புலம்பல்கள்..

பற்றிப் படரும் பசலை (500வது பதிவு)

2012-02-08T17:26:00.002+05:30

'ரயில்வே ஸ்டேஷன் வரைக்கும் வரவேண்டாம், வீண் அலைச்சல்தானே.. நீங்கள் வீட்டிலேயே இருங்கள். நான் போய்க்கொள்கிறேன்.. ஒவ்வொரு முறையும் வந்து வழியனுப்ப நான் என்ன விருந்தாளியா, இல்லை சின்னப்பிள்ளையா?' என்று முதலில் கிண்டலாகவும், பின்னர் அழுந்திச்சொல்லியும் கேளாமல் அதன் பின் வாக்குவாதமாகவும், பின்னர் சண்டையாகவும் மாறுகின்றன இதே வாக்கியங்கள். ஒவ்வொரு தடவையும் நான் ஊருக்குச்சென்று திரும்பும் போதும் இது நிகழ்கிறது, எனக்கும் என் அம்மாவுக்கும் இடையே. அப்படி அவர் ரயிலடி வரை வருவதில்தான் எனக்கு என்ன குறைந்துவிடப்போகிறது? அவரும்தான் வீட்டில் இருந்தால் என்ன?

பிரிவு. அந்தப் பிரிவை இன்னும் ஒரு மணி நேரம் தள்ளிப்போட முயலும் அங்கலாய்ப்பு. அந்த வாக்குவாதத்தின் தொடர்ச்சியாக சண்டை. 'ஊரு உலகத்துல பிள்ளைகள் அம்மாவை உடனேயே வைத்துக்கொள்ள விரும்புவார்கள். எனக்கென்று வாய்த்திருப்பவை கொஞ்சமும் என்னை மதிப்பதில்லை. என் தலையெழுத்து. ரயில்நிலையம் வரைகூட அனுமதிப்பதில்லை..' என்று கண்ணீரில் வந்து நிற்பார். இந்த வார்த்தைகள் எதுவுமே மனதிலிருந்து வருவதில்லை.

பிரிவை மேற்கொள்ளும் பிள்ளை மீது ஏதும் குற்றம் சுமத்தி, அந்தப் பிரிவின் வலியை குறைத்துக்கொள்ளும் முயற்சி. ஆனால் அதனால் எந்தப் பயனும் இருப்பதில்லை.

சில தடவைகள் நான் அமைதியாக இருந்து, 'வரவேண்டுமானால் வாருங்கள் அம்மா' என்று ரயிலடிக்கு அழைத்தாலுமே கூட, அவரே அறியாமல் அந்தச் சண்டைக்கான இன்னொரு காரணம் முளைக்கும். நான் பிடிக்கவில்லை என்று ஒதுக்கிய பழைய சட்டையை என் பையில் எடுத்துவைத்துவிட்டு, 'புதுச்சட்டையை போடாமலே வைத்திருந்து ஏன் இப்படி வம்பாகத் தொலைக்கிறாய்? சம்பாதிக்கும் திமிரா? இதைச் சென்னைக்குக் கொண்டுசென்று அலுவலகத்துக்குப் போட்டுச்சென்றால்தான் என்ன?' என்று துவங்கித் தொடரும்.

பின்னர் பேருந்தில் நெல்லையை அடைந்து, கடைசி நேர இனிப்புகள், பழங்கள் வாங்கிக்கொண்டு ரயிலடிக்கு வந்தாயிற்று. இருக்கையையும் தேடி அமர்ந்தாயிற்று. ஆனால் இயல்பாக இந்த வாழ்க்கையையும், நிகழ்வுகளையும்தான் இன்னும் ஏற்றுக்கொள்ள இன்னும்முடியவில்லை. படிப்பு முடித்ததும் 22 வயதில் பிள்ளையை வேலை தேடி தனியே அனுப்பிய நாளில் உணர்ந்ததைப் போலவேதான் இன்று மணமாகி, மனைவி், குழந்தையோடு வாழும், தலை நரைக்கத்துவங்கிவிட்ட 36 வயதுப் பிள்ளையை வழியனுப்புகையிலும் உணரமுடிகிறது. ரயில் கிளம்பும் நேரம் நெருங்க நெருங்க.. அவரது பேச்சில் ஒரு அர்த்தமிழந்த பரிதவிப்பு ஏற்படுகிறது. கண்கள் தளும்புகின்றன. அதைக் கேட்கவும், பார்க்கவும் முடியாமல் மனதைக் கல்லாக்கிக்கொண்டு உள்ளே பைகளை அடுக்கிவைப்பதாய் பாவனை செய்கிறேன் நான். வலுக்கட்டாயமாக புன்னகைத்து, இயல்பாய் இருப்பதாய் காட்டிக்கொள்ள முயல்கிறேன். இதற்காகத்தான் அவரை ரயிலடி வரை வரவேண்டாம் என்று சொல்வது. ஆனால் அவர் அப்படி வராமலேயிருந்தாலும் கூட அந்தப் பரிதவிப்பில் இருந்து மட்டும் என்னால் எப்போதுமே தப்பமுடிந்ததேயில்லை.

ஆரவாரமும், கொண்டாட்டமுமாய் நிகழ்ந்தது தங்கையின் திருமணம். மூன்று நாட்களாய் உற்சாகமும், மகிழ்ச்சியும். அன்றிரவு அவளை அந்த இன்னொரு வீட்டில் விட்டு விலகி வந்தபோது அவள் கண்கள் கொப்பளிக்க அழுகையைத் துவங்கிய போது கூட, இயல்பு இது என உணர்ந்து, 'நீயும் உணர், என் அன்பு தங்கையே.. சிந்திப்பவளுக்கு இதொன்றும் சிரமமல்லவே' என்று கூறிச்சிரித்து வந்துவிட்டேன். பக்கத்து ஊர்தானே? எப்போதும் தங்கை என் பார்வைக்கோணத்தில்தானே இருக்கிறாள் என்ற இறுமாப்பு. ஆயினும் அன்றிரவு வீட்டுக்கு வந்தபோது முகத்திலறைந்த வெறுமை என் வாழ்நாளில் எப்போதுமே நான் அறியாதது.

அதன் வீச்சைப் பொறுக்க முடியாமல் இரவெல்லாம் நண்பர்களுடன் எங்கெங்கோ சுற்றிக்கொண்டிருந்துவிட்டு காலையில்தான் வீடு திரும்ப நேர்ந்தது.

கோழியின் சிறகு மறைப்பிலிருந்து வெளியேறி, ஏதோ எல்லாம் தெரிந்ததைப்போல இரண்டு மூன்று அடிகள் விலகி இரையெடுப்பதைப்போல தலையைக் குனிந்து குனிந்து நிமிர்ந்து பாவனை செய்கிறது நடைகூட இன்னும் படித்திடாத அந்தப் பட்டுக்குஞ்சு. முதல் முறையாக 6 மணி நேரங்கள் எங்கள் பிடியிருந்து அப்படியான உன்னை நாங்கள் விடுவித்து இவ்வுலகுக்குத் தரவேண்டும், அல்லது உலகை உனக்குத் தரவேண்டும். ஊரெங்கும் நடப்பது, உலகெங்கும் நடப்பதுதான். சீருடை, புத்தகங்கள், பை, புதிய காலணிகள். உற்சாகமான ஏற்பாடுதான்.

ஆனால் முதல் நாள் உன்னை பள்ளியில் விட்டுவிட்டு, மூடப்பட்ட பள்ளிக் கதவுகளுக்குப் பின்னே எத்தனை நேரம் நின்றுகொண்டேயிருந்தேன் சுபா? ஏன் என்னால் அங்கிருந்து நகரவே முடியவில்லை? யாரும் பார்ப்பார்களோ என்று போனை எடுத்து காதில் வைத்துக்கொண்டு எதற்காக அவ்வளவு நேரம் நின்றுகொண்டிருந்தேன்?

உடலைக் கொஞ்சம் தேற்றிக்கொள்ளட்டும், வயிற்றுப்பிள்ளைக்காரியை கவனிக்கும் பொறுப்பும், நேரமும் நமக்கு இருக்கவா செய்கிறது என்று மூன்று மாதத்தில் ஊரில்கொண்டு போய் விட்டது மனைவியை. இதோ ஆயிற்று இன்னுமொரு மூன்று மாதங்கள். அவளில்லாத அடுத்த இரவே கூட ஒரு தவிப்பில் விழுந்தது நினைவிலிருக்கிறது.

சுதந்திரமாக இருக்கலாம், மது அருந்தலாம், புகைக்கலாம். நண்பர்களோடு ஊர் சுற்றலாம். தோளிலிருக்கும் சுமை இப்போது இல்லைதான், ஆனால் மனதில் ஒரு சுமையாக உட்கார்ந்திருப்பவளை எப்படி இறக்கிவைக்க முடியும்? யாரும் பார்க்கப்போவதில்லை என்ற நினைப்பில் தலையணைக்கு மேலே சரசரக்கும் அவளது ஷிஃபான் சேலைகளை விரித்துப் படுத்துத் தூங்க வேண்டியிருந்தது. நம்மை ஒரு சின்னஞ்சிறுமியைப் போலவும், அவள் கையை விட்டகலாத பட்டுப்பொம்மையைப் போல அந்த சேலையையும் உணரமுடிந்தது. மனதுக்குள் ஒரு மெல்லிய படபடப்பு. அலுவலகம் விட்டு வந்ததும் ஏதேனும் அரிதாய்க் காரணம் கண்டுபிடித்து தினமும் ஒரு வாக்குவாதம் செய்த நேரத்தை என்னால் அமைதியாகக் கழிக்க முடியவில்லை. ஒரு நாளின் எந்த நேரத்தில் வேண்டுமானாலும் நிகழக்கூடிய ஸ்பரிசம் இல்லை. டிவியாலும், புத்தகத்தாலும் இந்த வெறுமையைப் போக்கிவிடவே முடியாது. எதிலும் கவனம் நிலைப்பதே இல்லை.

உடலுறவின் கிளர்ச்சியைப் போலவே தொலைவிலிருக்கையில் ஏற்படும் இந்த மனவுறவிலும் ஒரு பெரும்கிளர்ச்சி இருக்கிறது, இதில் கூடுதலாக கொஞ்சம் வலியும். மூன்று மாதங்களுக்குப் பின் இதோ அவளைக் காணச்செல்கிறேன். அதோ நிலைப்படியில் சாய்ந்தவாறே வாயிலில்தான் நின்று கொண்டிருக்கிறாள். வேறு யாரும் அங்கில்லை. இருந்திருந்தாலும் கூட அவளுக்கு அது ஒரு பொருட்டாக இருந்திருக்காது என்று நினைக்கிறேன். அவள் நலம் எப்படி இருக்கிறது? முகம் எப்படி இருக்கிறது? வயிறு எப்படி இருக்கிறது? எதையும் பார்க்க, கேட்க நேரமில்லை. அது வேறு. முதலில் இந்தக் கணக்கைத் தீர்க்க வா என்கிறாள். பாய்ந்து கட்டியணைத்து ஒரு நாற்காலியில் அரைகுறையாய்ச் சாய்த்து, சாய்ந்து மார்போடு முகம் புதைத்து எத்தனை நிமிடங்கள் இருந்தாள்? நின்று கொண்டுதானே இருந்தாள்.. எங்கிருந்தோ ஓடிவந்தவள் போல ஏன் இப்படி ஒரு படபடப்பும், துடிப்பும் இவளிடம்?

வாய்ச் சொல் ஏதுமின்றி நாம் அந்த நிமிடங்களில்தான் எத்தனை யுகங்களுக்கான கதைகள் பேசினோம்?

90 நாட்களுக்கு முன்னால் நான் கையசைத்த அந்த விநாடியில் தொற்றியதா உன்னையும், என்னையும் ஒரு பசப்பு.? அதனால்தான் நான் தவித்தேனா? அதைத்தானா இப்போது உன் உடல்மொழியும் சொல்கிறது? பரவி வேர்பிடித்த அந்தப் பசலையில் இருந்து மீண்டெழத்தானா நமக்கு இத்தனை நிமிடங்கள்?

உறவுகள்தான் எத்தனை மெல்லிய இழைகளால் பின்னப்பட்டிருக்கின்றன... நெருங்கியிருக்கையில் ஆழ அமிழ்ந்தும், விலக விலக மேலெழுவதுமாய் ஒரு மின்னிழையைப் போன்ற ஒரு தவிப்பு. அறிவு இவ்வுலகை ஆட்சி செய்யவில்லை. அறிவு மனிதத்தைப் பிழைத்திருக்கச் செய்திருக்க முடியாது. உணர்வுகள்தாம் நம்மைப் பல்கிப் பெருகியிருக்கவும், நெடும் வரலாற்றை நோக்கி வழி நடத்தியிருக்கவும் செய்திருக்கவேண்டும் இல்லையா?

.
(ஜனவரி’12 ‘பண்புடன்’ இணைய சிறப்பிதழில் வெளியான பத்தி)
.

மெரினா -விமர்சனம்

2012-02-05T12:07:00.003+05:30

எளிமையான கதை, கதைக்கு முக்கியத்துவம் இல்லாமை- இவற்றைத்தான் நாம் பொதுவாக ’படத்தில் கதையே இல்லை’ என்று அங்கலாய்ப்பதுண்டு. ஆனால் உண்மையில் கதையே இல்லாமல் ஒரு படம் இருக்கமுடியுமா? சமீபத்தைய ‘எங்கேயும் எப்போதும்’ படத்தின் கதையம்சம் கேள்விக்குரியது. அதில் கூட இரண்டு கிளைக் கதைகளை, அதுவும் அழகிய காதல் கதைகளாக எடுத்துக்கொண்டு நாசூக்காக படத்தின் கதையாகவே நம்பவைத்துவிட்டார்கள். சாம் ஆண்டர்சன், டாக்டர் சீனிவாசன் போன்றோர் படங்கள் கூட பிற விஷயங்களில்தான் கொஞ்சம் கோளாறாய் இருக்குமே தவிர, ஒரு அடிப்படையான கதை என்ற ஒரு விஷயத்தை நேர்மையாய் செய்திருக்கத்தான் செய்வார்கள்.

ஆனால் நான் பார்த்தவரை கதையே இல்லாமல், அது எதற்கு என்ற அலட்சியத்துடன் எடுக்கப்பட்ட முதல் தமிழ்ப்படம் ’மெரினா’வாகத்தான் இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். மெரினா கடற்கரைக்கு நாம் ஒரு வாரம் தொடர்ச்சியாக போய்வந்தால் என்னென்ன நம்மால் காணமுடியுமோ.. அவற்றை எந்த ஒரு உணர்வோட்டமும் இல்லாமல் காட்டியிருக்கிறார்கள். அதில் நகைச்சுவையோ, சிறார்கள் குறித்த கவலையோ, வாழ்க்கைப் போராட்டமோ, மனதைத் தொடும் நிகழ்வுகளோ.. ஏன் யதார்த்தமோ கூட இல்லை. ஒரு சிறுவன் தன்னந்தனியாக கடற்கரையில் சுற்றித்திரிந்து அங்கே ஒரு தொழிலைச்செய்ய முயல்கிறான் என்பதை நினைத்துப்பார்த்தாலே நமக்குக் கதிகலங்குகிறது. ஆனால் அது படத்தில், எந்தப் பொறுப்புமில்லாமல் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.

சிவகார்த்திகேயன் எளிதில் மக்கள் மனதுக்கு நெருக்கமாகும் முகம் கொண்டவர். அவரது ஸ்பாண்டேனியஸ் தமிழகம் அறிந்தது. அவர் குறித்த எதிர்பார்ப்பு அதிகமாக இருந்தது. அதை பூர்த்தி செய்யும் வாய்ப்பு அவருக்கு வழங்கப்படவில்லை என்பது துர்லபம். சரியான படங்களைத் தேர்வுசெய்தால், நல்ல விஷயங்களில் கொஞ்சம் பயிற்சி செய்துகொண்டால் எளிதாக யாரும் அடையமுடியாத உயரம் தொடுவார் என்று தோன்றுகிறது.

இசையைப்பற்றிய அறிவில்லாத எனக்கே இவ்வளவு மகா மட்டமான ஒரு பின்னணி இசை இதற்கு முன் எந்தப்படத்திலும் வந்திருக்குமா என்று தோன்றவைத்த படமும் இதுதான். பாடல்களைப் பற்றிச்சொல்லவே வேண்டியதில்லை. ஒளிப்பதிவு படத்துக்குத் தேவையான நியாயத்தைச் செய்யவில்லையோ என்று முதலிலும், பின்பு இந்த படத்துக்கு இது அதிகம்தான் என்றும் தோன்றியது.

ஒன்றிரண்டு இடங்களில் நகைச்சுவை மற்றும் வசனங்களுக்காக மட்டுமே மொத்த படத்தையும் என்னால் பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை.

சுசீந்திரனை அந்த திட்டு திட்டினேனே, ராஜபாட்டை படத்துக்காக.. அவரைக்கூட மன்னிக்கலாம் போல. அவருக்காவது பட்ஜெட், பெரிய ஹீரோ, நிறைய குறுக்கீடு, காம்ப்ரமைஸ், நேரமின்மை என்று பல காரணங்கள் இருந்திருக்கலாம். சொந்த பட்ஜெட், முழு சுதந்திரம், அறிமுக நடிகர்கள் என இருந்தும் பாண்டிராஜ் செய்தது அநியாயம். ‘மெரினா’வின் இயக்குனர் பாண்டிராஜ் என்றால், ‘பசங்க’வின் இயக்குனர் என்ற போர்வைக்கு அடியில் இருந்தவர் அவர்தானா என்று நாம் தாராளமாக சந்தேகிக்கலாம், அதில் தவறொன்றுமில்லை.

சீக்ரெட்ஸ் ஆஃப் தி உடல்மொழி

2012-01-07T23:54:00.003+05:30

சென்னை புக்ஃபேர்- 2012

கடந்த 05.01.12ல் துவங்கிய 35வது சென்னை புத்தகக் கண்காட்சி சிறப்பாக நடந்துகொண்டிருப்பதை அறிவீர்கள். புத்தக விரும்பிகள் மறக்காமல் சென்று வாருங்கள். நான் கடந்த 12 வருடங்களாக தவறாது சென்று வந்திருக்கிறேன். இன்றும் போய் வந்தாயிற்று. ஒவ்வொரு ஆண்டும் விழாவின் பிரம்மாண்டம் அதிகரித்துக்கொண்டே செல்வதை தவறாது சென்று வருபவர்கள் உணர்வார்கள். இந்த முறை உச்சம் என்றே சொல்லலாம். ஏராளமான ஸ்டால்கள், கோடிக்கணக்கில் புத்தகங்கள் என்று பிரமிப்பு கொஞ்சம் அதிகம்தான். அத்தனை தெருக்களையும் நடந்து கடப்பதற்கே ‘அக்கடா’ என்று ஆகிவிட்டது.. அப்படியிருக்க நிதானமாக புத்தகங்களை தேடிப்பிடித்து, புரட்டிப்பார்த்து வாங்குவது சாத்தியமா என்பது கேள்வியே. புத்தகங்களை வாங்குவோர் என்னவோ குறைவாக இருப்பதாகத் தெரிந்தாலும் கூட்டத்துக்கு மட்டும் குறைவே இல்லை. மூச்சு முட்டுகிறது. பீச், பார்க்குகள் என்று எத்தனை நாட்கள்தான் செல்வது.? இது மாதிரி செலவில்லாத பிக்னிக் ஸ்பாட் கிடைத்தால் மொய்த்துத் தள்ளிவிட ஒரு வர்க்கமே காத்திருக்கிறது. அதோடு டிராஃபிக்... கொடுமை.

போகலாம் என்று ஐடியா இருப்பவர்கள் தயவுசெய்து சனி, ஞாயிறுகளில் போகாதீர்கள். கூடவே மறந்தும் மனைவிகள், புள்ளை குட்டிகளை அழைத்துச் சென்றுவிடாதீர்கள். அது உங்களுக்கும் நல்லதல்ல, ஊருக்கும் நல்லதல்ல. புக் ஃபேர் ஒன்றும் சுற்றுலாப் பொருட்காட்சியோ, பிக்னிக் ஸ்பாட்டோ அல்ல. பெண்கள் தாராளமாக போகலாம். பெண்களை அழைத்தும் போகலாம். நான் வேண்டாம் என்று சொல்வது மனைவியரைத்தான். வித்தியாசம் புரிகிறது அல்லவா? அப்புறம் சண்டைக்கு வரப்போகிறீர்கள்.!

உருப்படியாகப் பார்த்தது. ஸ்டால் எண் 372. முத்து காமிக்ஸ். அவர்கள்தான் வரவேற்பை எதிர்பார்த்திருக்கமாட்டார்கள் போல. ஏதாவது பெட்டிக்கடையில் ஒரு ஓரத்தில் வருடக்கணக்கில் தொங்கிக்கொண்டே கிடக்கும் 10 ரூபாய் காமிக்ஸை பார்த்து அதற்கான காலங்கள் போய்விட்டதோ என்று தோன்றியிருக்கிறது. போய்விட்டதுதான் என்பது உண்மைதான். ஆனால் என்னைப்போன்ற 30த் தாண்டியவர்கள் தங்கள் பால்யத்தை மீட்டெடுக்கும் முயற்சியில், ஆசையில் இதுபோன்ற வேலைகளில் ஈடுபடுகிறார்கள் என்று நினைக்கிறேன். 900 ரூபாய் மெகா பண்டல்கள் உட்பட கடையையே காலி செய்துவிட்டார்கள். மிஞ்சிய கடையில் எதை வைப்பது எனத் தெரியாமல் கடைக்காரர்கள் இருந்த ஒன்றிரண்டு பண்டல்களை அவிழ்த்து, சீட்டுக்கட்டை கட்டாக வைக்காமல் ஒவ்வொரு சீட்டாக வைப்பது போல நிரப்ப முயற்சித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அவற்றையும் கூட ஒரு தெரு சுற்றி வந்து பார்ப்பதற்குள் மக்கள் காலிசெய்துவிட்டார்கள். வருகிறவர்களிடமெல்லாம் இதோ அடுத்த பார்சல் வந்துகொண்டிருக்கிறது, வந்துகொண்டிருக்கிறது என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

பதிவர்களை ஊக்குவிக்கும் பொருட்டு பதிவர்ஸ் புக்ஸை வாங்கலாம்னு பார்த்தேன். கொஞ்சம் வாங்கிக்கொண்டு ‘பட்டாம்பூச்சி’ ஸ்டாலுக்குச் சென்றேன். செல்வேந்திரனின் ‘முடியலத்துவம்’ இருக்கான்னு கேட்டேன். ஒருவர், ‘என்ன பதிப்பகம்?’ என்றார். ‘யோவ், உங்க பதிப்பகம்தான்யா..’ என்று நான் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் போதே உள்ளிருந்து இன்னொருவர் ஓடிவந்து, ‘சார், வந்ததே 50 காப்பிதான் சார், போய்டுச்சு, ஈவினிங் வந்துடும்’னார். ’என்ன.. ஓவர் பில்டப்பாக இருக்கிறதே..’ என்று சந்தேகப்பட்டுக்கொண்டே வெளியே வந்தேன். ஹிஹி.

*******

உடல்மொழியின் ரகசியங்கள்

டிஸ்கவரி, ஹிஸ்டரி போன்ற ஆங்கிலச்சேனல்களின் தமிழ் ஒளிபரப்பு வந்ததில் இருந்து நல்லவேளையாக இந்த தமிழ்ச்சானல்களிடமிருந்து தப்ப முடிந்திருக்கிறது. நெட் போக மற்ற டிவி நேரங்களில் இப்போதெல்லாம் இவையும் இரண்டு ஆங்கில மூவி சேனல்கள் மட்டுமே. இந்தச் சேனல்களில் ஒரு பிரச்சினை என்னவென்றால் மீண்டும் மீண்டும் ரிப்பீட்டு போட்டு சாகடிப்பார்கள். கொஞ்சம் போரடிக்கிற சில நிகழ்ச்சிகளும் கூட இருக்கும். ஆனால் எக்ஸலண்டான நிகழ்ச்சிகளைக் காணவேண்டுமானால் அவ்வப்போது இவற்றை மேய்ந்துகொண்டேயிருக்கவேண்டும். அப்படியான சமீபத்திய ’ஹிஸ்டரி’ நிகழ்ச்சி ஒன்று ‘டாப் ஷாட்’ உலகின் தலைசிறந்த துப்பாக்கி வீரர்கள் சிலரிடையே நடந்த ஒரு துப்பாக்கி சுடும் போட்டி. கேம் ஷோக்களின் உச்சம் எனலாம்.

இன்றைக்கு ஒரு நிகழ்ச்சியைப் பார்க்க நேர்ந்தது. ‘சீக்ரெட்ஸ் ஆஃப் தி பாடிலேங்குவேஜஸ்’. இப்படி அருமையான நிகழ்ச்சிக்கான கருக்கள் இவர்களுக்கு மட்டும் எப்படி கிடைக்கிறது? பாடி லேங்குவேஜஸில் இருக்கும் ரகசியங்கள் பற்றிய அறிவியல். அந்தக்கால நிக்ஸன், கென்னடி, ஸ்டாலின் துவங்கி இப்போதைய ஒபாமா, டோனி ப்ளேர் வரைக்கும் உலக அரசியல் தலைவர்கள், சினிமா விஐபிகள் போன்றோர் பொது மேடைகளில், நிருபர்களின் முன்னால் எப்படி நடந்துகொண்டார்கள்? ஒன்றுக்கு மேற்பட்டவர்கள் இருக்கும் போது தங்களை முன்னிறுத்திக்கொள்ள என்ன செய்தார்கள்? பொய்களை சொல்லமுடிந்திருக்கிறதா? சிக்கலான தருணங்களை, நிருபர்களின் கேள்விகளை எப்படி சந்தித்தார்கள் என்பது பற்றிய சுவாரசியமான தொகுப்பு. விஐபிக்கள் மட்டுமல்லாமல் வேறு தளங்களிலும் மனிதர்கள் எப்படி நடந்துகொண்டார்கள் என்பது பற்றியும் தொகுப்பு பேசியது. உதாரணமாக, யுஎஸ்ஸில் ஒரு பெண் டிவிக்கு மிகுந்த சோகத்துடன் பேட்டி தருகிறார். தன் குழந்தைகள் காணாமல் போய்விட்டனர். அவர்களை கண்டுபிடித்துத் தரவேண்டும் என்று அழுகிறார். ஆனால் உண்மையில் அவர்தான் அவரது குழந்தைகளையே கொலைசெய்த குற்றவாளி. சில மணி நேரங்களிலேயே கண்டுபிடிக்கப்படுகிறார். சந்தேகத்துக்கான துவக்கமாக இருந்தது, அவரது உடல்மொழியும், முகபாவனைகளும். எவ்வளவு சிறப்பான நடிப்பாக இருந்தாலும் மைக்ரோ எக்ஸ்பிரஷன்ஸ் அது நடிப்பு என்பதைக் காட்டிக்கொடுத்துவிடுகிறது.

******

சுபா அப்டேட்

சுபா ஹோம் ஒர்க் எழுதிகிட்டிருந்தான். ரமா மாடிக்கு துணி காயப்போட போயிருந்தார்.

நான் (ரமாவுடன் பேச்சுவார்த்தை 2 நாட்களாக தோல்வியில் இருந்தது) : அம்மாகிட்டப் போய் டீ போட்டுத்தரச்சொல்லு.. போ

சுபா (சமாதான தூதுவர் ஆகுமளவு தயாராகிவிட்டார்) : மாடில போய் ட்ரெஷ் காயைவைக்க போயிருக்காங்க. அங்க போய் சொல்லணுமா?

நான் : ஆமா, போ.. போய் நம்ப ரெண்டு பேருக்கும் வேணும்னு சொல்லு.

சுபா : அப்பன்னா ஷேரி.. போய் சொல்லிட்டு வரேன் என்ன.. அதுரைக்கும் ஒரு நிமிஷம் வெய்ட் பண்ணுங்க என்ன.. இத (ஹோம் ஒர்க் நோட்) ஒண்ணும் பண்ணிடாதீங்க என்ன.. எதும் கிறிக்கிறாடதீங்க என்ன.. பாத்துக்குங்க என்ன..

(எதச்சொன்னாலும் ஒருநிமிஷம் வெயிட் பண்ணுங்க என்ன..ன்னு சொல்லிட்டுப்போவான். இன்னிக்கு ஹோம் ஒர்க் நோட்டுல கிறுக்கிடாதீங்களாம். முடியல.)

போய்ட்டு வந்து..

சுபா : டீத் தூளு இல்லேயாம்.

நான் : (கொஞ்சம் எரிச்சலில்) அப்ப கடலை மாவை வச்சு போடச்சொல்லு.

சுபா : மாவா? கலல மாவா? அப்பன்னா ஷேரி. போய் சொல்லிட்டு வாரேன் என்ன.. ஒரு நிமிஷம் வெய்ட் பண்ணுங்க என்ன..

*******

நேசம்- புற்றுநோய் விழிப்புணர்வுப் போட்டிகள்

நேசம் அமைப்பும், யுடான்ஸும் நடத்தும் ‘புற்றுநோய் விழிப்புணர்வு’ போட்டிகள் அறிவிக்கப்பட்டுள்ளன. கதைகள், கட்டுரைகள், குறும்படங்கள். இணைய உலக வரலாற்றிலேயே மிக அதிக பரிசுத்தொகை என்று நினைக்கிறேன். 40000 ரூபாய்க்கும் அதிகமாக. பரிசுத்தொகையை விடவும் போட்டிகளின் நோக்கம் போற்றுதலுக்குரியது. அந்த வகையிலும் இது மிகவும் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. அனைவரும் கலந்துகொண்டு சிறப்பியுங்கள்.

விபரங்களுக்கு இங்கே க்ளிக்குங்கள்.

ஷெரீன் -2

2012-01-05T21:22:00.000+05:30

ஷெரீன் -1

---------

ஷெரீன் -2

அலிஃப் இல்லையானால் இதெல்லாம் சாத்தியமேயில்லை. இது மாதிரி திட்டமிடுதலில் மட்டுமல்ல, திட்டமிட்டபடி எல்லாவற்றையுமே நடத்தியும் காட்டுவான் அவன். வியாழன் மாலையே கிளம்ப வேண்டியதாக திட்டமிட்டான். டெஸ்டினேஷனை விட ரோட் ட்ரிப்தான் மோட்டிவ். வெள்ளி, சனி இரண்டு நாட்களும் ஊட்டி. வெள்ளிக்கிழமை இரவு, கேம்ப் பையர். சனிக்கிழமை மாலை கிளம்பினால் இரவோடிரவாக சென்னை வந்துவிடலாம். சென்னையில் இருந்து ஒரு கார். அலிஃபோட ஃபோக்ஸ்வேகன் ’வெண்டோ’ ரொம்ப வசதி. டிக்கியில் மட்டுமே இரண்டு பேர் படுத்துக்கொள்ளலாம். அதில் அலிஃப், விஜய், ஜீடி என சரியாக மூன்று பேர். கிஷோர் சொன்னதுபோல டெல்லியிலிருந்து சரியான நேரத்தில் வந்துவிட்டானானால் நான்காவது நபர். ஒரு கார், அதுவும் தாராளம். கார் ஓட்டப்போகிறவன் மது அருந்தக்கூடாது. ஸ்ட்ரிக்டாக முதல் விதியை போட்டுவிட்டான். மற்ற கிராக்குகள் என்ன வேண்டுமோ செய்துகொள்ளலாம். ப்ரவீன் தவிர்க்கமுடியாத அலுவலக வேலை, வரமுடியாது என்று தெளிவாக சொல்லிவிட்டான். அவன் பெரிய இடம். அவனை வற்புறுத்தமுடியாது. அதோடு அவன் சொன்னால் சொன்னபடி நடப்பவன்.

கோவையிலிருந்து சுகுமார் மட்டும். பஸ்ஸில் வந்துவிடுகிறேன் என்று சொல்லிவிட்டான். ஈரோட்டில் பிரசாத். கொச்சியில் இருந்து சிவா, ஒய்ஃபோட தங்கச்சிக்கு வளைகாப்புடா, வரமுடியாதுடா.. புரிஞ்சுக்கோங்கடா ப்ளீஸ் என்று சொல்லிவிட்டான். பெங்களூரில் இருந்து சண்முகம் தனியாக காரில் வரவேண்டும், அவன் வரும் வழியில் பிரசாத்தையும், சுகுமாரையும் பிக்கப் செய்துவிட்டானானால் பிரச்சினை தீர்ந்தது. அதோடு இரண்டு நாட்களுக்குத் தேவையான மதுவகைகளை வாங்கி வருவதும் அவன் பொறுப்பு. அவன் பெங்களூரே என்பதால், கூடுதலாக ஒய்ஃபும், குழந்தைகளும் ஊருக்குப் போயிருப்பதால், ஊட்டி இல்லாமல், பெங்களூருக்கு ட்ரிப்பை மாற்றினால் அவன் வீட்டிலேயே தங்கிக்கலாம் என்று சலுகை வேறு தந்தான். ஆனால் ஊட்டி என்றே முடிவானது.

மலேஷியாவிலிருந்து ராஜீவும், யுஎஸ்ஸிலிருந்து தினேஷும் வரமுடியாத சூழலில் ’என்னடா ட்ரிப் பிளான் பண்றீங்க? அதெல்லாம் மார்ச்ல நாங்க வர்றப்போ பாத்துக்கலாம்.. கேன்சல் பண்ணுங்க’னு மெயிலில் வம்படி செய்துகொண்டிருந்தார்கள். ஆகவே பதினொரு பேர் கொண்ட அந்த கும்பலிலிருந்து கடைசியில், ஏழு பேர் டூருக்கு வருவது முடிவானது. இணையம் இணைத்த இந்தக் குழுவின் உறுப்பினர்கள் ரசனை தவிர்த்து எல்லா விஷயத்திலும் ஏற்றத்தாழ்வுகளில் சிக்கியுள்ளவர்களே. ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு விதமான ஃபீல்டில் வேலைபார்த்துக் கொண்டிருப்பவர்கள். ஒவ்வொரு தலைமுறைக்கும் ஒவ்வொருவிதமான சிக்கல்கள், ஒவ்வொரு விதமான வடிகால்கள். இந்தத் தலைமுறைக்கு இணையம் தருகிறது அந்த அரிதான ஆறுதலை. ஃபேஸ்புக்கும், ட்விட்டரும் இவர்களை இணைத்தது. ‘டீம்-11’ என்ற குழு ஜிமெயில் இவர்களை பிணைத்தது.

செல்லவேண்டிய இடமாக ஒன்றிரண்டு எதிர்ப்புகளோடு இரண்டாவது முறையாகவும் ஊட்டியே முடிவானது. சண்முகம்தான் ரொம்ப அழுதுகொண்டிருந்தான். ”நான் மட்டும் பெங்களூரில் இருந்து தனியே ட்ரைவ் பண்ணிக்கொண்டு வரவேண்டும், நீங்களானால் கும்மியடித்துக்கொண்டு வருவீர்கள். அதான் போன வாட்டியே ஊட்டிதானே போனோம். போயிட்டு ரூமை விட்டு வெளியே வரவேயில்லை. கேட்டால் பிக்னிக்காடா வந்தோம்னு விளக்குனீங்க. எப்படியும் ரூமுக்குள்ள உக்காந்து கும்மியடிக்கத்தான் போறோம். அதுக்கு ஊட்டி போனா என்ன? பெங்களூர் வந்தா என்ன? எல்லாக் கழுதையும் ஒண்ணுதான். மரியாதையாக இங்க வாங்கடா..” என்றான்.

“அப்படிப்பாத்தா சென்னைதான் மெஜாரிடி. இங்கே ஈஸியார்ல ரூம் போட்டு கும்மலாம்தான். அதெல்லாம் முடியாது, ஊட்டின்னா ஊட்டிதான்.. போனவாட்டி அந்த ரிஸார்ட் சூப்பரா இருந்தது.” இது ஜீடி.

இவ்வாறாக ஊட்டி என முடிவு செய்து முதல் நாளே பேப்பர் பிளேட்ஸ், பெரிய சைஸ் வாட்டர் கேன், பெட்ஷீட்ஸ், ஸ்நாக்ஸ், கூல்ட்ரிங்க்ஸ்.. ஊறுகாய் பாட்டிலைக்கூட விடாமல் கச்சிதமாக லிஸ்ட் போட்டு பொதுவான ஐட்டங்களை பேக்கப் செய்து காரில் எடுத்துவைத்துவிட்டான் அலிஃப். மாலை 4 மணிக்கு கிளம்பவேண்டியதுதான் பாக்கி.

மதியம் ஒரு மணிக்கு ’டீம்-11’க்கு ஒரு மெயிலைத் தட்டினான் விஜய்.

IVijay

4 Jan (2 days ago)

to Team-11

நேத்திக்கு கொஞ்சம் பிஸியா இருந்தேன். அதான் லைனுக்கு வரலை.

சண்முகண்ணா சொல்றாமாதிரி ஒய் நாட் பெங்களூர்?

ஐ திங்க் ஊட்டி இஸ் போர்.

கொச்சின் சிவா

4 Jan (2 days ago)

to Team-11

ஐ திங் டூரே வேஸ்ட். எல்லாவனும் ஊட்ல பொத்திகினு கிடங்க.
:))))))))))))))

IVijay

4 Jan (2 days ago)

to Team-11

யோவ். போய்யா.. :))))

கொச்சின் சிவா

4 Jan (2 days ago)

to Team-11

மைனர் மாமா, இவன் ஏதோ சொல்றான், என்னான்னு கேளு.

கொச்சின் சிவா

4 Jan (2 days ago)

to Team-11

எங்க போனானுங்க? ஒருத்தனையும் காணோமே..

தினேஷ்

4 Jan (2 days ago)

to Team-11

இவனுங்க என்னாதான் முடிவு பண்றாங்கனு ஒளிஞ்சி உக்காந்து பாக்கப்போறேன்.

மாமா, இவனுங்க போகமாட்டானுங்கன்றேன் நான். இன்னா பெட்டு?

கொச்சின் சிவா

4 Jan (2 days ago)

to Team-11

அபப்டில்லாம் இல்ல மச்சி. அலிஃப் மச்சான் ஒரு காரியத்த பிளான்
பண்ணினான்னா..
..
..
..

ரத்தம் பாக்காம விடமாட்டான்.

கி. சண்முகம்

4 Jan (2 days ago)

to Team-11

Good Viji. I'm in a meeting. pl decide as banglore. il b back in an hr.

Alif Rahman

4 Jan (2 days ago)

to Team-11

நேத்திக்கு அவ்ளோ பேசுனோமே? எங்க **ங்கப் போனே? உங்களையெல்லாம் வச்சி

கொல கூட பண்ணமுடியாது. என்னவோ பண்ணித் தொலைங்க.

வண்டி கிளம்புறதுக்கு முன்னயாவது முடிவு பண்ணித்தொலைங்க.

ரிஸார்ட் வேற புக் பண்ண்யிருக்கேன். கான்ஸல் பண்ணனும்.

IVijay

4 Jan (2 days ago)

to Team-11

இல்லண்ணா, சண்முகம் தனியா ட்ரைவ் பண்ணனும்ல. நாம அவரு இடத்துல

இருந்து திங்க் பண்ணிப்பாக்கணும்ணா. அதோட பெங்களூர் கிளைமேட்

செமையா இருக்குதாம் இப்ப. அதோட அண்ணியும், குழந்தைங்களும் ஊருக்கு

போயிருக்காங்கன்றாரு. ஹோட்டல் செலவு முழுசும் மிச்சமாகும்.

4 Jan (2 days ago)

to Team-11

அதெல்லாம் ஒண்ணியும் வேணாம். பிளான்படி ஊட்டி போவோம். கன்பீஸ்
பண்ணாதீங்க. மைண்ட் செட்டாயிட்டேன்.

கிரேட் ராஜீவ்

4 Jan (2 days ago)

to Team-11

எஞ்சாய் மச்சீஸ்..

4 Jan (2 days ago)

to Team-11

கடுப்பேத்தாத மச்சி. ஓடிப்போயிரு.

Alif Rahman

4 Jan (2 days ago)

to Team-11

இது மாதிரி போட்டோஸ்லாம், தனிமெயில்ல டேக் வச்சு போடுங்கன்னு
இதோட பல தடவை சொல்லியாச்சு. ஆபீஸ்ல வச்சு பார்க்கும் போது
சிக்கலாவுது. டென்ஷன் பண்ணாதீங்க.

கிஷோர்

4 Jan (2 days ago)

to Team-11

சூப்பர்டா விஜி. நானும் அதைத்தான் சொல்லணும்னு நினைச்சிகிட்டிருந்தேன்.

எனக்கு பெங்களூர்ல ஒரு வேலை இருக்கு. சொன்னா கோச்சுப்பானுங்களேனு

யோசிச்சிகிட்டிருந்தேன்.

ப்ளீஸ்டா யோசிங்கடா. ஜீடிக்கும், சுகுமார்க்கும் தவிர வேற ஒருத்தனுக்கும்

அப்ஜக்‌ஷன் இருக்கதுனு நினைக்கிறேன். சொல்லப்போனா சுகுமார் மட்டும்தான்

அனெக்ஸ்பெக்டடா டென்ஷனாவணும். ஜீடிக்கு என்ன கொள்ளை.?

பெங்களூரே போலாம்டா

சுகுமார் கிருஷ்ணமூர்த்தி

4 Jan (2 days ago)

to Team-11

Ivanunga ennaikki uruppadiya oru kariyaththa panniyirukkaanunga? tension Avurathukku?

I go with majority. seekram sollith tholainga..

Sent from my iPhone

தினேஷ்

4 Jan (2 days ago)

to Team-11

என்னா மாமா, இவனுங்க போயிருவானுங்க போலத் தெரியுதே..
:))))))))))))))

4 Jan (2 days ago)

to Team-11

என்னவோ பண்ணித் தொலைங்க.. அலிஃப், என்ன சொல்ற?

Alif Rahman

4 Jan (2 days ago)

to Team-11

போய்த் தொலையுது. பிளான் ஃப்ரீஸ்ட். பெங்களூரே போயித் தொலைவோம்.

வேற ஏதும்னா போனுக்கு வாங்க. கிஷோர் எத்தனை மணிக்கு சென்னையில
இருப்பே? விஜி, ஜீடி.. நாம கிண்டியில மீட் பண்ணுவோம். போனுக்கு வாங்க..

கொச்சின் சிவா

4 Jan (2 days ago)

to Team-11

சுபம். :-)))

சுகுமார் கிருஷ்ணமூர்த்தி

4 Jan (2 days ago)

to Team-11

Ok. Then I'l pick-up Prasath.

Sent from my iPhone

தினேஷ்

4 Jan (2 days ago)

to Team-11

அடாடா.. சப்புனு போச்சே மாமா.

______________________________________________________________________________________________

விஜய் போனை எடுத்தான். ஒரு SMSஐ வேகமாக டைப் செய்தான்.

“Plan confirmed. Up- tomrow eve by Jet Konnect 3.50 from chennai and Down by
Spice jet 9.55 from Bangalore. I'l call u just b4 leaving.. Missing u.."

ஷெரீன் நம்பரைத் தேடிப்பிடித்து பொருத்தி ‘செண்ட்’ பட்டனை அழுத்தினான்.

--தொடரும்.

ஷெரீன் -1

2012-01-03T23:27:00.001+05:30

கொல்கத்தா, சால்ட்லேக் சிட்டியின் இரண்டாவது செக்டர். முழுவதும்கண்ணாடியினாலேயே கட்டப்பட்டதோ என்று வியக்கவைக்கும் முகப்பைக் கொண்டிருந்ததுஅந்தக் கட்டிடம். அதனுள்ளே ஷெரீன் நுழையும் போது மணி காலை 8.20. தாமதமாகிவிட்டதால்ஏற்பட்ட ஒரு சின்ன எரிச்சல் அவள் முகத்தில் இருந்தது. அது போன்ற சின்ன எரிச்சல்,கோபமெல்லாம் அவளது அழகைக் குறைத்துவிட முடியாதபடிக்கு பேரழகியாக அவள் இருந்தாள்.ப்ளூ ஜீன்ஸும், இறுக்கமான வெண்ணிற டாப்ஸும், இந்த டிஸம்பர் குளிருக்கு ஆண்களைப்போன்ற ஒரு செக்டு ஜெர்கினும் அணிந்திருந்தாள். ஜெர்கினின் ஸிப் முழுதும் திறந்தேகிடந்தது. அடர்த்தியான கூந்தலை கொஞ்சம் வித்தியாசமாக மூன்று இடங்களில் இறுக்கமாக கிளிப்பிட்டுஅடக்கியிருந்தாள். செதுக்கியதைப் போன்ற மூக்கு, இதழ்கள். வேறு மேக்கப்எதுவுமில்லாவிட்டாலும், ஒருமுறை பார்த்தவர்கள் அவளை மறுமுறை பார்க்காமல் தப்பிவிடமுடியாதபடி செய்துகொண்டிருந்தன அவளது கண்கள். அவை மட்டுமே கொஞ்சமாய்மையிடப்பட்டிருந்தன. அவள் தென்னிந்தியாவில் பிறந்த தேவதை என்பதை அந்த வட்டமுகமும், மாநிறமும் தயக்கமாய் பறைசாற்றிக்கொண்டிருந்தன.

தாமதமாகிவிட்ட பரபரப்பில் வேகமாக மெயின் எண்ட்ரி டோரில் கார்டை ஸ்வைப் செய்துவிட்டு விறுவிறுவென முதல் மாடியிலிருந்த அவளது கேபினை அடைந்தாள். சில ‘ஹாய்’, சில ’குட்மார்னிங்’களை எதிர்கொண்டவாறே அவளது இருக்கையில் அமரப்போனவள் சற்றுவலப்புறம் திரும்பி பார்ப்பதைப்போல தெரியாமல் மேனேஜர் கேபினைப் பார்த்தாள்..“யப்..” என்று வாய்விட்டுச்சொன்னவள், மெலிதாக ’தேங்க் காட்..’ என்றவாறே லாப்டாப்பை எடுத்துஅதனிடத்தில் பொருத்தி லானில் கனெக்ட் செய்தாள்.

“என்ன இன்னைக்கு மட்டம் போட்டுட்டேயோனு நினைச்சேன்..” பக்கத்து இருக்கையின் மகேஷ். இவளைத் தவிர்த்து இவளதுடிபார்ட்மெண்டிலிருக்கும் ஒரே தமிழன்.

“நீ வேற கடுப்பேத்தாத. ரூட் 3யில என்னை பிக்கப் பண்ணாம வந்துட்டானுங்கமடையனுங்க.. டாக்ஸியில வர்றேன்..” எழுந்தவள் அங்கிருந்துமூன்றாவது கேபினருகே நின்றுகொண்டிருந்த ஒரு பெண்ணையும், ஒரு ஆணையும் நோக்கி, “ஒருட்டூ மினிட்ஸ் வெயிட்பண்ண முடியாதா? யாரு கிறிஸ்தானே அப்படிப் பண்ணினது? வச்சுக்கறேன் அவனை..” என்று பொய்க்கோபத்தில் கத்தினாள்.இவளது சத்தத்தில் இடையிலிருந்து ஒன்றிரண்டு பேர் கவனம் கலைந்து சிரிக்க, அவர்கள் சற்றுதூரத்தில் இருந்ததால் பதிலுக்கு கத்தாமல், ‘ஸாரிபா..’ என்பது போல கண்களாலேயே சைகை காண்பித்துவிட்டுஅவர்களின் பேச்சை தொடர்ந்தனர்.

“சரி அதை விடு. பிஎஸ் வந்தாச்சா? சீட்டுல காணோம்”

“அதெல்லாம்வந்தாச்சு. வீக்லி ரிவ்யூவாம். அதுக்குள்ள உள்ள போயிட்டானுங்க..”

“அதானே பார்த்தேன்.அதெல்லாம் என்னைக்கு லீவைப் போட்டுது, நாம நிம்மதியா இருக்க?”

“நமக்கு 10 மணிக்குமீட்டிங்ஹால் புக் பண்ணியிருக்கேன். பிளான்லாம் ரெடிதானே..”

“ரெடியா இருக்கேன்.ஓவர்வ்யூவிலதான் அடுத்த மார்ச் போர்காஸ்ட் கொடுத்தானுங்களா தெரியலை, அதுமட்டும் காலியாஇருக்கு, சமாளிச்சுக்கலாம்..”

“என்ன இன்னிக்கு ஒயிட்டாப்ஸுல ஃப்ரெஷ்ஷா இருக்குற மாதிரி இருக்குது..”

“ஏண்டா எல்லாவனும்ஒரே மாதிரி இருக்கீங்க.. உன் பொண்டாட்டிக்கு போனைப் போடணுமா?”

“வேணாம் தாயி..” கும்பிட்டவன்.. மெலிதாக ‘ஸிப்பைப்போட்டா நாங்க ஏன் கேக்குறோம்?’ என்று முனகினான்.

அவள் சிரித்துக்கொண்டே அலுவலக மெயில்களைத் திறந்து வேகமாக ஒரு பார்வைபார்த்துவிட்டு, உடனே ஜிமெயிலையும் ஓபன் செய்தாள். கடைசியாக நேற்றிரவு செக்பண்ணியது, அதற்குள் ஃபேஸ்புக்கிலிருந்தும், குரூப்களிலிருந்தும், வேறுசிலரிடமிருந்தும் இருபதுக்கும் மேற்பட்ட மெயில்கள் குவிந்திருந்தன. அதில் வேகமாககண்களை ஓட்டினாள். யெஸ்.. விஜயிடமிருந்து ஒரு மெயில் வந்திருந்தது. அதற்குள்ளாகவேசாட் பாக்ஸ் பாப் அப் ஆகி யாரிடமிருந்தோ ஒரு ’ஹாய்’ வந்தது. வேகமாய் அதைமூடிவிட்டு, ஸ்டேடஸை இன்விஸிபிளில் போட்டுவிட்டு விஜயின் மெயிலை மட்டும்கிளிக்கினாள்..

’Shhhherin,

Got mad since its getting too long to the next meet.Misssss youuu..

-Viji’

சில கிளுகிளுப்பானசம்பவங்கள் நினைவிலாடி உள்ளூர ஒரு பரபரப்பு ஓடியது அவளுக்குள். தட்ஸ் அமேஸிங்.அவளுக்கும் அவனைப் பார்க்கவேண்டும் போல இருந்தது. சென்னை போய் இரண்டு மாதங்களுக்குமேலாகிறது.

அவனுக்கு என்ன பதில் அடிக்கலாம்என்று யோசித்துக்கொண்டிருக்கும் போதே முதுகுக்குப் பின்னால் பிஎஸ்ஸின் குரல் கேட்டது.திரும்பினாள். பாதி மீட்டிங்கில் இருந்து வெளியே வந்திருக்கிறார்.

“யெஸ் பிஎஸ்..”

“தெரிஸ் அன் இம்பார்ட்டண்ட்கஸ்டமர் மீட் அட் பெங்களூர் ஜிஎஃப் பிளாண்ட் டே ஆஃப்டர் டுமாரோ. கேன் ஐ ப்ரொபோஸ்யூ டு அட்டெண்ட் தட் ஆன் பிகாஃப் ஆஃப் மீ. ஐ ஹேவ் சம் அதர் கமிட்மெண்ட்ஸ்..”

கேட்ட தொனியேபோகிறாயா என்பதாக இல்லாமல், ’உடனே கிளம்புறியா’ என்பதாக இருந்தது..

“ஷ்யூர்..”

“தென், பிரிப்பேர்அண்ட் பேக்கப்.. ஐ’ல் கிவ் டீடெயில்ஸ் பைமெயில்” சொல்லிவிட்டு பதிலைஎதிர்பார்க்காமல் மீண்டும் கான்பரன்ஸ் அறைக்குள் போய்விட்டார்.

மகேஷைப் பார்த்தாள். பெங்களூர் போக விருப்பமில்லாதவள் போல சற்றே போலியானசலிப்போடு,

“இவனுங்களுக்கு வேற வேலையில்ல.. அங்க போ, இங்க போன்னு.. நினைச்சாகிளம்பிடணும். முன்னாடியே சொல்லித் தொலைக்கிறதுக்கென்ன? நமக்கு மட்டும்கமிட்மெண்ட்ஸ் இருக்காதா?”

”அட.. இங்க உக்காந்துதேய்க்கிறதுக்கு எங்கனா வெளியே போனா ஒரு ரிலீஃப்தானே.. அதுவும் அவன் போக வேண்டியவேலைங்கிறான். அப்படின்னா ஒரு புண்ணாக்கு வேலையும் இருக்காது. தலையை காமிச்சிட்டுவரவேண்டியிருக்கும். கிளம்பு, ஜமாய்..”

பின்னர் கிளம்புவதற்குரிய ஃபார்மாலிடிஸைப் பார்க்கத் துவங்கி, அடுத்த ஒரு மணி நேரத்தில் மற்ற வேலைகளையும்முடித்துவிட்டு கிளம்ப ஆயத்தமானாள் ஷெரின்.

பின்பு கஃபேக்குசென்று மகேஷுடன் ஒரு டீயைக் குடித்துக்கொண்டிருக்கும் போதே விஜயிடம் இருந்து SMS வந்தது.

“r ufree”

“wait.. will come online”என்று ஒரு பதிலைஇன்ஸ்டண்டாக தட்டிவிட்டு சீட்டை நோக்கிச்சென்றாள். அதற்குள் எதிர்ப்பட்ட ஆஸாத்,அவளை இடிப்பது போல நெருங்கிவந்து விளையாட்டுக் காட்டிவிட்டு கிசுகிசுத்தான்.

“ஷல் வி கோ அவுட்திஸ் வீக்கெண்ட் ஷெரின்?”

விலகிச்சிரித்துக்கொண்டே ‘ஷ்ஷ்ஷ்..’ என்று காற்றில் கைகளைஅளைந்து, “மூவிங் டுவர்ட்ஸ்பெங்களூர்..” சொல்லிவிட்டு சீட்டுக்குவந்து உட்கார்ந்தாள்.

விடாமல் அவளைத்தொடர்ந்து வந்தவன், சற்று ஏமாற்றமாக.. “யூ ஷ்யூர்.?”

“அட, ஆமாடா..” என்று தமிழில் சொல்லி அவனைஅனுப்பிவிட்டு மெயிலைத் திறந்து சாட்டில் காத்துக்கொண்டிருந்த விஜயைப் பிடித்தாள்.

10:45 me: yes viji?

ivijay: chummaathan. Mailkku reply?Hy u seen that?

me: yaa..

ivijay: ippo enna panre?

me: Office velaiya vituttu unnoda chat pannren?

ivijay: great J jolly mood..

me: enna venum unakku?

10:46 ivijay: ம்னு சொல்லு. இப்பவே கிளம்பி வர்றேன் அங்க. J

me: reel vidatha

ivijay: nijam

me: ok. day after tomrow I’min bangalore. Anga vaa.

ivijay: அடச்சே.. அன்னிக்கு ஆபீஸ்ல ஒரு முக்கியமான மீட்டிங் இருக்கே..

me: thats u L

ivijay : அங்கிருந்து எப்ப கிளம்புவ? அடுத்த நாள் ஈவினிங் வரவா?

me: no. im leaving to kolkatta the next day evening.

10:47 ivijay: great.. L

me: L

10:48 ivijay: ok. Fine. I’l b thereday after tomrow eve. But I’l leave to chennai in the same day night. checkthe flight timings and come to you. Ok?

10:49 me: ok.

கம்ப்யூட்டரை ஷட் டவுன் செய்யும்முன் ஒரு அடிக்‌ஷனைப் போல கை பரபரத்தது. டிவிட்டரை ஓபன் பண்ணினாள்.

என்று டைப் செய்து ’டிவிட்’ பட்டனை கிளிக்கினாள்.

--தொடரும்.

(தொடர்கதை எழுதி ரொம்ப நாளாச்சுதா? அதான் ஒரு ட்ரை. தொடர்னா ரொம்ப நீளமால்லாம் இல்லை, மினி தொடர்தான். 4 அ 5 எபிஸோட்ல முடிச்சுடறேன். கருத்தைச் சொல்லிட்டுப்போங்கோ.!)

சவால் போட்டி : பரிசளிப்பு விழா : விடியோ

2011-12-28T14:01:00.000+05:30

கடந்த 18.12.11 அன்று சென்னை டிஸ்கவரி புக் பேலஸில் நிகழ்ந்த, யுடான்ஸ், ஆதி, பரிசல் இணைந்து நடத்திய 'சவால் சிறுகதைப்போட்டி -2011' வெற்றியாளர்களுக்கான பரிசளிப்பு விழாவின் காணொளித் தொகுப்பு.

விழா பற்றிய கட்டுரையைப் படிக்க இங்கு செல்லலாம்.

பிற்சேர்க்கை :

காணொளியில் ஏதோ கோளாறு காரணமாக 20:13 லிருந்து 21:40 வரை ஐயாராஜசுந்தரராஜன் அவர்கள் பேசுவது தடைபட்டுள்ளது. தடங்கலுக்குவருந்துகிறோம். அதன் பின்பும் கூட‌ ஒன்றுமில்லை. ஒளிப்பதிவாளர் பெயரும்,போட்டோவும் வருகிறது. ஹிஹி.!

மணிக்குட்டி

2011-12-26T15:57:00.000+05:30

லேசா போனடிக்கித சத்தம் கேட்டு அடுக்காளையிலயிருந்து ஓடியாந்து தேடிப்பாத்தேன். தலவாணிக்கி கீழ கிடந்துருக்கு போனு.. அதான் சத்தமே கேக்கல.. எடுத்து யாருனு பார்த்தேன். தெங்காசியிலருந்து தமிழரசி..

“எடி.. தமிழு.. எப்பிடியிருக்க? அத்த எப்பிடியிருக்கு?”

“எல்லாரும் நல்லாயிருக்கம் மயினி. நீங்க எப்பிடியிருக்கீங்க.?”

“எனக்கென்ன, நல்லாத்தான் இருக்கேன். என்ன திடீல்னு போனு? ஒரே அலுவசியமால்லா இருக்கு?”

“ஒண்ணுமில்ல மயினி, சும்மாதான்..””

“அட, பரவால்ல.. சும்மா சொல்லு.. விசியமில்லாம கூப்புடமாட்டியே நீயி””

“நல்ல விசியம்தான் மயினி. +2வுல நா எடுத்த மார்க்குக்கு கோட்டாவுல எனக்கு இன்ஜினியங் சீட்டு கிடச்சிருக்கு. ஃபீஸ் மட்டும் கட்டுனாப் போதும். நானாவது படிச்சு நல்லா வரணும், அம்மாவ பாத்துக்கணும் நினைக்கேன்.. அம்மாதான் படிச்சது போதும்னு போட்டுப் பிடிவாதம் பிடிக்கா.. நீங்களாவது கொஞ்சம் சொல்லுங்க மயினி..” தமிழரசியோட குரல் அழுவத மாதிரி ஆயிப்போச்சு.

“அதுக்கு ஏம்டி அழுவுற? நம்ப குடும்பத்துல பெயிலாவாம படிக்கிததே பெரிய அதிசயம். நீ நல்லா படிச்சி காலேஜிக்கிப் போனா நல்லதுதான.. நீ கவலப்படாத, அத்தக்கிட்ட போனக் குடு, நா பேசுதேன்..”

நா சின்ன வயசுல லீவுக்கு தெங்காசிக்கு தொரச்சியத்த வீட்டுக்கு அடிக்கடி போவேன். மாமா செத்துப்போனப்பொறம்தான் குடும்பம் கொஞ்சம் நொடிச்சிப்போச்சி. இருந்தாலும் தொரச்சியத்த நல்ல வலுவான ஆளு. ரெண்டு பொண்ணுகள வச்சிகிட்டு ஒருவழியா தனியாவே அதுகள படிச்சி ஆளாக்கிட்டா. அதுலயும் தமிழரசி படிப்புல நல்ல கெட்டிக்காரி. இப்பிடியா நம்ம குடும்பத்துல பெரிய படிப்பு படிச்சது யாரு இருக்கா? இப்பிடி படிக்கித புள்ளைய மேல படிக்க வச்சாத்தான நல்லது. அப்புறம் அத்தகிட்ட நல்லபடியா சொல்லி, கொஞ்ச நேரம் பேசிட்டு, முடிஞ்சா அடுத்த வாரம் நேர்ல வாறேன்னு சொல்லிட்டு போன வச்சேன்.

அப்போதான், “யக்கா..” ன்னு இழுவையான சத்தம் கேட்டுது. யாரு இந்த நேரத்திலங்கிற நினப்போட கதவத் தொறந்தேன்.

மணிக்குட்டிப்பய கையில ஒரு பெரிய பையோட நின்னுகிட்டிருந்தான் வாசல்ல. முதல்ல நானும் ஒண்ணும் பெருசா நினைக்கலன்னாலும், உள்ள வந்து கட்டில்ல உக்காந்தவனோட மூஞ்சி போற போக்கப்பாத்ததும் தெரிஞ்சி போச்சு ஏதோ பிரச்சினைன்னு. வழக்கம் போல சித்தப்பாக்கிட்ட ஏதும் எசலியிருப்பான்னு நினைச்சிகிட்டு,

“என்னல, பையத் தூக்கிட்டு வந்திருக்க?” ன்னேன்.

“அந்த ஊட்ல இருக்கதுக்கு எங்கயாவது போய் மருந்தக்குடிச்சிட்டு படுத்துரலாம்னு வருதுக்கா”

“அட லூசுப்பயலே.. என்ன பிரச்சனன்னு கேட்டா இப்பிடியா கொள்ளயில போறவம் மாதி பேசுவ ?”

அடுத்ததக் கேக்கதுக்கு முன்னாடி ஏதோ சொல்லவந்தவன் ‘குவுக்’குனு அழுதுட்டான். ‘ச்சேய்’னு ஆயிப்போச்சு எனக்கு. அதுவும் இந்த ஆம்பளைப்புள்ளைக அழுறதப்பாக்க எரிச்சலாத்தாம் வருது. போவுது சவம், அவ்வ வந்தப்புறம் பேசிக்கிலாம்னு உட்டுட்டு அடுப்புல வச்சிருந்த புளிக்கொழம்ப பாக்கப்போனேன். அது தீயி அணஞ்சுப்போயி கிடந்துது. இன்னும் செத்த நேரத்துல அவ்வ வந்தாச்சின்னா முதல்ல சோறு சோறுன்னு பறக்கும். சோத்தப்போட்டப்புறம்தான் மத்தப்பேச்சி. இவம் வேற திடீல்னு வந்துருக்கான். வடிச்சது போதுமான்னு சட்டிய தொறந்து பாத்தேன். பத்தலைன்னா கையளவு பழயது கெடக்கு நமக்கு போட்டுக்கவேண்டியதுதான்.

இந்தப்பய மணிக்குட்டி எந்தம்பிதான். தம்பின்னா ஒண்ணுவிட்ட தம்பி. அவ்வ அப்பாவும் எங்கப்பாவும் கூட, கூடப்பொறந்த பொறப்பில்ல. சித்தப்பா பெரியப்பா புள்ளைகள்தான். ரெண்டு வீட்லயும் பொம்பளைக தவித்தி ஆம்பளைக ஒண்ணு ஒண்ணுதாங்கிறதால ஆரம்பத்துலயிருந்தே ஒண்ணாமண்ணா இருந்திருக்காங்க. அண்ணனக் கேக்காம ஒரு காரியம் பண்ணாது சித்தப்பா.

நாலு புள்ளைக. ஒரு பொண்ணு, ரெண்டு ஆணுன்னு எல்லாத்துக்கும் கல்யாணம் ஆயி மிச்சமிருக்கது இந்த மணிக்குட்டிப்பய மட்டும்தான். அவனுக்கும் கூட கொஞ்ச நாளா, சித்தப்பா பொண்ணு பாத்துக்கிட்டுதான் அலையுதாரு. கலியாணம்னாலும் கலியாணம் பொம்பளைக்கு பத்தொம்போது ஆகவுடலை, அதுக்குள்ள முடிச்சாச்சு. ஆம்பளைகளுக்கும் இருவத்திரெண்டு, இருவத்திமூணுதான். கேட்டா அதது காலாகாலத்துல சட்டுப்புட்டுனு முடிச்சிப்புடணும்பாரு.

நல்ல வேளை எங்கப்பா அப்படியில்ல, எனக்கும் எந்தங்கச்சிக்கும் இருவத்திமூணு வயசுக்கு மேலதான் பண்ணிவச்சாரு. பெரியண்ணனுக்கு முடிக்கதுக்குள்ள முப்பது வயசாயிப்போச்சு. சின்னவனுக்கும் அப்படித்தான்.

ஒரு வேளை இந்தக் கலியாணப்பேச்சுலதான் அவரோட ஏதும் எசலிட்டு வந்துருப்பானோ இவன்? இருக்கும் இருக்கும்,பாக்குத பொண்ணல்லாம் வேணாம் வேணாம்னு சொல்லிகிட்டிருக்கானாம்னு அம்மா சொன்னாளே போனவாட்டி வந்தப்போ.

அடுக்காளையில இருந்து நடுவீட்ட எட்டிப்பாத்து, “எல.. குழம்ப எறக்கிட்டேன், சாப்புடுதியா? இல்ல அத்தான் வந்துரட்டுமா?” ன்னு சத்தங்குடுத்தேன்.

டிவி பாத்துக்கிட்டிருந்தவன், “அத்தான் வந்துரட்டுமே”ன்னான்.

சரின்னு மத்த வேலைகள பாக்க ஆரம்பிச்சேன்.

பொறவு, செத்த நேரத்துலயே அவ்வ வந்துட்டாவ.. ரெண்டு பேருக்கும் சேத்து தட்டப்போட்டு சோத்தப்போட்டேன். சாடைமாடையா அவ்வ எங்கிட்ட ‘என்னா விசியம்?’னு கேக்க நா தெரியாதுன்னேன். சாப்புட்டு முடிக்கவும் நைஸா அவங்கிட்ட பேச்சுக்குடுத்தாவ.

“என்ன மாப்ள? மாமா கூட ஏதும் சண்டயா?”

எடுத்தவுடனே, “இனிமே நா இங்கயிருந்தே வேலைக்கி போய்கிடுதேம் அத்தானோவ்..” ன்னான்.

“அது கெடக்கட்டும், போயிக்கலாம். மொதல்ல என்னா விசியம் அதச்சொல்லு..”

“வீட்ல இருக்க நீதியில்ல அத்தான். ராவும் பகலும் ஒரே ரோதனையா இருக்கு. எந்த நேரமும் ஒரே ஏச்சு பேச்சு. நா கடை வேலைக்கிப் போயி வார சம்பளத்துல பாதி எனக்கே செலவாயிருது. மிச்சத்த குடுக்கத்தாம் செய்யிதேன். அப்பிடியும் ஒரே ஏச்சுபேச்சுதாம். எனக்கும் ஒரு ஆறு மாசமா இந்த வலதுகால்ல தொடையிலருந்து கீழ வரைக்கும் ஒரே ஒளைச்சலா இருக்கு. என்ன எளவுன்னே தெரியல. சரியாவே வரமாட்டிங்குது, ரொம்ப நேரம் நிக்க, நடக்க முடியலக்கா.. திருநோலிக்கு போயி பெரியாஸ்பத்திரில காமிக்கணும் ரூவா தாங்கன்னா தரமாட்டிக்காவோ. அதுக்கும் இந்த வயசுல அப்பிடி என்ன எளவு வரும் ஒனக்கு? தின்னுப்போட்டு சும்மாக் கிடக்கமுடியலயான்னு ஒரே பேச்சுதாம்.. இந்தப்பேச்செல்லாம் கேக்கவேணான்னுதாம் விடிஞ்சு போனா அடஞ்சி இருட்டுனப்புறம்தான் வீட்டுக்கே போறேம்..” இழுத்தவம் வர்றமாதியிருந்த அழுவையை அடக்கிக்கிட்டு..

“ஏதோ அவ்வ பாத்த ரெண்டு பொண்ணுவள வேண்டாம்னு சொல்லிப்புட்டனாம். அதுக்குத்தாம் இந்தப்பாடு படுத்துதாவோ. நீங்களே சொல்லுங்கத்தானோ.. எனக்கு இன்னம் இருவத்திமூணு வயசுக்கூட முழுசா ஆவல. அதுக்குள்ள என்ன கலியாணம்?இன்னம் ரெண்டு வருசம்போட்டும்னு சொன்னதுக்கு எல்லாருஞ்சேந்து அந்த வரத்து வருதாவோ. பாக்க லெச்சணமா இருக்கவேண்டாம், ஆனா கரிவண்டு மாதியாவது இல்லாம இருக்கணும்லா. எனக்குப் புடிச்சாத்தான புடிச்சிருக்குனு சொல்லமுடியும்.?”

அட இவஞ்சொல்லுததும் சரிதாம். புள்ளையப் போட்டு இந்தப் பாடு படுத்துதாவளேன்னு எங்களுக்கு கஷ்டமாப்போச்சு. ‘நீ கொஞ்ச நாளு இங்கேர்ந்தே வேலைக்கி போலே.. நா சித்தப்பாகிட்ட பேசிகிடுதேன்’னு சொல்லிபுட்டேன்.

மறுநாளே பெரியசித்தி போனப்போட்டு அவம் அங்க வந்தானான்னு கேக்கவும், நா ‘இங்கதாம் இருக்கான், அதிருக்கட்டும் ஏம் இந்தச்சின்னப்பயலப்போட்டு இந்தப்பாடு படுத்திதியோ எல்லாரும்?’னு வெவாரத்தை ஆரம்பிச்சேன். ‘அடக்கோட்டிக்காரி,அவனுக்கு பரிச்சிகிட்டு வராத. போன வையி நா வாரேம்’னு அடுத்த வண்டிக்கே கிளம்பி வந்தா. வந்ததும் வராததுமாய் குடுத்த காப்பியக்குடிச்சுப்போட்டு ஒரு வெவாரமும் சொல்லாம அவஞ் சட்டத்துணியல்லாம் எடுத்து அவம் பையிலயே போட்டு எடுத்துகிட்டு கிளம்பிப்போயிட்டா. நானும் ‘சரி போவுது, நாமென்ன பண்றது?’னு விட்டுட்டேன்.

அன்னிக்கி சாய்ங்காலமே ஒரு சோலியா அம்பைக்குப் போயிட்டு வரம்போது புதுக்குடியில அம்மாவ எட்டிப் பாத்துட்டுப்போலாம்னு வீட்டுக்குப்போனேன். வாசல்லயே மயினிக்காரி நின்னுகிட்டிருந்தா. அவா யாரு மேல என்னா ஆங்காரத்துல இருந்தாளோ தாயி, என்னப்பாத்து ‘வா’ன்னு ஒரு வார்த்தக் காதுல உழாத மாதி சொல்லிப்புட்டு எருத்துப்பிறைக்குள்ள போயிட்டா. இந்தளவுக்காவது மவராசி வான்னு கேட்டாளேனு நினைச்சிகிட்டு உள்ளப்போனேன்.

போனதுமே எடுத்த எடுப்பிலயே அம்மா இதத்தான் கேட்டா.

“இந்த மணிக்குட்டிப்பய நாலு நாளா ஓம்வீட்லயா இருந்தாம். ஏங்கிட்ட ஒரு வார்த்த சொல்லியிருக்கலாம்லா நீயி? இங்க அவனக்காணம்னு தேடிகிட்டிருந்துருக்காவோ..” ன்னாள்.

“நாலு நாளு எங்க இருந்தாம்? நேத்து ஒரு நாளுதான் இருந்தாம். நா எதும் வழக்கம்போல சித்தப்பாக்கூட எசலியிருப்பான்னு நினச்சேன். உங்கிட்ட சொல்லுததுக்குள்ளதா இன்னிக்கி காலையில பெரியசித்தி வந்து அவந்துணிமணியல்லாம் எடுத்துட்டுப்போயிட்டாளே..”

“சரி போயித்தொலையிது விடு. இனிம வந்தான்னா ஊட்டுக்குள்ள சேக்காத..”

“ஏம்மா, அப்பிடி என்னதான் பிரச்சின?”

முதல்ல லேசா யோசிச்சவ அப்பறமா சொன்னா.. “அந்த வெறுவாக்கெட்ட கதைய ஏங்கேக்கிற நீயி? ஒரு வருசமா பாக்குத பொண்ணையெல்லாம் வேண்டாம் வேண்டாம்னு சொல்லிகிட்டிருந்துருக்கான் இந்தப்பய. கையி வலிக்கிது, காலு வலிக்கிது சொல்லிகிட்டு கொஞ்ச நாப் போட்டும், கொஞ்ச நாப் போட்டும்னு சொல்லிகிட்டேயிருந்துருக்காம். வேங்குத சம்பளத்த ஒத்தப் பைசா ஊட்ல குடுக்குறதில்லையாம். ரூவாப் பூராத்தையும் கையில சேத்துவச்சிகிட்டு சுத்திகிட்டு திரியுதாம்னு முதல்ல நினச்சிகிட்டிருந்துருக்காங்க.. அப்பறமாத்தான் தெரிஞ்சதாம் இந்தப்பயலோட வண்டவாளம்..”

அப்ப, மயினிக்காரி நாங்க இருந்த நடுஊட்டுக்குள்ள வரவும் ஏற்கனவெ ரகசியம் மாதி மெதுவா பேசிகிட்டிருந்தவ நைஸா பேச்ச மாத்துனா. இவளுக்கு இந்த எளவெல்லாம் தெரியாண்டாம் என சைகையில சொன்னா. தலையாட்டிக்கிட்டேன். பொறவு அவ அடுக்காளையிலயிருந்து மாட்டுக்கு வைக்க கழனித்தண்ணிய எடுத்துகிட்டு போனப்புறம் விசியத்துக்கு வந்தா.

“அங்க பெரிய ஊட்டுக்கு எதுத்தமாதி மூணாவது ஊட்ல ஒரு பொம்பளை இருக்கா பாத்திருக்கியா நீயி.?”

“வைக்கப்படப்புக்கு பக்கத்துல முன்னாடி சாய்ப்பு எறக்குன வீடா?”

“அதேதா. அந்தப்பொம்பளை கூட இந்த மூதேவி பழக்கம் வச்சிக்கிட்டிருந்துருக்காம். பாரேன் அநியாயத்த.. இருக்கதுல இவந்தான் நல்லப்பய ஒரு சீரெட்டு, தண்ணி பழக்கம் கிடையாதுன்னு நினைச்சிகிட்டிருந்தமே.. இந்தப் பய செய்ற காரியமா இது?”

“அடக் கருமம் புடிச்சவனே.. அவளுக்க கலியாணம் ஆயி ஒரு புள்ளை கூட இருக்காமில்ல..”

“ஆமாமா, அவ புருசம் எங்கியோ வெளியூர்ல இருக்கானாம். ஒரு வருசத்துக்கு மேல இது நடந்துருக்கு. ஏழு மணிக்கு வேலை விட்டு வந்தா பத்து மணி வரைக்கு ரோட்ல டீக்கடையில உக்காந்துட்டு தெருவுல அரவம் கொறஞ்சதும் நேரே அவ ஊட்டுக்குள்ள போயிருவானாம். பொறவு பன்னெண்டு, ஒரு மணிக்கு வெளியவந்து நம்ப ஊட்டுக்குள்ள குதிச்சி தார்சாவுல படுத்துக்குவானாம். ரூவாயெல்லாம் எங்க போயிருக்கும்னு இப்பதாம் தெரியுது..”

“ச்சே.. இது தெரிஞ்சிருந்தா நேத்து நா அவன வீட்டுக்குள்ள நடையே ஏத்தியிருக்கமாட்டேனே..”

“எனக்கே அரசல்புரசலா காதுக்கு வந்துது. அவ்வொளும் வெளிய தெரிஞ்சி நார்றதுக்கு முன்னாடி அவனுக்கு ஒரு கலியாணத்த முடிச்சிரணும்னு பாக்காவோ.. நீ யாருகிட்டயும் சொல்லிறாத. நம்ம மாப்ளைக்கி தெரியாண்டாம்”

“ஆமா, இதச்சொல்லிட்டாலும். ஏற்கனவே எளக்காரம் பண்ண எதுடா கிடைக்கும்னு அலைவாவோ. இது தெரிஞ்சா இன்னும் தொக்காப்போயிரும். ஆனாலும் எனக்கு மனசு ஆறல.. இந்தச் சவத்துப்பயல பிஞ்ச செருப்பாலயே நாலு சாத்து சாத்த வேணாம்.? ஏம் புள்ளைகளுக்கெல்லாம் இருவது வயசுலயே கலியாணம் பண்ணிவைக்கணும்னு சித்தப்பா குதிக்காருன்னு இப்பதாம் புரியுது. செல குடும்பத்துக்கு அதாம் சரிப்படும்போல.”

செத்த நேரம் இருந்துட்டு பொறவு கிளம்பினேன்.

அன்னையிலயிருந்து நேரா இருவதாவது நாளு, பதினோரு ரூவா அழப்புச்சுருளோடு கல்யாணப்பத்திரிக்கைய எடுத்துக்கிட்டு சித்தப்பா ஏம்வீட்டுக்கு வந்துட்டாரு.

பத்திரிக்கைய அவ்வொகிட்ட நீட்டி, “மணிக்குட்டிப்பயலுக்கு கல்யாணம் வச்சிருக்கேம் மாப்ள. பொண்ணு நம்ப தெங்காசி தொரச்சியக்கா பொண்ணுதான்..” ன்னாரு.

நா பட்டுனு “யாரு தமிழரசியா.. அது மேல படிக்கப்போவுதுன்னுதே, சித்தப்பா?”

“படிச்சி என்ன பண்ணப்போவுது? அக்கா தனியாளு.. நாமதான ஒத்தாசையா இருக்கணும், தர்றியான்னேன்.. சரின்னுட்டா. நீங்க‌ ரெண்டு பேரும் முத நாளே வந்துருந்து முன்ன நின்னு கலியாணத்த நடத்திப்புடணும்..”ன்னாரு.

நாங்க ரெண்டு பேரும் பத்திரிக்கைய வாங்கிகிட்டு சிரிச்சிகிட்டே ”சரி”ன்னு தலையாட்டினோம்.

(இந்தக்கதை நடப்பு அதீதம் மின்னிதழில் வெளியாகியுள்ளது. நன்றி அதீதம்.)

ராஜபாட்டை -விமர்சனம்

2011-12-25T19:34:00.001+05:30

இந்தப் படத்துக்கெல்லாம் விமர்சனம் ஒரு கேடான்னுதான் முதல்ல தோணுச்சு. இருந்தாலும் தரணி போன்ற ஆசாமிகளைக் கூட விட்டுவிடலாம். ஆனால் சுசீந்திரன் மாதிரி ஆட்கள் ஏமாற்றி வழிப்பறி பண்ணும்போது அதைக் கண்டிக்கத்தான் வேண்டியிருக்கிறது. ஒன்று, ’அழகர்சாமியின் குதிரை’ பண்ண வேண்டும்.. அல்லது என் பணம்யா.. உங்களை நம்பி படம் பண்ண பயமாயிருக்குன்னா ‘நான் மகான் அல்ல’ பண்ண வேண்டும். இரண்டிலும் தன்னை நிரூபித்துவிட்டு.. அப்படி ஒரு அனுபவம் கிடைக்கும் என்று நம்பி திரையரங்குக்கு வரும் ரசிகன் மூஞ்சியில் கரியைப் பூசிச் சிரித்தால் எப்படிக் கடுப்பாகும் நமக்கு?

அலட்சியம். ரசிகன் மீது கொண்டிருக்கும் அலட்சியம். சில வெற்றிகள் உங்களுக்குத் தருகிறதா அவனை இப்படி அவமரியாதை செய்யும் தைரியத்தை.. சுசீந்திரன்?. உங்கள் அவசரம், உங்கள் தயாரிப்பாளரின் அவசரம்.. பெரிய ஹீரோவின் கால்ஷீட்டை, கிடைத்திருக்கும் நற்பெயரை வேகமாக பணமாக்கிவிடலாம் என்ற அவசரம். முதல் படத்தை பண்ணும் போது இவ்வளவு துணிச்சலும், அலட்சியமும் இருந்ததா சுசீந்திரன் உங்களுக்கு?

’இப்படி ஒரு திரைக்கதைக்கு நான் தேவையில்லையே.. அடுத்த படத்தில் பார்க்கலாமே சுசீ..’ என்று சொல்லும் நேர்மை ஏன் பாஸ்கர் சக்திக்கு இல்லை? பணமா? நட்பா?

விக்ரம் என்ன செய்வார் பாவம்? என்னதான் அசுர மொக்கை என்றாலும் பலவித கெட்டப்புகள் என்ற சுவாரசியம் இருக்கிறதே.. அதை வைத்து ஏதேனும் பண்ணியிருப்பார்கள்தானே.. முட்டையை எவ்வளவு மோசமான ஆட்கள் சமைத்தாலும் அதன் டேஸ்டைக் கெடுக்கவே முடியாது அல்லவா? ஆனால் அதைக்கெடுக்கும் ஆட்களும் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள். அப்படியே இதிலும். சில பல ஆங்கிலப்படங்களின் ஹீரோக்கள், வில்லன்களின் கெட்டப்புகளை ஒரே பாடலில் சும்மானாச்சுக்கும் போட்டுக் காண்பிக்கிறார் விக்ரம், அவ்வளவே. பின்னர் என்ன நினைத்தார்களோ தெரியவில்லை. இதை எதிர்பார்த்துவரும் ரசிகர்கள் டென்ஷனாகக்கூடும் என்று பயந்து கிளைமாக்ஸில் பிடித்துவைத்த வில்லனை விசாரிக்க சில வயதான கேரக்டர்களில் விக்ரம் சில நிமிடங்கள் வருகிறார். அதற்கு அவர் எந்தவிதமான மேக்கப்பும் போடாமல் வந்திருந்தாலே அவ்வளவு பொருத்தமாக இருந்திருக்கும். இவ்வளவுக்கும் அந்த வில்லன், கெட்டப்புக்கு எல்லாம் பயப்படாமல் நன்றாக உதைத்த பின்னர்தான் வாக்குமூலம் தருகிறார். அதை முதலிலேயே செய்து தொலைத்திருக்க வேண்டியதுதானே.!

பாடல்கள் அத்தனையும் அவ்வளவு மொக்கை என்றாலும் படம் அதைவிட மொக்கையாய் அமைந்து இயக்குனரும், இசையமைப்பாளரும் நீயா நானா நடத்தியிருக்கிறார்கள் என்றே சொல்லலாம். அதிலும் ஒரு பாடல் விக்ரம் பாடியது. செம்மை மொக்கை என்று தெரிந்ததாலும், படத்தில் எங்கே வைப்பது என்று தெரியாததாலும் கிளைமாக்ஸ் முடிந்து கிட்டத்தட்ட டைட்டில் போட்டபின் போடுகிறார்கள். எல்லாப் பாடல்களையுமே அப்படிப் பண்ணியிருக்கலாம். இது இந்தப் படத்தில் ஒரு நல்ல விஷயமாக தோன்றுகிறது. இதை அனைத்து சினிமாக்களும் தயவுசெய்து பின்பற்றி ஒரு புதிய ட்ரெண்டை உருவாக்கினால் எல்லோருக்கும் புண்ணியமாய்ப் போகும். டைடில் போட்டபிறகு மொத்தமாக பாடல்களை திரையிட்டால் வேண்டுமென்பவர்கள் உட்கார்ந்து பார்த்துக்கொள்ளலாம், மற்றவர்கள் போய்த் தொலையலாம் பாருங்கள்.

.

எங்கள் தாழ்வாரத்துக்கு வந்த பறவை -சவால் போட்டி பரிசளிப்பு விழா

2011-12-20T18:28:00.000+05:30

கடந்த ஞாயிறு 18.12.11 அன்று மாலை, சென்னை, டிஸ்கவரி புக் பேலஸில் ‘சவால் சிறுகதைப்போட்டி-2011’ல் வென்ற கதைகளுக்கான பரிசளிப்பு விழா சிறப்பாக நடைபெற்றதை அறிவீர்கள்.

டிஸம்பர் மாத சனி, ஞாயிறுகளில் சென்னையில் நிகழும் எழுத்து சார்ந்த
நிகழ்வுகளின் அடர்த்தியின் ஊடாகவும் இந்தச் சிறிய விழா அதற்குரிய சிறப்புடன் நிகழ்ந்தேறியது. வழக்கமாக பதிவர் சந்திப்புகளில் தென்படும் உண்மைத் தமிழன், லக்கிலுக், அதிஷா, டாக்டர் ப்ரூனோ, காவேரிகணேஷ் போன்ற முகங்கள் இல்லாமலிருந்தது ஒரு சிறிய குறை. விழாவில் சிறப்பு விருந்தினர்களாக பங்கேற்ற திரைப்பட இயக்குனர்கள் பத்ரி, கேபிபி.நவீன், சிபி சந்தர் போன்றோர் மேடையை அலங்கரித்து, சிறப்புரை வழங்கி, பரிசளித்து விழாவை சிறப்பித்தனர்.

பார்வையாளர்கள் வரிசையில், மேடைக்கு வரச்சொல்லி நாம் வற்புறுத்த இயலாத ஐகான்கள் ரமேஷ் வைத்யா, ராஜசுந்தரராஜன் ஆகியோர் அமர்ந்திருந்தனர். ஆயினும் அவர்கள் பரிசுகளை வழங்கி, ஓரிரு நிமிடங்கள் பேச முன் வந்தமைக்கு எங்களை அதிர்ஷ்ட சுனாமி அடித்துவீழ்த்தியது மட்டுமே காரணமாக இருக்கமுடியும்.

முதலில் அனைவரையும் வரவேற்றுப் பேசிய கேபிள்சங்கர் எளிமையாக ஓரிரு வரிகளில் முடித்துக்கொண்டார். பின்னர் பேசவந்த பத்ரி, நவீன், சிபி சந்தர் ஆகிய மூவருக்குமே அது ஒரு சிறுகதைப்போட்டியின் பரிசளிப்பு விழா என்பதையும் விட, இணையம் சார்ந்த ஒரு நிகழ்வு என்பதே பிரதானமாக இருந்திருக்கும் என்பதை உணரமுடிந்தது. இணையம் சார்ந்த தங்கள் கருத்துகளைப் பகிர்ந்துகொண்டனர். இதைப்போன்ற போட்டிகள் பெருகி எழுதும் ஆர்வத்தைத் தூண்டவேண்டும் என்றும், யுடான்ஸ் அதற்கான பங்களிப்பைத் தொடர்ந்து செய்யவேண்டும் என்றும் வாழ்த்தினார்கள். பெருகிவரும் சினிமா, ஊடகத்தேவையை பூர்த்திசெய்ய திறமையாளர்கள் இணையத்தில் இருந்து வருவார்கள் என்ற நம்பிக்கையைத் தெரிவித்தார்கள்.

பின்னர் போட்டி குறித்து பேசவந்த, போட்டியின் நடுவர்களுள் ஒருவரான அப்துல்லா, கதைகளை எழுதியவர்களையும், போட்டிக்குழுவையும் பாராட்டி அமர்ந்தார்.

அதன் பின் பரிசளிப்பு துவங்கியது. முதல் பரிசை ரமேஷ் வைத்யா வழங்கினார். இன்னொரு முதல் பரிசை ராஜசுந்தர்ராஜன் வழங்கினார். அதன் பின் வந்த பரிசுகளை பத்ரி, நவீன், சிபி சந்தர், சுரேகா, அப்துல்லா, ஆதிமூலகிருஷ்ணன் ஆகியோர் வழங்கினர்.

வெற்றியாளர்களில் ஆர்விஎஸ் தன் பெண்ணுடன் வந்திருந்தார். பினாத்தல் சுரேஷ் சார்பில் பரிசினை பெற்றுக்கொள்ள அவர்தம் சகோதரியர் வந்திருந்தனர். நவநீதன் தன் மனைவியாருடன் வந்திருந்தார். கார்த்திக் பாலாவும் நேரில் வந்திருந்து சிறப்பித்தார்.

தவிர ஜேகே, நந்தாகுமாரன், இளா, சிபி.செந்தில்குமார் ஆகியோர் தங்கள் பரிசுகளை தங்கள் சார்பாக நண்பர்கள் பெற்றுக்கொண்டு சிறப்பிக்கும்படி கேட்டுக்கொண்டிருந்ததால் அவர்களுக்காக முறையே நைஜீரியா ராகவன், ஓஆர்பி.ராஜா, கேபிள் சங்கர், பரிசல்காரன் ஆகியோர் பெற்றுக்கொண்டனர். இவர்களது பரிசுகளும், ஏனைய வெற்றியாளர்களான சன், வெண்புரவி, இராஜேஸ்வரி, கோமாளி செல்வா, சரவணவடிவேல்.வே, ஸ்ரீமாதவன் ஆகியோரது பரிசுகளும் விழாவுக்கும் பின்னர் கூரியரில் அனுப்பிவைக்கப்பட்டுள்ளன. வெற்றியாளர்களின் பரிசுகள் அவர்களின் இந்திய முகவரிக்கு மட்டுமே அனுப்பப்படும் என்ற விதிமுறை இருந்தது. இருப்பினும் ஆஸ்திரேலியாவில் வசிக்கும் ஜேகேவுக்கு மட்டும், அவர் விரும்பிக் கேட்டுக்கொண்டதின் பேரிலும், அவருக்கு இந்திய முகவரி இல்லை என்பதாலும் புத்தகங்கள் அனுப்பிவைக்கப்பட்டுள்ளன. அவை அவரைச் சென்றடைய சில வாரங்கள் ஆகலாம். அவரும், பிறரும் பரிசுகள் தங்களை அடைந்ததும் ஒரு அடையாளப் பின்னூட்டம், அல்லது மின்னஞ்சல் தரும்படி கேட்டுக்கொள்கிறோம்.

பங்கேற்ற சிறப்பு விருந்தினர்களுக்கு நினைவுப்பரிசை கேபிள்சங்கர் வழங்கினார்.

அதன் பின் நன்றி கூறி விழாவை நிறைவு செய்ய பரிசல்காரன் முயன்றபோது முதல் பரிசை வென்ற ஆர்விஎஸ் தன்முனைப்பில் மேடைக்கு வந்து போட்டி குறித்த தன் அனுபவத்தை பகிர்ந்துகொண்டார். இப்படியெல்லாம் இவர் எழுதிக்கொண்டிருப்பது அவரது தமிழாசிரியருக்குத் தெரிந்தால் என்னவாகும்? என்று சுய எள்ளல் செய்துகொண்டார். அவரது உரை சுவைபடவும் சுருக்கமாகவும் இருந்தது.

அதன்பின் பரிசல், உரிமையோடு ரமேஷ்வைத்யாவை அழைக்க அவரும் மேடையேறினார். ஒரு வழியாக அரண்மனை மாடங்களுக்கும் கூட ஆசைப்படாத அந்தப் பறவையை இந்தக் குட்டித் தம்பிமார்களின் குடிலுக்குள் சற்றுநேரம் சிறைபிடித்தோம். ஒரு ஆழமான, அன்பான உரையை அவ்வளவு சுருக்கமாகத் தந்து மகிழ்வித்தார். அது அன்றைய நிகழ்வின் உச்சமாக இருந்தது. இந்தப் போட்டியை நடத்தி இத்தனைச் சிரமங்களை மேற்கொண்டதன் சோர்வு மறந்து குதூகலமாக உணர்ந்தோம்.

பின்னர் பரிசல்காரன் நன்றியுரையாற்றினார். தெளிவாக யுடான்ஸ் உரிமையாளர்கள், போட்டியாளர்கள், வெற்றியாளர்கள், சிறப்பு விருந்தினர்கள், டிஸ்கவரி வேடியப்பன், விழாவுக்கு வந்தவர்கள், ஆதிமூலகிருஷ்ணன் என யாரையும் விட்டுவிடாமல் ஒரு தெளிவான நீண்ட நன்றியுரை ஆற்றினார். அதிலேயே ராஜசுந்தரராஜனின் ’நாடோடித்தடம்’ என்ற புத்தகம் அதன் நடையாலும், தமிழாலும் தன்னை எப்படிச் சில நாட்களாக சிறைபிடித்திருக்கிறது என்பதைக் குறித்தும் பகிர்ந்துகொண்டார். அந்தப் புத்தகத்தை அனைவருக்கும் சிபாரிசு செய்தார். அதைத் தொடர்ந்து விரும்பி மேடையேறிய ராஜசுந்தரராஜன், அந்த நாவல் குறித்து சில அனுபவங்களை, கருத்துகளை பகிர்ந்துகொண்டார். அதில் பயன்படுத்திய சொற்கள் பலவும் ஏற்கனவே பழந்தமிழில் பயன்படுத்தப்பட்டவைதான் என்றும், ஒரு காரணத்துக்காகவே அது அப்படி தெளிதமிழில் எழுதப்பட்டதாகவும், அப்படியே எல்லோரும் முயற்சிக்கவேண்டிய அவசியமில்லை என்பதாகவும் ஒரு கருத்தை முன்வைத்தார்.

அதன் பின் விழா நிறைவடைய.. அவ்வளவு நேரம் விழாவை விடியோ பதிவு செய்துகொண்டிருந்த நான், கடைசி நிமிடத்தில் ’நானும் குழுவில் இருக்கிறேன்’ என்பதை உணர்த்தும் ஆசையில், சடாரென மைக்கைப் பிடித்து அனைவருக்கும் நன்றி கூறி விழாவினை முடித்துவைத்தேன்.

அவ்வளவு நேரமும் விழாவினை சுவாரசியம் கெடாமல் அழகாகத் தொகுத்து வழங்கியது இனிய நண்பர் கார்க்கி. அவருக்கு அது புதிய மேடையாயினும் சிறப்பாக செய்திருந்தார்.

டிஸ்கவரி வேடியப்பன். விழாவின் பின்னணியில் இருந்த இன்னுமொரு முக்கியமான நபர். இடமளித்து, விழா ஏற்பாடுகளை செய்து, பரிசுப்புத்தகங்கள் மீது தகுந்தக் கழிவு வழங்கி.. என, அவரது விழா போன்ற ஒரு தனி ஈடுபாட்டுடன் பங்குபெற்றார். எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக குழுமம் வழங்கிய பரிசோடு, வெற்றியாளர்களுக்கு டிஸ்கவரியின் பங்களிப்பாக 1220 ரூபாய் மதிப்புள்ள புத்தகங்களை கூடுதலாக வழங்கினார். அவர் வழங்கியவை, புத்தகங்கள் வெளியிட்டுள்ள பதிவர்களையும், அவர்தம் பதிப்பகங்களையும் ஊக்குவிக்கும் பொருட்டு ’பதிவர்கள்’ எழுதியவையாக இருந்தது இன்னுமொரு சிறப்பு. வேடியப்பனுக்கு விழாக்குழு சார்பில் நன்றி.

*

அறிவிக்கப்படதையும் விட அதிக மதிப்பிலான புத்தகங்கள் வெற்றியாளர்களுக்கு வழங்கப்பட்டன. ரூ. 3000 மதிப்புள்ள புத்தகங்கள் பிரித்தளிக்கப்படும் என அறிவிக்கப்பட்டிருந்தது. ஆயினும், ரூ. 8220 மதிப்புள்ள புத்தகங்கள் வழங்கப்பட்டன.

முதல் பரிசாக ரூ.1115 (2 பரிசுகள்),
இரண்டாம் பரிசாக ரூ. 665 (2 பரிசுகள்),
மூன்றாம் பரிசாக ரூ. 490 (2 பரிசுகள்),
ஆறுதல் பரிசாக ரூ. 460 (8 பரிசுகள்)..
மதிப்புள்ள புத்தகங்கள் தரப்பட்டன, அனுப்பி வைக்கப்பட்டுள்ளன.

கி.ராஜநாராயணனின் ‘கரிசல் காட்டுக் கடுதாசி’, பிரபஞ்சனின் ‘தாழப்பறக்காத பரத்தையர் கொடி’, விக்கிரமாதித்யனின் ‘விக்கிரமாதித்யன் கவிதைகள்’, கலாப்ரியாவின் ‘உருள் பெருந்தேர்’, பாஸ்கர் சக்தியின் ‘கனக துர்கா’, வண்ணதாசனின் ’கனிவு’, அழகியபெரியவனின் ‘நெரிக்கட்டு’, அ.கா.பெருமாளின் ‘சுண்ணாம்பு கேட்ட இசக்கி’, தமிழ்கமனின் ‘வெட்டுப்புலி’ ஆகிய புத்தகங்கள் பரிசுப்பொதியில் இடம்பெற்றிருந்தன.

’யுடான்ஸ்’ குழுமம் வழங்கிய தொகையோடு நடுவர்களாக பங்கேற்ற அப்துல்லா, அனுஜன்யா ஆகியோரும் வலிந்து ஒரு தொகையை வழங்கி இந்த நிகழ்வின் புரவலர்களாகியிருக்கின்றனர். சென்ற ஆண்டு நடுவராக பணியேற்ற வெண்பூ இப்படிச்செய்தது நினைவிருக்கலாம். இதிலிருந்து நடுவர்களாக பங்கேற்று பணியாற்றுகையில் பங்கேற்பாளர்களின் மீது ஒரு பரிவு ஏற்படுவதாக கணிக்கமுடிகிறது. நடுவர்களில் ஒருவரான ஸ்ரீதர் நாராயணனின் பணி அவர்களுக்குள் ஒருங்கமைவு செய்துகொள்வதில் துவங்கி, எங்களுக்கு ஆலோசனை வழங்கியது வரை போற்றுதலுக்குரியது. அவரும் பரிசுப்பங்களிப்பில் இணைய மிக விரும்பினார். சில காரணங்கள் கருதி மன்னிப்புக்கேட்டுக்கொண்டு மறுத்தோம். பொறுத்துக்கொண்டார்.

’டிஸ்கவரி’ வழங்கிய புத்தகங்களில் கேபிள் சங்கரின் ‘மீண்டும் ஒரு காதல்கதை’, யாத்ராவின் ‘மயிரு’, சுரேகாவின் ‘நீங்கதான் சாவி’, கேஆர்பி.செந்திலின் ’பணம்’, நிலாரசிகனின் ‘வெயில்தின்ற மழை’ ஆகியன இடம்பெற்றிருந்தன.

*

மீண்டும் ஒரு முறை கரம்கோர்த்த ஒவ்வொருவருக்கும் என் மனமார்ந்த நன்றிகளைத் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன். நன்றி!

(விழாவில் எடுக்கப்பட்ட விடியோ விரைவில் பதிவேற்றப்படும். இந்தப் பதிவில் இடம்பெற்றுள்ள புகைப்படங்கள் விடியோவிலிருந்து பதிவு செய்யப்பட்டவை என்பதால் சற்றே தரத்தில் குறைவிருக்கலாம்.)
.

மௌனகுரு -விமர்சனம்

2011-12-17T00:31:00.000+05:30

முதல் நாளே பார்க்கும் அளவுக்கு இப்ப என்னா?ன்னு கமல்ஹாசன் படத்துக்கே நினைப்பேன். அதனால் இந்தப் படத்துக்கு ஒண்ணும் அவசரமில்லை. ஆயினும் ஏதோ கொஞ்ச நாளா படமே பார்க்காத ஃபீலிங் இருந்ததால் திடீரென கிளம்பிவிட்டேன்..

ஊரில் அம்மாவோடு இயல்பாக ஸ்ட்ரைட் பார்வேர்டாக வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறார் அருள்நிதி. தவறே செய்யாத நிலையிலும் தன்னை விசாரிக்காமல் அடிக்கமுயலும் ஒரு போலீஸ்காரரை இவர் திருப்பியடித்துவிட பிரச்சினை கொஞ்சம் தீவிரமாகி கல்லூரியை விட்டு நிறுத்தப்படுகிறார். பின்னர் அம்மாவுடன் சென்னையில் வாழும் அண்ணன் வீட்டுக்குச் செல்கிறார் அருள். அவரது அண்ணன், தம்பியை சிபாரிசின்பேரில் வேறொரு கல்லூரியில் சேர்த்துவிடுகிறார். அருள் ஹாஸ்டலில் தங்கிப் படிக்கத்துவங்குகிறார்.

இன்னொரு பக்கம் ஒரு அடாவடியான உதவிகமிஷனர் ஜான்விஜய் தற்செயலாக சாலையில் விபத்துக்குள்ளாகும் காரைப் பார்க்கிறார். யாருமே இல்லாத சாலை. காரில் கோடிக்கணக்கில் பணம். உயிருக்குப் போராடும் காரில் வந்தவனை கொலை செய்துவிட்டு தன்னோடு அப்போது உடனிருந்த இன்ஸ்பெக்டர், ஏட்டுவுடன் பங்கு போட்டுக்கொள்கிறார். அவர்களும் அரைகுறை மனதுடன் சம்மதிக்கிறார்கள். பின்பொருநாள் அதைப்பற்றி அவர் அவர்களுடன் போனில் பேசுவதை ஒரு விலைமாது படமெடுத்துவிட பிரச்சினை சிக்கலாகிறது.

அருளின் ஹாஸ்டலில், ஏற்கனவே திருடும் பழக்கமுள்ள ஒரு மாணவனால் அந்த வீடியோகாமிரா திருடுபோக, ஒரு எதிர்பாராத நிகழ்வில் அதைத் தேடிக்கொண்டிருந்த அந்த போலீஸ் கும்பலின் கையில் அருள் சிக்கிக்கொள்கிறார். அவர்கள் அவரை என்கவுண்டர் செய்ய முயல்கையில் அவர் தப்பி விடுகிறார். அதன்பின் அதற்கு அவர் காரணமில்லை என்று அந்தக்கும்பலுக்குத் தெரியவருகிறது. தேவையேயில்லாமல் ஒரு ஸ்ட்ரைட் பார்வேர்டையும் சிக்கலுக்குள் கொண்டுவந்ததால் அவர்களுக்கு இன்னும் தலைவலி. ஆகவே அவரை பைத்தியக்காரப் பட்டம் கட்டி ஹாஸ்பிடலில் தள்ளுகின்றனர். இதற்கிடையே ஒரு நேர்மையான பெண் போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டர் அந்த விலைமாதுவின் கொலை கேஸை விசாரிக்கத்துவங்கி ஒவ்வொன்றாக முடிச்சு நீண்டுகொண்டே போகிறது. அருள் மனநல காப்பக நிலையிலிருந்து எப்படி மீள்கிறார், வில்லன்களை பிடித்தாரா? என்பது படத்தின் கிளைமாக்ஸ்.

சமீபத்தில் எந்த விமர்சனத்திலும் இப்படி விலாவாரியாக நான் கதை சொன்னதுபோல ஞாபகம் இல்லை. இந்தப் படத்தில் இன்னும் நான் சொல்லாத பல கிளைக் கதைகளும் கூட இருக்கின்றன. ஏன் இதை எழுதினேன் என்றால் இவ்வளவு கதையம்சம் உள்ள படங்களை பார்ப்பதே அரிதாக உள்ளது. இப்போதெல்லாம் அரைமணி நேரம் படம் பார்த்தபின்னும், அதுவரை என்ன கதை சொல்லப்பட்டிருக்கிறது என்று கேட்டால் விழிக்கவேண்டியதாயிருக்கிறது. எல்லா விஷயங்களையும் தாண்டி “எங்களுக்கு கதைகளை புத்தகத்தில் படிக்க நேரமும் பொறுமையும் இல்லை, ஆகவே அதைப் பார்ப்பதற்குதான் தியேட்டருக்குச் செல்கிறோம்” என்பதே மறந்துபோய்விடுகிறது. அதற்காக ஏராளமான கிளைக்கதைகளைப் போட்டு நிரப்பி குழப்பித் தள்ளிவிடவும் கூடாதுதான். இந்தப் படத்தில் அப்படியல்லாமல் நிறைவாகக் கதை சொல்லியிருக்கிறார்கள்.

எளிதாக கொலைகள் செய்யும் உதவிகமிஷனர் ஜான்விஜய் கும்பல் ஹீரோவை மனநல காப்பகத்தில் அடைப்பதும், அவரும் அதிலிருந்து இரண்டு முறை தப்புவதுமாக கொஞ்சநேரம் கடுப்படிக்கிறது. சில பல கொலைகளும் தாராளமாக நடக்கின்றன. இவை தவிர முடிந்தவரை சினிமாத்தனம் இல்லாமல் இயல்பாக நடப்பது போன்றே காட்சிகளை உணரமுடிகிறது.

அருளின் அண்ணன் பல வருடங்களுக்கு முன்னால் வீட்டை விட்டுச்சென்று காதலியை மணந்துகொண்டு வசதியாக வாழ்பவர். நன்கு செட்டிலான பின் குழந்தையைப் பார்த்துக்கொள்ள அம்மாவை அழைக்கும் மனநிலையில் இருந்தவர். தம்பியை வீட்டில் தங்கவைக்கமுடியாத அண்ணனின் வீட்டில் அவரது மைத்துனியோ நிரந்தரமாகத் தங்கியிருக்கிறார். மனைவியின் உறவுகள் சகஜமாக வந்து போகிறார்கள். இன்றைய குடும்பங்களில் பெண்களின் டாமினேஷன் எப்படி இருக்கிறது என்பதை இயல்பாக பதிந்திருக்கிறார்கள். அண்ணனின் மனைவியால் அருளுக்கு ஏதும் பிரச்சினை வருமோ என்று எதிர்பார்த்தால் அப்படி ஏதும் இல்லை. ஆனால் நாம் எதிர்பார்த்தபடி அண்ணனின் மைத்துனியுடன் காதல் மட்டும் மலர்ந்துவிடுகிறது. இந்தக் கேஸை துப்பு துலக்கும் உமா ரியாஸ் ஒரு கர்ப்பிணி. காக்கி சேலையில் அவர் வயிற்றைத் தள்ளிக்கொண்டு சலிப்பும் இல்லாமல், அதே நேரம் தீவிரமும் காட்டாமல் கடமையை இயல்பாக, செவ்வனே செய்வது தமிழுக்குப் புதிதாக இருக்கிறது. ஜான்விஜயுடன் இருக்கும் போலீஸ்காரர்கள் தவறு செய்யத் தயங்குவதும், பின்னர் மாட்டிக்கொள்ளும் சூழல் வருகையில் பயப்படுவதும் இயல்பு. கடைசியில் உமா ரியாஸ் எல்லாவற்றையும் கண்டுபிடித்தபின்பும், குற்றவாளிகளைக் விடுவித்து, அருளைக் காப்பாற்றமுடியாத நிலை ஏற்படுவது எதிர்பாராத டிவிஸ்ட். அருள்நிதி வாயையேத் திறக்காமல் வசனம் பேசுவதுதான் கொஞ்சம் இம்சையாக இருக்கிறது, இந்த லட்சணத்தில் இறுதிக்காட்சியில் கோபத்தில் பல்லைக் கடித்துக்கொண்டு வசனம் பேசுவதுபோல ஒரு காட்சி. சுத்தம்.!!

மற்றபடி மெனக்கெடும் ஒளிப்பதிவு, அலட்டும் பாடல்கள், கடாபுடா சண்டைகள் என்றெல்லாம் இல்லாமல் கதைக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்திருக்கும் இயக்குனர் சாந்தகுமார் மற்றும் குழுவுக்கு வாழ்த்துகள்.!

.
-------------------------------------------------------

சவால் சிறுகதைப்போட்டி பரிசளிப்பு விழா

மற்றும் பதிவர் சந்திப்பு

பிரபலங்கள் பரிசல்காரன், கேபிள் சங்கர், கார்க்கி, அப்துல்லா முதலான பலரும் கலந்துகொள்கிறார்கள். அனைவரும் வருக.

இடம் : டிஸ்கவரி புக் பேலஸ்
நாள் : வரும் ஞாயிறு 18.12.2011

.

சவால் போட்டி - பரிசளிப்பு விழா

2011-12-14T20:58:00.001+05:30

யுடான்ஸ்+பரிசல்+ஆதி இணைந்து நடத்திய ’சவால் சிறுகதைப்போட்டி -2011’ வெற்றிகரமாக நடந்து முடிந்ததை அறிவீர்கள். வெற்றிபெற்ற கதைகளின் பட்டியலையும், மேல் விபரங்களையும் இந்தப்பதிவில் காணலாம்.

இந்நிகழ்வு வெற்றிகரமாக நடக்க உறுதுணையாக இருந்த நண்பர்கள், பங்கேற்பாளர்கள், வெற்றியாளர்கள், கடும்பணி மேற்கொண்ட நடுவர்கள் அனுஜன்யா, ஸ்ரீதர் நாராயணன், அப்துல்லா என அனைவருக்கும் இந்த நேரத்தில் மீண்டும் எங்கள் மனப்பூர்வமான நன்றியையும், அன்பையும், வாழ்த்துகளையும் தெரிவித்துக்கொள்கிறோம்.

வெற்றியாளர்களுக்கான பரிசளிப்பு நிகழ்வு, ஒரு சிறிய நிகழ்ச்சியாக வரும் 18ம் தேதி ஞாயிற்றுக்கிழமை மாலை 6 மணிக்கு சென்னை, கேகே நகர் ‘டிஸ்கவரி புக் பேலஸி’ல் ஏற்பாடாகியிருக்கிறது. அதுவே ஒரு இனிய பதிவர் சந்திப்பாகவும் அமையும் என்றும் நம்புகிறோம்.

நிகழ்ச்சி நிரல் :

6.00 : வரவேற்பு

6.25 : வரவேற்புரை - கேபிள் சங்கர்

6.30 : பரிசளிப்பு நிகழ்வு

(பிரபல, மூத்த பதிவர்கள் வெற்றியாளர்களுக்கு பரிசுப் பத்தகங்களை வழங்குவார்கள்)

6.45 : போட்டி மற்றும் கதைகள் குறித்த ஒரு பார்வை - எம்எம்.அப்துல்லா

(இரண்டு போட்டிகளிலும் நடுவராக இருந்தமையாலும், மற்ற நடுவர்கள் வெளியூர்க்காரர்கள், வருவது சந்தேகம் என்பதாலும் அப்துல்லாவை கேட்டிருக்கிறோம். அவர் கொஞ்சம் பிஸியானவர் என்பதால் நம்ப முடியாது. ஆகவே அவர் வராவிட்டால், யாராவது A4 சைஸ் பேப்பரில் கண்டெண்ட் குறித்து குறிப்பாக பாராட்டி எழுதிக் கொண்டுவந்தால் அதைப் பார்த்து, தணிக்கை செய்தபின் வாசிக்க அனுமதிக்கப்படுவார்கள். ஆகவே வருகிறவர்கள் எதற்கும் தயாராக வரவும்.. ஹிஹி ஹிஹி)

6.55 : நன்றியுரை - பரிசல்காரன்

7.00 : நிறைவு

நிகழ்ச்சித் தொகுப்பாளர் - கார்க்கி

பதிவர்கள், இணையத் தோழர்கள் அனைவரும் கலந்துகொண்டு நிகழ்ச்சியை சிறப்பு செய்யவேண்டும் என்று கேட்டுக்கொண்டு, விழாவுக்கு அனைவரையும் அன்புடன் அழைக்கிறோம்.

நன்றி.

அன்புடன் -

கேபிள் சங்கர்

ஜோஸப் பால்ராஜ்

பரிசல்காரன்

ஆதிமூலகிருஷ்ணன்

கல்லு மனசும், கரையும் மனசும்

2011-12-13T00:33:00.000+05:30

ஏற்கனவே என்ன வந்தாலும்கல்லு மாதிரிதான் நம்ம மனசு இருக்கும். அதும் பத்தாததுக்கு ‘எதையும் தாங்குத இதயம்’ வேணும்னு சொன்ன அண்ணன்மாரையும்படிச்சு வளந்தது வேற.

எங்க சித்தப்பா ஒருத்தர் சொல்லுவாரு.. “என்ன வந்தாலும் கல்லு மாதிரிஇருக்கணும்லே.. தீயின்னு சொன்னா வாயி சுடாது.. இப்போ அப்பா ஆக்சிடண்ட்ல செத்துப்போனாஎன்ன பண்ணுவே.. வருத்தமெல்லாம் இருக்கத்தான் செய்யும். ஆனா கலங்கிறப்பிடாதுலே..சொல்லப்போனா சந்தோசப்படலாம்.. நல்லவேளை, அன்னிக்குன்னு கூட அம்மாவையும் கூட்டிட்டு போவாம இருந்தாரேன்னுதான்நினைச்சு சந்தோசப்படணும். அப்படியே ஒருவேளை ரெண்டு பேரும் போயிருந்தா என்னநினைக்கணும்.. நல்லவேளை நம்பள சின்னக்குழந்தையா நடுத்தெருவுல விட்டுறாம இந்தஅளவுக்கு வளர்த்தப்புறம் போனாவளேனு நினைக்கணும்”

அந்த மாதிரியும்இருக்கமுடியுமான்னு தெரியலை. அவரு சொன்ன மாதிரி நினைச்சுகிட்டே போனமுன்னா உலகமேஆனியன் மாதிரி ஒண்ணுமே இல்லைன்னு ஆயிப்போயிரும். எந்தத் துக்கமும் ஒண்ணும்பண்ணாது. சோதனை வராத ஆளு யாரு?. வீட்ல, ஒறவுல, நட்புல, வேலயிலன்னு என்ன வந்தாலும்ரெண்டடி தள்ளி நின்னு ‘கெக்கெக்கெ’ன்னு சிரிக்கமுடியும். என்னால சிரிக்கமுடிஞ்சிருக்கு.

ஆனா பாருங்க.. ஆத்துவெள்ளத்துல எதித்துவந்தவன், வயக்காட்டு வாய்க்கால்ல வழுக்கி விழுந்தமானிக்குஒண்ணுமில்லாத விசயத்துக்கெல்லாம் மனசு பொசுக்குனு போயிருது. ஏதாவது நல்ல பாடலைக்கேட்கிறப்போ, மனசு உருகிப்போகுது. ஒரு நல்ல சினிமாவுல ஒரு நல்ல காட்சியப் பார்த்தாமனசு பொறுக்கமாட்டேங்குது.

சில்ரன்ஸ் ஆஃப்ஹெவன்ல செருப்பைத் தொலைச்சிட்டு அழுற பையனை பாத்தா ஸ்க்ரீனுக்குள்ளாரப்போயி, ’பரவாயில்லடா தம்பி, அழுவாதடாசெல்லம்’னு சொல்லணும் போலஇருக்குது.

டைட்டானிக்ல அவளைப் பலகையில போட்டுட்டு தண்ணிக்குள்ள கிடக்கான் அவன். ஒருபோட்டு வர்ற மானிக்கி இருக்குது. ’படுபாவிப்பய.. இவ்வளவுபண்ணினான், இன்னும் கொஞ்ச நேரம் தம்முகட்டிக்கிட்டு இருந்துருக்கக்கூடாதா..’னு வாய்விட்டு புலம்புறதாயிருக்குது.

பார்ன் ஐடெண்டிடில ஸ்னைப்பரை வீழ்த்துற காட்சியில ஹீரோவப் பார்த்து இரண்டுமடங்கு இதயம் படபடக்க, ‘மனுஷன்னா இவன்லாய்யா மனுஷன்’னு சொல்லத்தோணுது.

ஹோட்டல் ருவாண்டாவுல அவன் சப்ளைஸ் வாங்கப்போறப்போ.. ‘இந்தக் கேடு கெட்டஉலகத்துல நாம இருந்தாத்தான் என்ன? செத்தாத்தான் என்ன?’ன்னு தோணிடுது.

நல்ல சினிமாவுக்கான வீச்சு இப்படித்தான் இருக்கும், இருக்கணும். சரி அதைவிடுங்க.. அப்ப மேல சொன்ன கல்லு மனசு கான்செப்ட் இதுக்கு ஏன் பொருந்தலை?

செழியனின் ‘உலக சினிமா’

2011-12-09T01:09:00.001+05:30

எதெல்லாம் பார்த்துட்டோம்.. எதெல்லாம் இன்னும் பார்க்கலை.. எதெல்லாம் டிவிடி இருக்குன்னு செக் பண்றதுக்காக ஒரு லிஸ்ட் போட்டேன். உங்களுக்கும் ஒருவேளை உதவியா இருக்கலாமே என்று இங்கே தர்றேன். என்ன? அட.. நான் போட்ட லிஸ்ட் இல்லீங்க, நான் அம்மாம்பெரிய அப்பாடக்கர்லாம் இல்லைங்க. ’உலக சினிமா’ங்கிற விகடன் பிரசுர புத்தகத்தில் செழியன் அறிமுகப்படுத்தியிருந்த உலக சினிமாக்களின் வரிசைதான் இது..

1. Children of Heaven -1997
2. Life is Beautiful - 1997
3. The Way Home - 2002
4. The Road Home - 1999
5. Cinema Paradiso - 1988
6. Run Lola Run - 1998
7. Maria Full of Grace - 2004
8. Together - 2002
9. Central Station - 1998
10. Pickpocket - 1959
11. The Pianist - 2002
12. Hotel Rwanda - 2004
13. The Cyclist - 1987
14. City Lights - 1931
15. The Return - 2003
16. Meghe Dhake Tara - 1960
17. A Short film about Love -1988
18. Rabbit Proof Fence - 2002
19. The Battle of Algiers - 1966
20. Carandiru - 2003
21. Citizen Kane - 1941
22. Good bye Lenin - 2003
23. Rashomon - 1950
24. Postmen in The Mountains - 1999
25. La Strada - 1954
26. The Day I Became a Woman - 2000
27. E.T - 1982
28. The 400 Blows - 1959
29. Khamosh Pani - 2003
30. The Last Emperor - 1987
31. Kikujiro - 1999
32. Death on a Full Moon Day - 1997
33. Talk to Her - 2002
34. At Five in the Afternoon - 2003
35. City of God - 2002
36. In the Mood for Love - 2000
37. Moolaade - 2004
38. Pather Panchali - 1955
39. No Man's Land - 2001
40. Gandhi - 1982
41. Battleship Potemkin - 1925
42. Salaam Bombay - 1988
43. Osama - 2003
44. Raging Bull - 1980
45. Where is My Friend's Home - 1987
46. Ballad of a Soldier - 1959
47. Landscape in the Mist - 1988
48. Be with Me - 2005
49. The Postman - 1994
50. Dancer in the Dark - 2000
51. Cries and Whispers - 1972
52. The Runner - 1985
53. Tokyo Story - 1953
54. Blow-up - 1966
55. Spring, Summer, Fall, Winter and Spring - 2003
56. Ali Zaoua - 2000
57. Hiroshima My Love - 1959
58. The Colour of Pomegranates - 1968
59. Paradise Now - 2005

லிஸ்ட் போட்டதுதான் போட்டேன்.. புக்கு எப்படி இருக்குனும் கையோட சொல்லிடறேன்..

கொஞ்ச நாளைக்கு முன்னாலயே படிச்சதுதான். ஒவ்வொரு கட்டுரையின் துவக்கமும் நன்றாகத்தான் இருக்கிறது. படங்கள் ஏற்படுத்திய உணர்வுகளை விவரிப்பார் என்று ஆர்வத்தோடு எதிர்பார்த்தால் செழியன், படத்தின் கதையை மட்டும் விளக்கமாக எழுதிவிட்டு படம் மற்றும் இயக்குனர் பற்றிய தகவல்களை தந்து தன் கடமையை முடித்துக்கொண்டுள்ளார். அவை நிச்சயமாக பயனுள்ள தகவல்கள்தான் எனினும் ஒரு வாசிப்பனுவத்தை எதிர்பார்த்தால் ஏமாற்றம்தான். ஒருவேளை கதைகளைப் படித்து, படத்தைக் கண்டு அதன் தாக்கத்தை வாசகர்கள் அவர்களே அனுபவிக்கட்டும் என்று விட்டுவிட்டாரா தெரியவில்லை.

லிஸ்டின் சில படங்களைப் பார்த்திருக்கிறேன். அவை தந்த உணர்வுகளை, இன்னொரு பார்வையாளன் எப்படி உணர்ந்திருக்கிறான் என்று ஆவலோடு புத்தகத்தைப் புரட்டிய எனக்கு கதை விவரிப்பும், தகவல்களும் போதவில்லைதான்.. இருப்பினும் இப்படியொரு அரிதான லிஸ்டுக்கும், சீரிய முயற்சிக்கும், உழைப்புக்கும் செழியனுக்கு நன்றியும், வாழ்த்துகளும்.!

.