ஒன்றான 'டாக்டர் டெக்ஸ்' இதழின் மொழிபெயர்ப்பை நான் செய்திருக்கிறேன். முதல் முறையாக ஒரு காமிக்ஸ் படைப்பில் பங்கேற்றது அளவிலா மகிழ்ச்சி. வாய்ப்பளித்த லயன் குழும எடிட்டர் திரு.விஜயனுக்கு நன்றி.



*

சுபாவுக்கு 'ப்' சொல்வதில் பிரச்சினை. கருத்தோடு கவனமாக சொல்லச் சொன்னால் நன்றாக சொல்லிடுகிறான். ஆனால் இயல்பான பேச்சில் உதடு ஒட்டாது 'ப்'பை ஒலித்திடுகிறான். ஆங்கில 'ஃப்' அளவு தெளிவு கூட இல்லை. அதனால் கொஞ்ச நாளாக கடுப்பு. சொல்லித் திருத்திட முடியவில்லை. செந்தமிழும் நாப்பழக்கம்தானே.. நானே பகரம் அதிகம் வருமாறு சொற்றொடர்களை எழுதித்தந்து பழக்க முயன்று வந்தேன். நமக்குதான் பிள்ளைகளை விட முக்கியமான வேலைகள் ஆயிரம் உளவே இவ்வுலகில். அதனால்தான் குழந்தைப் பாடல்களைத் தேடிக்கொண்டிருந்தேன். பாருங்கள் ஒரே பாடலில் இங்கே எத்தனைப் பகரப் பூனைகள்! நம் முன்னோர்தான் எத்தனை அறிவுச் சொத்துகளை நமக்காக விட்டுச் சென்றிருக்கின்றனர். பல சமயங்களிலும் அதை அறியா மூடராயிருந்து விடுகிறோம்!

பெரியசாமித்தூரன் எழுதிய குழந்தைப் பாடலொன்று. (நன்றி: கவிஞர் மகுடேசுவரன் )

பூனையாரே பூனையாரே
என்ன செய்கிறீர் ?
பொந்துக்குள்ளே போன எலியைப்
பிடிக்கப் பார்க்கிறேன்.
பூனையாரே பூனையாரே
என்ன செய்கிறீர் ?
பிடியைத் தப்பிப் போன எலியைத்
தேடிப் பார்க்கிறேன்.
பூனையாரே பூனையாரே
என்ன செய்கிறீர் ?
போன எலியும் திரும்புகின்ற
நேரம் பார்க்கிறேன்.
பூனையாரே பூனையாரே
என்ன செய்கிறீர் ?
பார்த்த கண்ணும் பூத்துப் போச்சு
தூங்கப் போகிறேன்.

(பாடல் இடம்பெற்ற நூற்குறிப்பு: சாகித்ய அகாதமி வெளியீடு. 2012ல் வெளியான ‘குழந்தைப் பாடல்கள்’ என்னும் தொகுதி நூல் இது. தொகுப்பு: டாக்டர் பூவண்ணன். புகழ்பெற்ற குழந்தைப் பாடல்களை எழுதிய எல்லா ஆசிரியர்களின் பாடல்களும் இந்நூலில் உள்ளன. இருநூறு பக்கங்கள். 274 பாடல்கள். விலை ரூ. 115.)

*

’கைதி’ என்பவன் பயணக் கைதியாவானா என்பது நண்பரொருவரின் கேள்வி. இதுவொரு சிந்தனைக்குரிய கேள்வியாகும். அதை ஆய்வோம் இப்போது. எல்லாக் கைதியுமே நிச்சயமாக ஒரு பொழுதில், ‘பயணக் கைதி’யாக இருந்துதான் ஆகவேண்டும். (கைது செய்யப்பட்ட இடத்திலிருந்து காவல்நிலையம் கொண்டுசெல்வது, அங்கிருந்து நீதிமன்றம் கொண்டுசெல்வது, அங்கிருந்து சிறைச்சாலை கொண்டுசெல்வது). ஆக எல்லாக் கைதிகளையுமே நாம் பயணக் கைதி என அழைக்கலாம். அதில் லாஜிக் இருக்கிறது. ஆனால், எல்லா ’பணயக் கைதி’களுமே பயணக் கைதிகளாக இருக்க வேண்டுமென்ற அவசியமில்லை. (ஒரு அறைக்குள்ளேயே பணயக்கைதியாக சிறைபட்டு மீளலாம்/அல்லது பரலோகம் பயணிக்கலாம். இங்கு, கைதியின் வேலை முடிந்துவிட்டதால் பரலோகப் பயணத்தை, நாம் கைதுப் பயணமாகக் கொள்தல் கூடாது.) இருப்பினும், ‘பணயக் கைதி’கள், ’பயணக் கைதி’யாகவும் இருக்க வாய்ப்பிருக்கிறது. (பஸ், ஆகாயவிமானம் கடத்தப்பட்டு கைதிகளாதல்). பொதுவாக பயணக் கைதிகளைக் குற்றவாளிகளாகவும், பணயக் கைதிகளை நிரபராதிகளாகவும் கருதலாம். ஆனால், எல்லா பயணக் கைதிகளுமே குற்றவாளிகளாகத்தான் இருக்கவேண்டுமெனும் அவசியமில்லை. (நீதிவழுவாகி நிரபராதி கைது செய்யப்படலாம்). போலவே, எல்லா பணயக் கைதிகளுமே நிரபராதிகளாக இருக்கவேண்டுமெனும் அவசியமுமில்லை. (குற்றம் புரிந்தும், சட்டத்தை ஏய்த்து வாழ்பவர் தற்செயலாக பணயக் கைதியாகிவிடலாம்). முக்கியமாக, எல்லா பணயக் கைதிகளோடும், எப்போதும் ஒன்றல்லது மேற்பட்ட பயணக் கைதிகள் இருப்பர். ஆனால், பயணக் கைதிகளோடு எப்போதுமே பணயக்கைதிகள் இருக்கவேண்டுமென்பது அவசியமில்லை. போலவே..
‪#‎வெயில்‬தாக்கம்

*

அவ்வளவு செஞ்ச போதிதர்மராலயே வழுக்கமண்டைக்கு மருந்து கண்டுபுடிக்க முடியல.. ஸோ ஸேட்!
-சன்டிவியில் 7ம் அறிவு

*

இன்று காலை கிளம்புகையில், கண்ணாடி முன்னால் நேரம் சிறிது கூடுதலாயிற்று. அதைக் கவனித்த ரமா துவங்கினார்,
‘இப்ப என்ன நீட்டி முழக்க வேண்டியிருக்குது?’
சட்டென பதில் கிடைக்கவில்லையாதலால், எதிர்தாக்குதல் நடத்த திட்டமிட்டு,
‘ஆமா, பொம்பளைங்க மட்டும்தான் நீட்டி முழக்கணுமோ?’
வழக்கமா கடுப்பாகிறவர், சிரித்துக்கொண்டே, ‘பூவுக்குதான் டிசைனா இருக்கா, கலரா இருக்கா, மணமா இருக்கா, அழகா இருக்கானு பாப்பாங்க.. காய்க்கு என்ன அலங்காரம் வேண்டிகிடக்கு?’
அதுசரி, ஒரு எலக்கியவாதி கூட பத்து வருசமா குடும்பம் நடத்திட்டு இந்த தத்துவம் கூட வரலைன்னா எப்படி? ஹிஹி!

*

தேர்தல் காலத்தை ஒட்டிய என் அரசியல் மீம்கள் சில:





*